| | | | | | |
| |
آخر گهر وفا ببارید |
|
آخر سر عاشقان بخارید |
|
| |
ما خاک شما شدیم در خاک |
|
تخم ستم و جفا مکارید |
|
| |
بر مظلومان راه هجران |
|
این ظلم دگر روا مدارید |
|
| |
ای زهره ییان به بام این مه |
|
بر پرده زیر و بم بزارید |
|
| |
یا نیز شما ز درد دوری |
|
همچون من خسته دلفکارید |
|
| |
محروم نماند کس از این در |
|
ما را به کسی نمیشمارید |
|
| |
آن درد که کوه از او چو ذرست |
|
بر ذرگکی چه میگمارید |
|
| |
ای قوم که شیرگیر بودیت |
|
آن آهو را کنون شکارید |
|
| |
زان نرگس مست شیرگیرش |
|
بی خمر وصال در خمارید |
|
| |
زان دلبر گلعذار اکنون |
|
بس بیدل و زعفران عذارید |
|
| |
با این همه گنج نیست بیرنج |
|
بر صبر و وفا قدم فشارید |
|
| |
مردانه و مردرنگ باشید |
|
گر در ره عشق مرد کارید |
|
| |
چون عاشق را هزار جانست |
|
بی صرفه و ترس جان سپارید |
|
| |
جان کم ناید ز جان مترسید |
|
کاندر پی جان کامکارید |
|
| |
عشقست حریف حیله آموز |
|
گرد از دغل و حیل برآرید |
|
| |
در عشق حلال گشت حیله |
|
در عشق رهین صد قمارید |
|
| |
حقست اگر ز عشق آن سرو |
|
با جمله گلرخان چو خارید |
|
| |
حقست اگر ز عشق موسی |
|
بر فرعونان نفس مارید |
|
| |
جان را سپر بلاش سازید |
|
کاندر کف عشق ذوالفقارید |
|
| |
در صبر و ثبات کوه قافید |
|
چون کوه حلیم و باوقارید |
|
| |
چون بحر نهان به مظهر آید |
|
ماننده موج بیقرارید |
|
| |
هنگام نثار و درفشانی |
|
چون ابر به وقت نوبهارید |
|
| |
در تیر شهیت اگر شهیدیت |
|
در پیش مهیت اگر غبارید |
|
| |
پاینده و تازه همچو سروید |
|
چون شاخ بلند میوه دارید |
|
| |
ز آسیب درخت او چو سیبید |
|
چون سیب درخت سنگسارید |
|
| |
گر سنگ دلان زنندتان سنگ |
|
با گوهر خویش یار غارید |
|
| |
چون دامن در پیش دوانید |
|
گر همچو سجاف بر کنارید |
|
| |
چون همسفرید با مه خویش |
|
پیوسته چو چرخ در دوارید |
|
| |
هم عشق شما و هم شما عشق |
|
با اشتر عشق هم مهارید |
|
| |
گر نقب زنست نفس و دزدست |
|
آخر نه در این حصین حصارید |
|
| |
از عشق خورید باده و نقل |
|
گر مقبل وگر حلال خوارید |
|
| |
دیدیت که تان همینگارد |
|
دیگر چه خیال مینگارید |
|
| |
اوتان به خود اختیار کردست |
|
چه در پی جبر و اختیارید |
|
| |
محکوم یک اختیار باشید |
|
گر عاشق و اهل اعتبارید |
|
| |
خاموش کنم اگر چه با من |
|
در نطق و سکوت سازوارید |
|
