باباطاهر/دوبیتی‌ها

از ویکی‌نبشته
(تغییرمسیر از دوبیتی‌های بابا طاهر)
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دوبیتی‌های باباطاهر  از باباطاهر '
برگرفته از کتاب‌خانهٔ دیجیتال ری‌را


خوشا آنانکه الله یارشان بیبحمد و قل هو الله کارشان بی
خوشا آنانکه دایم در نمازندبهشت جاودان بازارشان بی

***

دلم میل گل باغ ته دیرهدرون سینه‌ام داغ ته دیره
بشم آلاله زاران لاله چینمبوینم آلاله هم داغ ته دیره

***

به صحرا بنگرم صحرا ته وینمبه دریا بنگرم دریا ته وینم
بهر جا بنگرم کوه و در و دشتنشان روی زیبای ته وینم

***

غمم غم بی و همراز دلم غمغمم همصحبت و همراز و همدم
غمت مهله که مو تنها نشینممریزا بارک الله مرحبا غم

***

غم و درد مو از عطار واپرسدرازی شب از بیمار واپرس
خلایق هر یکی صد بار پرسندتو که جان و دلی یکبار واپرس

***

دلت ای سنگدل بر ما نسوجهعجب نبود اگر خارا نسوجه
بسوجم تا بسوجانم دلت رادر آذر چوب تر تنها نسوجه

***

خوشا آندل که از غم بهره‌ور بیبر آندل وای کز غم بی‌خبر بی
ته که هرگز نسوته دیلت از غمکجا از سوته دیلانت خبر بی

***

یکی درد و یکی درمان پسنددیکی وصل و یکی هجران پسندد
من از درمان و درد و وصل و هجرانپسندم آنچه را جانان پسندد

***

ته که ناخوانده‌ای علم سماواتته که نابرده‌ای ره در خرابات
ته که سود و زیان خود ندانیبیاران کی رسی هیهات هیهات

***

خدایا داد از این دل داد از این دلنگشتم یک زمان من شاد از این دل
چو فردا داد خواهان داد خواهندبر آرم من دو صد فریاد از این دل

***

دلا خوبان دل خونین پسندنددلا خون شو که خوبان این پسندند
متاع کفر و دین بی‌مشتری نیستگروهی آن گروهی این پسندند

***

دلا پوشم ز عشقت جامه‌ی نیلنهم داغ غمت چون لاله بر دیل
دم از مهرت زنم همچون دم صبحوز آن دم تا دم صور سرافیل

***

بی ته اشکم ز مژگان تر آیوبی ته نخل امیدم نی بر آیو
بی ته در کنج تنهایی شب و روزنشینم تا که عمرم بر سر آیو

***

به والله و به بالله و به تاللهقسم بر آیه‌ی نصر من الله
که دست از دامنت من بر ندارماگر کشته شوم الحکم لله

***

دلی همچون دل نالان مو نهغمی همچون غم هجران مو نه
اگر دریا اگر ابر بهارانحریف دیده‌ی گریان مو نه

***

من آن مسکین تذروبی پرستممن آن سوزنده شمع بی‌سرستم
نه کار آخرت کردم نه دنیایکی خشکیده نخل بی‌برستم

***

مکن کاری که پا بر سنگت آیوجهان با این فراخی تنگت آیو
چو فردا نامه خوانان نامه خونندتو وینی نامه‌ی خود ننگت آیو

***

غم عالم نصیب جان ما بیبدور ما فراغت کیمیا بی
رسد آخر بدرمان درد هرکسدل ما بی که دردش بیدوا بی

***

خوشا آنانکه هر شامان ته وینندسخن با ته گرند با ته نشینند
مو که پایم نبی کایم ته وینمبشم آنان بوینم که ته وینند

***

دو زلفانت گرم تار ربابمچه میخواهی ازین حال خرابم
ته که با مو سر یاری نداریچرا هر نیمه شو آیی بخوابم

***

بیا یک شو منور کن اطاقممهل در محنت و درد فراقم
به طاق جفت ابروی تو سوگندکه همجفت غمم تا از تو طاقم

***

دو چشمم درد چشمانت بچینادمبو روجی که چشمم ته مبیناد
شنیدم رفتی و یاری گرفتیاگر گوشم شنید چشمم مبیناد

***

عزیزا کاسه‌ی چشمم سرایتمیان هردو چشمم جای پایت
از آن ترسم که غافل پا نهی تونشنید خار مژگانم بپایت

***

زدست دیده و دل هر دو فریادکه هر چه دیده بیند دل کند یاد
بسازم خنجری نیشش ز فولادزنم بر دیده تا دل گردد آزاد

***

بیته بالین سیه مار به چشممروج روشن شو تار به چشمم
بیته ای نو گل باغ امیدمگلستان سربسر خار به چشمم

***

بیته یارب به بستان گل مرویادوگر روید کسش هرگز مبویاد
بیته هر گل به خنده لب گشایدرخش از خون دل هرگز مشویاد

***

ته که می‌شی بمو چاره بیاموجکه این تاریک شوانرا چون کرم روج
کهی واجم که کی این روج آیوکهی واجم که هرگز وا نه‌ای روج

***

بیا تا دست ازین عالم بداریمبیا تا پای دل از گل برآریم
بیا تا بردباری پیشه سازیمبیا تا تخم نیکوئی بکاریم

***

یکی برزیگرک نالان درین دشتبخون دیدگان آلاله می‌کشت
همی کشت و همی گفت ای دریغابباید کشت و هشت و رفت ازین دشت

***

درخت غم بجانم کرده ریشهبدرگاه خدا نالم همیشه
رفیقان قدر یکدیگر بدانیداجل سنگست و آدم مثل شیشه

***

اگر شیری اگر میری اگر مورگذر باید کنی آخر لب گور
دلا رحمی بجان خویشتن کنکه مورانت نهند خوان و کنند سور

***

اگر دل دلبری دلبر کدامیوگر دلبر دلی دل را چه نامی
دل و دلبر بهم آمیته وینمندانم دل که و دلبر کدامی

***

دلی نازک بسان شیشه دیرماگر آهی کشم اندیشه دیرم
سرشکم گر بود خونین عجب نیستمو آن نخلم که در خون ریشه دیرم

***

گر آن نامهربانم مهربان بیچرا از دیدگانم خون روان بی
اگر دلبر بمو دلدار می‌بوچرا در تن مرا نه دل نه جان بی

***

چرا دایم بخوابی ای دل ای دلز غم در اضطرابی ای دل ای دل
بوره کنجی نشین شکر خدا کنکه شاید کام یابی ای دل ای دل

***

شب تار و بیابان پرورک بیدر این ره روشنایی کمترک بی
گر از دستت برآید پوست از تنبیفکن تا که بارت کمترک بی

***

مو از قالوا بلی تشویش دیرمگنه از برگ و باران بیش دیرم
اگر لاتقنطوا دستم نگیردمو از یاویلنا اندیش دیرم

***

جدا از رویت ای ماه دل افروزنه روز از شو شناسم نه شو از روز
وصالت گر مرا گردد میسرهمه روزم شود چون عید نوروز

***

نسیمی کز بن آن کاکل آیومرا خوشتر ز بوی سنبل آیو
چو شو گیرم خیالش را در آغوشسحر از بسترم بوی گل آیو

***

مو کز سوته دلانم چون ننالممو کز بی حاصلانم چون ننالم
بگل بلبل نشیند زار نالدمو که دور از گلانم چون ننالم

***

چه خوش بی وصلت ای مه امشبک بیمرا وصل تو آرام دلک بی
زمهرت ای مه شیرین چالاکمدامم دست حسرت بر سرک بی

***

مسلسل زلف بر رخ ریته دیریگل و سنبل بهم آمیته دیری
پریشان چون کری زلف دو تا رابهر تاری دلی آویته دیری

***

اگر مستان هستیم از ته ایمانوگر بی پا و دستیم از ته ایمان
اگر گبریم و ترسا ور مسلمانبهر ملت که هستیم از ته ایمان

***

اگر آئی بجانت وانواجموگر نایی به هجرانت گداجم
ته هر دردی که داری بر دلم نهبمیرم یا بسوجم یا بساجم

***

عاشق آن به که دایم در بلا بیایوب آسا به کرمان مبتلا بی
حسن آسا بدستش کاسه‌ی زهرحسین آسا بدشت کربلا بی

***

نوای ناله غم اندوته ذونهعیار قلب و خالص بوته ذونه
بیا سوته دلان با هم بنالیمکه قدر سوته دل دل سوته ذونه

***

مو آن بحرم که در ظرف آمدستمچو نقطه بر سر حرف آمدستم
بهر الفی الف قدی بر آیوالف قدم که در الف آمدستم

***

دلم از دست خوبان گیج و ویجهمژه بر هم زنم خونابه ریجه
دل عاشق مثال چوب‌تر بیسری سوجه سری خونابه ریجه

***

ز کشت خاطرم جز غم نروئیز باغم جز گل ماتم نروئی
ز صحرای دل بیحاصل موگیاه ناامیدی هم نروئی

***

سیه بختم که بختم واژگون بیسیه روجم که روجم سرنگون بی
شدم آواره‌ی کوی محبتزدست دل که یارب غرق خون بی

***

بیته یک شو دلم بی غم نمی‌بوکه آن دلبر دمی همدم نمی‌بو
هزاران رحمت حق باد بر غمزمانی از دل ما کم نمی بو

***

مو ام آن آذرین مرغی که فی‌الحالبسوجم عالم ار برهم زنم بال
مصور گر کشد نقشم به گلشنبسوجه گلشن از تاثیر تمثال

***

ز عشقت آتشی در بوته دیرمدر آن آتش دل و جان سوته دیرم
سگت ار پا نهد بر چشم ای دوستبمژگان خاک راهش رو ته دیرم

***

بدریای غمت دل غوطه‌ور بیمرا داغ فراقت بر جگر بی
ز مژگان خدنگت خورده‌ام تیرکه هر دم سوج دل زان بیشتر بی

***

مدامم دل براه و دیده تر بیشراب عیشم از خون جگر بی
ببویت زندگی یابم پس از مرگترا گر بر سر خاکم گذر بی

***

گلی کشتم باین الوند دامانآوش از دیده دادم صبح و شامان
چو روج آیو که بویش وا من آیوبرد بادش سر و سامان بسامان

***

دو چشمانت پیاله‌ی پر ز می بیخراج ابروانت ملک ری بی
همی وعده کری امروز و فردانمیدانم که فردای تو کی بی

***

قدم دایم ز بار غصه خم بیچو مو محنت کشی در دهر کم بی
مو هرگز از غم آزادی ندیرمدل بی طالع مو کوه غم بی

***

بشم واشم ازین عالم بدر شمبشم از چین و ما چین دورتر شم
بشم از حاجیان حج بپرسمکه این دوری بسه یا دورتر شم

***

صدای چاوشان مردن آیوبگوش آوازه‌ی جان کندن آیو
رفیقان میروند نوبت به نوبتوای آن ساعت که نوبت وامن آیو

***

به قبرستان گذر کردم کم وبیشبدیدم قبر دولتمند و درویش
نه درویش بیکفن در خاک رفتهنه دولتمند برده یک کفن بیش

***

دیم یک عندلیب خوشنواییکه می‌نالید وقت صبحگاهی
بشاخ گلبنی با گل همی گفتکه یارا بی وفایی بی وفایی

***

به قبرستان گذر کردم صباحیشنیدم ناله و افغان و آهی
شنیدم کله‌ای با خاک می‌گفتکه این دنیا نمی‌ارزد بکاهی

***

هر آنکس مال و جاهش بیشتر بیدلش از درد دنیا ریشتر بی
اگر بر سر نهی چون خسروان تاجبه شیرین جانت آخر نیشتر بی

***

هر آنکس عاشق است از جان نترسدیقین از بند و از زندان نترسد
دل عاشق بود گرگ گرسنهکه گرگ از هی هی چوپان نترسد

***

هزاران دل بغارت برده ویشههزارانت دگر خون کرده ویشه
هزاران داغ ریش ار ویشم اشمردهنو نشمرده از اشمرده ویشه

***

اگر زرین کلاهی عاقبت هیچاگر خود پادشاهی عاقبت هیچ
اگر ملک سلیمانت ببخشنددر آخر خاک راهی عاقبت هیچ

***

غم عشق تو کی بر هر سر آیوهمایی کی به هر بوم و بر آیو
زعشقت سرفرازان کامیابندکه خور اول به کهساران بر آیو

***

ته که نوشم نه‌ای نیشم چراییته که یارم نه‌ای پیشم چرایی
ته که مرهم نه‌ای بر داغ ریشمنمک پاش دل ریشم چرایی

***

بیته یکدم دلم خرم نمانیاگر رویت بوینم غم نمانی
اگر درد دلم قسمت نماینددلی بی غم درین عالم نمانی

***

اگر یار مرا دیدی به خلوتبگو ای بی‌وفا ای بیمروت
گریبانم ز دستت چاک چاکونخواهم دوخت تا روز قیامت

***

فلک نه همسری دارد نه هم کفبخون ریزی دلش اصلا نگفت اف
همیشه شیوه‌ی کارش همینهچراغ دودمانیرا کند پف

***

فلک در قصد آزارم چراییگلم گر نیستی خارم چرایی
ته که باری ز دوشم بر نداریمیان بار سربارم چرایی

***

زدل نقش جمالت در نشی یارخیال خط و خالت در نشی یار
مژه سازم بدور دیده پرچینکه تا وینم خیالت در نشی یار

***

پریشان سنبلان پرتاب مکهخمارین نرگسان پرخواب مکه
براینی ته که دل از مابرینیبرنیه روزگار اشتاب مکه

***

جره بازی بدم رفتم به نخجیرسبک دستی بزد بر بال من تیر
برو غافل مچر در کوهسارانهران غافل چرد غافل خورد تیر

***

مو آن رندم که نامم بی‌قلندرنه خان دیرم نه مان دیرم نه لنگر
چو روج آیو بگردم گرد گیتیچو شو آیو به خشتی وانهم سر

***

مرا نه سر نه سامان آفریدندپریشانم پریشان آفریدند
پریشان خاطران رفتند در خاکمرا از خاک ایشان آفریدند

***

بی ته هر شو سرم بر بالش آیوچو نی از استخوانم نالش آیو
شب هجران بجای اشک چشممز مژگان پاره‌های آتش آیو

***

مو که چون اشتران قانع به خارمجهازم چوب و خرواری ببارم
بدین مزد قلیل و رنج بسیارهنوز از روی مالک شرمسارم

***

سرم چون گوی در میدان بگردهدلم از عهد و پیمان بر نگرده
اگر دوران به نااهلان بمانهنشینم تا که این دوران بگرده

***

دلم از دست تو دایم غمینهببالین خشتی و بستر زمینه
همین جرمم که مو ته دوست دیرمکه هر کت دوست دیره حالش اینه

***

چرا آزرده حالی ای دل ای دلهمه فکر و خیالی ای دل ای دل
بساجم خنجری دل را برآرمبوینم تا چه حالی ای دل ای دل

***

مگر شیر و پلنگی ای دل ای دلبمو دایم به جنگی ای دل ای دل
اگر دستم فتی خونت بریجمبوینم تا چه رنگی ای دل ای دل

***

شب تاریک و سنگستان و مو مستقدح از دست مو افتاد و نشکست
نگهدارنده‌اش نیکو نگهداشتوگرنه صد قدح نفتاده بشکست

***

کشیمان ار بزاری از که ترسیبرانی گر بخواری از که ترسی
مو با این نیمه دل از کس نترسمدو عالم دل ته داری از که ترسی

***

مو آن رندم که پا از سر ندونمسراپایی بجز دلبر ندونم
دلارامی کز او دل گیرد آرامبغیر از ساقی کوثر ندونم

***

مرا عشقت ز جان آذر برآرهزپیکر مشت خاکستر برآره
نهال مهرت از دل گر ببرندهزاران شاخه دیگر برآره

***

تن محنت کشی دیرم خدایادل با غم خوشی دیرم خدایا
زشوق مسکن و داد غریبیبه سینه آتشی دیرم خدایا

***

بود درد مو و درمانم از دوستبود وصل مو و هجرانم از دوست
اگر قصابم از تن واکره پوستجدا هرگز نگردد جانم از دوست

***

خرم کوه و خرم صحرا خرم دشتخرم آنانکه این آلالیان کشت
بسی هند و بسی شند و بسی یندهمان کوه و همان صحرا همان دشت

***

غم عشقت بیابان پرورم کردفراقت مرغ بی‌بال و پرم کرد
بمو واجی صبوری کن صبوریصبوری طرفه خاکی بر سرم کرد

***

سه درد آمو بجانم هر سه یکبارغریبی و اسیری و غم یار
غریبی و اسیری چاره دیرهغم یار و غم یار و غم یار

***

تویی آن شکرین لب یاسمین برمنم آن آتشین دل دیدگان تر
از آن ترسم که در آغوشم آییگدازد آتشت بر آب شکر

***

خوشا آنانکه پا از سر ندونندمثال شعله خشک وتر ندونند
کنشت و کعبه و بتخانه و دیرسرایی خالی از دلبر ندونند

***

خوشا آنانکه سودای ته دیرندکه سر پیوسته در پای ته دیرند
بدل دیرم تمنای کسانیکه اندر دل تمنای ته دیرند

***

الهی گردن گردون شود خردکه فرزندان آدم را همه برد
یکی ناگه که زنده شد فلانیهمه گویند فلان ابن فلان مرد

***

دلم از سوز عشق آتش بجان بیبکامم زهر از آن شکر دهان بی
همان دستان که با ته بی بگردنکنونم چون مگس بر سر زنان بی

***

ته که دور از منی دل در برم نیهوایی غیر وصلت در سرم نی
بجانت دلبرا کز هر دو عالمتمنای دگر جز دلبرم نی

***

دگر شو شد که مو جانم بسوزدگریبان تا بدامانم بسوزد
برای کفر زلفت ای پریرخهمی ترسم که ایمانم بسوزد

***

دلم بی وصل ته شادی مبینادزدرد و محنت آزادی مبیناد
خراب آباد دل بی مقدم توالهی هرگز آبادی مبیناد

***

الاله کوهسارانم تویی یاربنوشه جو کنارانم تویی یار
الاله کوهساران هفته‌ای بیامید روزگارانم تویی یار

***

فلک زار و نزارم کردی آخرجدا از گلعذارم کردی آخر
میان تخته‌ی نرد محبتشش و پنجی بکارم کردی آخر

***

نمیدانم دلم دیوانه‌ی کیستکجا آواره و در خانه‌ی کیست
نمیدونم دل سر گشته‌ی مواسیر نرگس مستانه‌ی کیست

***

چو آن نخلم که بارش خورده باشندچو آن ویران که گنجش برده باشند
چو آن پیری همی نالم درین دشتکه رودان عزیزش مرده باشند

***

پسندی خوار و زارم تا کی و چندپریشان روزگارم تا کی و چند
ته که باری ز دوشم برنگیریگری سربار بارم تا کی و چند

***

دلا غافل ز سبحانی چه حاصلمطیع نفس و شیطانی چه حاصل
بود قدر تو افزون از ملایکتو قدر خود نمیدانی چه حاصل

***

خور از خورشید رویت شرم داردمه نو زابرویت آزرم دارد
بشهر و کوه و صحرا هر که بینیزبان دل بذکرت گرم دارد

***

اگر شیری اگر ببری اگر کورسرانجامت بود جا در ته گور
تنت در خاک باشد سفره گستربگردش موش و مار و عقرب و مور

***

عزیزا ما گرفتار دو دردیمیکی عشق و دگر در دهر فردیم
نصیب کس مباد این غم که ما راستجمالت یک نظر نادیده مردیم

***

زدل مهر تو ای مه رفتنی نیغم عشقت بهر کس گفتنی نی
ولیکن شعله مهر و محبتمیان مردمان بنهفتنی نی

***

دلا اصلا نترسی از ره دوردلا اصلا نترسی از ته گور
دلا اصلا نمیترسی که روزیشوی بنگاه مار و لانه‌ی مور

***

حرامم بی ته بی آلاله و گلحرامم بی ته بی آواز بلبل
حرامم بی اگر بی ته نشینمکشم در پابی گلبن ساغر مل

***

بسر شوق سر کوی ته دیرمبدل مهر مه روی ته دیرم
بت من کعبه‌ی من قبله‌ی منته ای هر سو نظر سوی ته دیرم

***

خدایا خسته و زارم ازین دلشو و روزان در آزارم ازین دل
مو از دل نالم و دل نالد از موزمو بستان که بیزارم ازین دل

***

سر راهت نشینم تا بیاییدر شادی بروی ما گشایی
شود روزی بروز مو نشینیکه تا وینی چه سخت بیوفایی

***

شدستم پیرو برنایی نماندهبتن توش و توانایی نمانده
بمو واجی برو آلاله‌ی چینچرا چینم که بینایی نمانده

***

خدایا دل ز مو بستان بزارینمی‌آید ز مو بیمار داری
نمیدونم لب لعلش به خونمچرا تشنه است با این آبداری

***

بوره ای روی تو باغ بهارمخیالت مونس شبهای تارم
خدا دونه که در دنیای فانیبغیر عشق ته کاری ندارم

***

بسر غیر ته سودایی ندیرمبدل جز ته تمنایی ندیرم
خدا دونه که در بازار عشقتبجز جان هیچ کالایی ندیرم

***

هزاران غم بدل اندوته دیرمهزار آتش بجان افروته دیرم
بیک آه سحر کز دل برآرمهزاران مدعی را سوته دیرم

***

بیته گلشن به چشمم گلخن آیوواته گلخن به چشمم گلشن آیو
گلم ته گلبنم ته گلشنم تهکه واته مرده را جان بر تن آیو

***

غم عشقت ز گنج رایگان بهوصال تو ز عمر جاودان به
کفی از خاک کویت در حقیقتخدا دونه که از ملک جهان به

***

سر سرگشته‌ام سامان ندارهدل خون گشته‌ام درمان نداره
به کافر مذهبی دل بسته دیرمکه در هر مذهبی ایمان نداره

***

امان از اختر شوریده‌ی موفغان از بخت برگردیده‌ی مو
فلک از کینه ورزی کی گذارهرود خون از دل غمدیده‌ی مو

***

بروی ماهت ای ماه ده و چاربه سرو قدت ای زیبنده رخسار
که جز عشقت خیالی در دلم نیبدیاری ندارم مو سر و کار

***

نهالی کن سر از باغی برآردببارش هر کسی دستی برآرد
برآرد باغبان از بیخ و از بناگر بر جای میوه گوهر آرد

***

غمت در سینه‌ی مو خانه دیرهچو جغدی جای در ویرانه دیره
فلک هم در دل تنگم نهد بازهر آن انده که در انبانه دیره

***

کشم آهی که گردون پر شرر شیدل دیوانه‌ام دیوانه‌تر شی
بترس از برق آه سوته دیلانکه آه سوته دیلان کارگر شی

***

شبی ناید ز اشکم دیده تر نیسرشکم جاری از خون جگر نی
شو و روجم رود با ناله‌ی زارته را از حال زار مو خبر نی

***

غم و درد دل مو بی حسابهخدا دونه دل از هجرت کبابه
بنازم دست و بازوی ته صیادبکش مرغ دلم بالله ثوابه

***

بی تو تلواسه دیرم ای نکویارزهر در کاسه دیرم ای نکویار
میم خون گریه ساقی ناله مطربمصاحب این سه دیرم ای نکویار

***

اگر دستم رسد بر چرخ گردوناز او پرسم که این چین است و آن چون
یکی را میدهی صد ناز و نعمتیکی را نان جو آلوده در خون

***

چه باغ است اینکه دارش آذرینهچه دشت است اینکه خونخوارش زمینه
مگر بوم و بر سنگین دلان استمگر صحرای عشق نازنینه

***

کجا بی جای ته ای بر همه شاهکه مو آیم بدانجا از همه راه
همه جا جای ته مو کور باطنغلط گفتم غلط استغفرالله

***

کسیکه ره بفریادم برد نیخبر بر سرو آزادم برد نی
همه خوبان عالم جمع گردندکسیکه یادت از یادم برد نی

***

به هر شام و سحر گریم بکوئیکه جاری سازم از هر دیده جوئی
مو آن بی طالعم در باغ عالمکه گل کارم بجایش خار روئی

***

سمن زلفا بری چون لاله دیریز نرگس ناز در دنباله دیری
از آن رو سه بمهرم بر نیاریکه در سرناز چندین ساله دیری

***

شبی نالم شبی شبگیر نالمز جور یار و چرخ پیر نالم
گهی همچون پلنگ تیر خوردهگهی چون شیر در زنجیر نالم

***

وای آن روزی که قاضی مان خدا بیبه میزان و صراطم ماجرا بی
بنوبت میروند پیر و جوانانوای آنساعت که نوبت زان ما بی

***

دل ارمهرت نورزه بر چه ارزهگل است آندل که مهر تو نورزه
گریبانی که از عشقت شود چاکبیک عالم گریبان وابیرزه

***

برویت از حیا خوی ریته دیریدو ابرویت بناز آمیته دیری
به سحر دیده در چاه زنخدانبسی هاروت دل آویته دیری

***

ز آهم هفت گردون پر شرر بیزمژگانم روان خون جگر بی
ته که هرگز دلت از غم نسوجهکجا از سوته دیلانت خبر بی

***

سحرگاهان که اشکم لاوه گیرهزآهم هفت چرخ آلاوه گیره
چنان از دیده ریزم اشک خونینکه گیتی سر بسر سیلابه گیره

***

عزیزان موسم جوش بهارهچمن پر سبزه صحرا لاله زاره
دمی فرصت غنیمت دان درین فصلکه دنیای دنی بی اعتباره

***

مرا درد آموه و درمان چه حاصلمرا وصل آموه و هجران چه حاصل
بسوته بی گل و آلاله بی سرسر سوته کله یاران چه حاصل

***

دلا از دست تنهایی بجانمز آه و ناله‌ی خود در فغانم
شبان تار از درد جداییکند فریاد مغز استخوانم

***

غم عشق تو مادر زاد دیرمنه از آموزش استاد دیرم
بدان شادم که از یمن غم توخراب آباد دل آباد دیرم

***

الهی سوز عشقت بیشتر کندل ریشم ز دردت ریشتر کن
ازین غم گر دمی فارغ نشینمبجانم صد هزاران نیشتر کن

***

غمم بیحد و دردم بی شمارهفغان کاین درد مو درمان نداره
خداوندا ندونه ناصح موکه فریاد دلم بی‌اختیاره

***

عزیزان از غم و درد جداییبه چشمانم نمانده روشنایی
بدرد غربت و هجرم گرفتارنه یار و همدمی نه آشنایی

***

نصیب کس مبو درد دل موکه بسیاره غم بی‌حاصل مو
کسی بو از غم و دردم خبردارکه دارد مشکلی چون مشکل مو

***

به لامردم مکان دلبرم بیسخنهای خوشش تاج سرم بی
اگر شاهم ببخشد ملک شیرازهمان بهتر که دلبر در برم بی

***

دلی دیرم خریدار محبتکز او گرم است بازار محبت
لباسی دوختم بر قامت دلزپود محنت و تار محبت

***

خوشا آنانکه تن از جان ندانندتن و جانی بجز جانان ندانند
بدردش خو گرند سالان و ماهانبدرد خویشتن درمان ندانند

***

دل مو بیتو زار و بی قرارهبجز آزار مو کاری نداره
زند دستان بسر چون طفل بدخوبدرد هجرت اینش روزگاره

***

بوره بلبل بنالیم از سر سوزبوره آه سحر از مو بیاموز
تو از بهر گلی ده روز نالیمو از بهر دل‌آرامم شو و روز

***

خداوندا بفریاد دلم رستو یار بیکسان مو مانده بیکس
همه گویند طاهر کس ندارهخدا یار مو چه حاجت کس

***

دلی دیرم ولی دیوانه و دنگز دستم شیشه‌ی ناموس بر سنگ
ازین دیوانگی روزی برآیمکه در دامان دلبر برزنم چنگ

***

همه عالم پر از کرد چه سازمچو مو دلها پر از درد چه سازم
بکشتم سنبلی دامان الوندهمواز طالعم زرد چه سازم

***

قدح بر گیرم و سیر گلان شمبطرف سبزه و آب روان شم
دو سه جامی زنم با شادکامیوایم مست و بسیرلالیان شم

***

مو از جور بتان دل ریش دیرمزلاله داغ بر دل بیش دیرم
چو فردا نامه خوانان نامه خوانندمن شرمنده سر در پیش دیرم

***

دیم آلاله‌ای در دامن خارواتم آلالیا کی چینمت بار
بگفتا باغبان معذور میداردرخت دوستی دیر آورد بار

***

خوشا آندل که از خود بیخبر بیندونه در سفر یا در حضر بی
بکوه و دشت و صحرا همچو مجنونپی لیلی دوان با چشم تر بی

***

همه دل ز آتش غم سوتنی بیبهرجان سوز هجر افروتنی بی
که از دست اجل بر تن قباییاگر شاه و گدایی دوتنی بی

***

قلم بتراشم از هر استخوانممرکب گیرم از خون رگانم
بگیرم کاغذی از پرده‌ی دلنویسم بهر یار مهربانم

***

محبت آتشی در جانم افروختکه تا دامان محشر بایدم سوخت
عجب پیراهنی بهرم بریدیکه خیاط اجل میبایدش دوخت

***

الهی ار بواجم ور نواجمته دانی حاجتم را مو چه واجم
اگر بنوازیم حاجت روا بیوگر محروم سازی مو چه ساجم

***

مو آن دلداده‌ی بی خانمانممو آن محنت نصیب سخت جانم
مو آن سرگشته خارم در بیابانکه چون بادی وزد هر سو دوانم

***

نمیدانم که رازم با که واجمغم و سوز وگدازم با که واجم
چه واجم هر که ذونه میکره فاشدگر راز و نیازم با که واجم

***

سر کویت بتا چند آیم و شمز وصلت بی نوا چند آیم و شم
بکویت تا ببیند دیده رویتنترسی از خدا چند آیم و شم

***

بوره کز دیده جیحونی بسازیمبوره لیلی و مجنونی بسازیم
فریدون عزیزم رفتی از دستبوره کز نو فریدونی بسازیم

***

گلی که خود بدادم پیچ و تابشباشک دیدگانم دادم آبش
درین گلشن خدایا کی روا بیگل از مو دیگری گیرد گلابش

***

زعشقت آتشی در بوته دیرمدر آن آتش دل و جان سوته دیرم
سگت ار پا نهد بر چشمم ایدوستبمژگان خاک پایش روته دیرم

***

به آهی گنبد خضرا بسوجمفلک را جمله سر تا پا بسوجم
بسوجم ار نه کارم را بساجیچه فرمایی بساجی یا بسوجم

***

اگر جسمم بسوزی سوته خواهماگر چشمم بدوزی دوته خواهم
اگر باغم بری تا گل بچینمگلی همرنگ و همبوی ته خواهم

***

سر کوه بلند چندان نشینمکه لاله سر بر آره مو بچینم
الاله بیوفا بی بیوفا بینگار بیوفا چون مو گزینم

***

ز وصلت تا بکی فرد آیم و شمجگر پر سوز و پر درد آیم و شم
بموگوئی که در کویم نیاییمو تا کی با رخ زرد آیم و شم

***

خوشا روزی که دیدار ته وینمگل و سنبل ز رخسار ته چینم
بیا بنشین که تا وینم شو و روزجمالت ای نگار نازنینم

***

دلم زار و حزینه چون ننالموجودم آتشینه چون ننالم
بمو واجن که طاهر چند نالیچو مرگم در کمینه چون ننالم

***

بیته گلشن چو زندان بچشممگلستان آذرستان بچشمم
بیته آرام و عمر و زندگانیهمه خواب پریشان بچشمم

***

بشو یاد تو ای مه پاره هستمبروز از درد و غم بیچاره هستم
تو داری در مقام خود قراریمویم که در جهان آواره هستم

***

غریبی بس مرا دلگیر داردفلک بر گردنم زنجیر دارد
فلک از گردنم زنجیر بردارکه غربت خاک دامنگیر دارد

***

هر آن دلبر که چشم مست دیرههزاران دل چو ما پا بست دیره
میان عاشقان آن ماه سیماچو شعر مو بلند و پست دیره

***

قضا رمزی زچشمان خمارشقدر سری ز زلف مشگبارش
مه و مهر آیتی ز آنروی زیبانکویان جهان آئینه دارش

***

شبی کان نازنینم در بر آیوگذشته عمرم از نو بر سر آیو
همه شو دیده‌ی مو تا سحرگاهبره باشد که یارم از در آیو

***

دلا راهت پر از خار و خسک بیگذرگاه تو بر اوج فلک بی
شب تار و بیابان دور منزلخوشا آنکس که بارش کمترک بی

***

دلی چون مو بغم اندوته ای نیزری چون جان مو در بوته‌ای نی
بجز شمعم ببالین همدمی نهکه یار سوته دل جز سوته‌ای نی

***

شبم از روز و روز از شو بتر بیدل آشفته‌ام زیر و زبر بی
شو و روز از فراقت ناله‌ی موچو آه سوته جانان پر شرر بی

***

خور آئین چهره‌ات افروته‌تر بیبجانم تیر عشقت دوته‌تر بی
چرا خال رخت دونی سیاهههر آن نزدیک خور بی سوته‌تر بی

***

صفا هونم صفا هونم چه جابیکه هر یاری گرفتم بیوفا بی
بشم یکسر بتازم تا به شیرازکه در هر منزلی صد آشنا بی

***

بمو واجی چرا ته بیقراریچو گل پرورده‌ی باد بهاری
چرا گردی بکوه و دشت و صحرابجان او ندارم اختیاری

***

مو آن باز سفیدم همدانیلانه در کوه دارم سایبانی
ببال خود پرم کوهان بکوهانبچنگ خود کرم نخجیر بانی

***

عزیزا مردی از نامرد نایوفغان و ناله از بیدرد نایو
حقیقت بشنو از پور فریدونکه شعله از تنور سرد نایو

***

بدام دلبری دل مبتلا بیکه هجرانش بلا وصلش بلا بی
درین ویرانه دل جز خون ندیدمنه دل گویی که دشت کربلا بی

***

دل دیوانه‌ام دیوانه‌تر شیخرابه خانه‌ام ویرانه‌تر شی
کشم آهی که گردون را بسوجمکه آه سوته دیلان کارگر شی

***

قدم دایم زبار غصه خم بیچو مو خونین دلی در دهر کم بی
زغم یکدم مو آزادی ندیرمدل بیچاره‌ی مو کوه غم بی

***

جهان خوان و خلایق میهمان بیگل امروز مو فردا خزان بی
سیه چالی که نامش را نهند گوربما واجن که اینت خانمان بی

***

سحرگان که بلبل بر گل آیوبدامان اشک چشمم گل گل آیو
روم در پای گل افغان کنم سرکه هر سوته دلی در غلغل آیو

***

گلان فصل بهاران هفته‌ای بیزمان وصل یاران هفته‌ای بی
غنیمت دان وصال لاله رویانکه گل در لاله زاران هفته‌ای بی

***

شبی خواهم که پیغمبر ببینمدمی با ساقی کوثر نشینم
بگیرم در بغل قبر رضا رادر آن گلشن گل شادی بچینم

***

زهجرانت هزار اندیشه دیرمهمیشه زهر غم در شیشه دیرم
ز نا سازی بخت و گردش چرخفغان و آه و زاری پیشه دیرم

***

بروی دلبری گر مایلستممکن منعم گرفتار دلستم
خدا را ساربان آهسته میرانکه من وامانده‌ی این قافلستم

***

بی ته سر در بیابانم شو و روزسرشک از دیده بارانم شو و روز
نه بیمارم که جایم میکری دردهمیدانم که نالانم شو و روز

***

همه روزم فغان و بیقراریشوان بیداری و فریاد و زاری
بمو سوجه دل هر دور و نزدیکته از سنگین دلی پروا نداری

***

بمیرم تا ته چشم‌تر نبینیشرار آه پر آذر نبینی
چنانم آتش عشقت بسوجهکه از مو مشت خاکستر نبینی

***

وای آن روجی که در قبرم نهند تنگببالینم نهند خشت و گل و سنگ
نه پای آنکه بگریزم ز ماراننه دست آنکه با موران کنم جنگ

***

بدل چون یادم از بوم و بر آیوسر شگم بیخود از چشم تر آیو
از آن ترسم من بر گشته دورانکه عمرم در غریبی بر سر آیو

***

ز دست چرخ گردون داد دیرمهزاران ناله و فریاد دیرم
نشنید دستانم با خس و خارچگونه خاطر خود شاد دیرم

***

دلا راه تو پر خار و خسک بیدرین ره روشنایی کمترک بی
گر از دستت بر آید پوست از تنبیفکن تا که بارت کمترک بی

***

دلی دیرم چو مو دیوانه و دنگزده آئینه هر نام بر سنگ
بمو واجند که بی نام و ننگیهر آن یارش تویی چه نام و چه ننگ

***

سرم بالین تنم بستر ندارهدلم جز شوق ته در سر نداره
نهد دور از ته هر کس سر ببالینالهی سر ز بالین بر نداره

***

سیاهی دو چشمانت مرا کشتدرازی دو زلفانت مرا کشت
به قتلم حاجت تیر و کمان نیستخم ابرو و مژگانت مرا کشت

***

بلا رمزی ز بالای ته باشدجنون سری ز سودای ته باشد
بصورت آفرینم این گمان بیکه پنهان در تماشای ته باشد

***

نگارینا دل و جانم ته دیریهمه پیدا و پنهانم ته دیری
نمیدانم که این درد از که دیرمهمیدانم که درمانم ته دیری

***

مو آن محنت کش حسرت نصیبمکه در هر ملک و هر شهری غریبم
نه بو روزی که آیی بر سر منبوینی مرده از هجرحبیبم

***

بغیر ته دگر یاری ندیرمبه اغیاری سر و کاری ندیرم
بدکان ته آن کاسد متاعمکه اصلا روی بازاری ندیرم

***

بوره جانا که جانانم تویی توبوره یارا که سلطانم تویی تو
ته دونی خود که مو جز تو ندونمبوره بوره که ایمانم تویی تو

***

سرم سودای گیسوی ته دیرهدلم میل گل روی ته دیره
اگر چشمم بماه نو کره میلنظر بر طاق ابروی ته دیره

***

اگر دردم یکی بودی چه بودیوگر غم اندکی بودی چه بودی
به بالینم طبیبی یا حبیبیازین هر دو یکی بودی چه بودی

***

مو آن رندم که عصیان پیشه دیرمبدستی جام و دستی شیشه دیرم
اگر تو بیگناهی رو ملک شومن از حوا و آدم ریشه دیرم

***

گرم خوانی ورم رانی ته دانیگرم درتش بسوزانی ته دانی
ورم بر سر زنی الوند و میمندهمی واجم خدا جانی ته دانی

***

نگار تازه خیز ما کجاییبچشمان سرمه ریز ما کجایی
نفس بر سینه‌ی طاهر رسیدهدم رفتن عزیز ما کجایی

***

چه خوش بی‌مهربانی هر دو سر بیکه یکسر مهربانی دردسر بی
اگر مجنون دل شوریده‌ای داشتدل لیلی از آن شوریده تر بی

***

به خنجر گر برآرند دیدگانمدر آتش گر بسوزند استخوانم
اگر بر ناخنانم نی بکوبندنگیرم دل ز یار مهربانم

***

من آن شمعم که اشکم آتشین بیکه هر سوته دلی حالش همین بی
همه شب گریم و نالم همه روزبیته شامم چنان روزم چنین بی

***

تو آری روز روشن را شب از پیشده کون و مکان از قدرتت حی
حقیقت بشنو از طاهر که گردیدبیک کن خلقت هر دو جهان طی

***

شب تار است و گرگان میزنند میشدو زلفانت حمایل کن بوره پیش
از آن کنج لبت بوسی بمودهبگو راه خدا دادم بدرویش

***

دلی دیرم چو مرغ پا شکستهچو کشتی بر لب دریا نشسته
تو گویی طاهرا چون تار بنوازصدا چون میدهد تار گسسته

***

مو آن دل داده یکتا پرستمکه جام شرک و خود بینی شکستم
منم طاهر که در بزم محبتمحمد را کمینه چاکرستم

***

الهی ای فلک چون مو زبون شیدلت همچون دل مو غرق خون شی
اگر یک لحظه ام بی غم بوینییقین دانم کزین غم سرنگون شی

***

مدامم دل پر از خون جگر بیچو شمع آتش بجان و دیده تر بی
نشینم بر سر راهت شو و روزکه تا روزی ترا بر مو گذر بی

***

بنادانی گرفتم کوره راهیندانستم که می‌افتم بچاهی
بدل گفتم رفیقی تا به منزلندانستم رفیق نیمه راهی

***

من آن رندم که گیرم از شهان باجبپوشم جوشن و بر سر نهم تاج
فرو ناید سر مردان به نامرداگر دارم کشند مانند حلاج

***

زمشک‌تر سیه‌تر سنبلت بیهزاران دل اسیر کاکلت بی
زآه و ناله تاثیری ندیدمزخارا سخت‌تر گویا دلت بی

***

نپرسی حال یار دلفکارتکه هجران چون کند با روزگارت
ته که روز و شوان در یاد موییهزارت عاشق با مو چه کارت

***

همه شو تا سحر اختر شمارمکه ماه رویت آیو در کنارم
شوان گوشم بدر چشمم براهتگذاری تا بکی در انتظارم

***

شبی دیرم زهجرت تار تاروگرفته ظلمتش لیل و نهارو
خداوندا دلم را روشنی دهکه تا وینم جمال هشت و چارو

***

دلم میل گل روی ته دیرهسرم سودای گیسوی ته دیره
اگر چشمم بماه نو کره میلنظر بر طاق ابروی ته دیره

***

الاله کوهساران هفته ای بیبنفشه جو کناران هفته‌ای بی
منادی میکره شهرو به شهرووفای گلعذاران هفته‌ای بی

***

الهی دل بلا بی دل بلا بیگنه چشمان کره دل مبتلا بی
اگر چشمان نکردی دیده بانیچه داند دل که خوبان در کجابی

***

بیا سوته دلان گردهم آئیمسخنها واکریم غم وانماییم
ترازو آوریم غمها بسنجیمهر آن سوته تریم وزنین تر آئیم

***

ته کت نازنده چشمان سرمه ساییته کت زیبنده بالا دلربایی
ته کت مشکین دو گیسو در قفاییبمو واجی که سرگردان چرایی

***

جهان بی‌وفا زندان ما بیگل غم قسمت دامان ما بی
غم یعقوب و محنت‌های ایوبهمه گویا نصیب جان ما بی

***

خوش آن ساعت که یار از در آیوشو هجران و روز غم سر آیو
زدل بیرون کنم جانرا بصد شوقهمی واجم که جایش دلبر آیو

***

زشورانگیزی چرخ و فلک بیکه دایم چشم بختم پر نمک بی
دمادم دود آهم تا سما بیپیاپی سیل اشکم تا سمک بی

***

خوشا آنان که با ته همنشینندهمیشه با دل خرم نشینند
همین بی رسم عشق و عشقبازیکه گستاخانه آیند و ته بینند

***

هر آنکس با تو قربش بیشتر بیدلش از درد هجران ریشتر بی
اگر یکبار چشمانت بوینمبجانم صد هزاران نیشتر بی

***

شوان استارگان یک‌یک شمارمبراهت تا سحر در انتظارم
پس از نیمه شوان که ته نیاییزدیده اشک چون باران ببارم

***

خوشا آنانکه هر از بر ندانندنه حرفی وانویسند و نه خوانند
چو مجنون سر نهند اندر بیابانازین گو گل روند آهو چرانند

***

سخن از هر چه واجم واتشان بیحدیث از بیش و از کم واتشان بی
بدریا گر روم گوهر بر آرمهر آن گوهر که وینم واتشان بی

***

دلی دیرم که بهبودش نمی‌بوسخنها میکرم سودش نمی‌بو
ببادش میدهم نش میبرد باددر آتش می‌نهم دودش نمی‌بو

***

خدایا واکیان شم واکیان شمبدین بیخانمانی واکیان شم
همه از در برانند سوته آیمته که از در برانی واکیان شم

***

بهار آیو به هر شاخی گلی بیبهر لاله هزاران بلبلی بی
بهر مرزی نیارم پا نهادنمبو کز مو بتر سوز دلی بی

***

بیا جانا دل پردرد مو بینسرشک سرخ و روی زرد مو بین
غم مهجوری و درد صبوریهمه برجان غم پرورد مو بین

***

ز بوی زلف تو مفتونم ای گلز رنگ روی تو دلخونم ای گل
من عاشق زعشقت بیقرارمتو چون لیلی و من مجنونم ای گل

***

بهار آیو به صحرا و در و دشتجوانی هم بهاری بود و بگذشت
سر قبر جوانان لاله رویهدمی که گلرخان آیند به گلگشت

***

اگر شاهین بچرخ هشتمینهکند فریاد مرگ اندر کمینه
اگر صد سال در دنیا بمانیدر آخر منزلت زیر زمینه

***

دلی دیرم دمی بیغم نمی‌بوغمی دیرم که هرگز کم نمی‌بو
خطی دیرم مو از خوبان عالمکه یار بیوفا همدم نمی‌بو

***

وای ازین دل که نی هرگز بکامموای ازین دل که آزارد مدامم
وای ازین دل که چون مرغان وحشینچیده دانه اندازد بدامم

***

مو که یارم سر یاری ندیرهمو که دردم سبکباری ندیره
همه واجن که یارت خواب نازهچه خوابست اینکه بیداری ندیره

***

نمیدانم که سرگردان چرایمگهی نالان گهی گریان چرایم
همه دردی بدوران یافت درمانندانم مو که بیدرمان چرایم

***

دل از دست غمت زیر و زبر بیبچشمان اشکم از خون جگر بی
هران یاری چو مو پرناز دیرهدلش پر غصه جانش پر شرر بی

***

بدنیای دنی کی ماندنی بیکه دامان بر جهان افشاندنی بی
همی لا تقنطوا خوانی عزیزادلا یا ویلنا هم خواندنی بی

***

از آن روزیکه ما را آفریدیبغیر از معصیت چیزی ندیدی
خداوندا بحق هشت و چارتز ما بگذر شتر دیدی ندیدی

***

مو که آشفته حالم چون ننالمشکسته پر و بالم چون ننالم
همه گویند فلانی چند نالیتو آیی در خیالم چون ننالم

***

بشم واشم که تا یاری گره دلبه بختم گریه و زاری گره دل
بگردی و نجوئی یار دیگرکه از جان و دلت یاری گره دل

***

خدایی که مکانش لامکان بیصفابخش جمال گلرخان بی
پدید آرنده‌ی روز و شب و خلقکه بر هر بنده او روزی رسان بی

***

گلش در زیر سنبل سایه پرورنهال قامتش نخلی است نوبر
زعشق آن گل رعنا همه شبچو بلبل ناله و افغان برآور

***

دل شاد از دل زارش خبر نیتن سالم زبیمارش خبر نی
نه تقصیره که این رسم قدیمهکه آزاد از گرفتارش خبر نی

***

دل ار عشقت نداره مرده اولیروان بی درد عشق افسرده اولی
سحر بلبل زند در گلشن آوازکه گل بی عشق حق پژمرده اولی

***

هزاران لاله و گل در جهان بیهمه زیبا به چشم دیگران بی
آلاله‌ی مو به زیبایی درین باغسرافراز همه آلالیان بی

***

دل عاشق به پیغامی بسازدخمار آلوده با جامی بسازد
مرا کیفیت چشم تو کافیستریاضت کش ببادامی بسازد

***

هر آن باغی که نخلش سر بدر بیمدامش باغبون خونین جگر بی
بباید کندنش از بیخ و از بناگر بارش همه لعل و گهر بی

***

ببندم شال و میپوشم قدک رابنازم گردش چرخ و فلک را
بگردم آب دریاها سراسربشویم هر دو دست بی نمک را

***

اگر دل دلبر و دلبر کدام استوگر دلبر دل و دلرا چه نام است
دل و دلبر بهم آمیته وینمندونم دل که و دلبر کدام است

***

ته دوری از برم دل در برم نیستهوای دیگری اندر سرم نیست
بجان دلبرم کز هر دو عالمتمنای دگر جز دلبرم نیست

***

شیرمردی بدم دلم چه دونستاجل قصدم کره و شیر ژیونست
ز موشیر ژیان پرهیز می‌کردتنم وا مرگ جنگیدن ندونست

***

نفس شومم بدنیا بهر آن استکه تن از بهر موران پرورانست
ندونستم که شرط بندگی چیستهرزه بورم بمیدان جهانست

***

قضا پیوسته در گوشم بواجهکه این درد دل تو بی علاجه
اگر گوهر ببی خواهون نداریهمین این جون تو که بی رواجه

***

لاله کاران دگر لاله مکاریدباغبانان دو دست از گل بدارید
اگر عهد گلان این بو که دیدمبیخ گل بر کنید و خار بکارید

***

شوانم خواب در مرز گلان کردگلم واچید و خوابم را زیان کرد
باغبان دید که مو گل دوست دیرمهزاران خار بر گل پاسبان کرد

***

گیج و ویجم که کافر گیج میرادچنان گیجم که کافر هم موی ناد
بر این آئین که مو را جان و دل دادشمع و پروانه را پرویج میداد

***

دمی بوره بوین حالم ته دلبردلم تنگه شبی با مو بسر بر
ته گل بر سر زنی ای نو گل موبه جای گل زنم مو دست بر سر

***

دلم زار و دلم زار و دلم زارطبیبم آورید دردم کرید چار
طبیبم چون بوینه بر موی زارکره در مون دردم را بناچار

***

مو که سر در بیابانم شو و روزسرشک از دیده بارانم شو و روز
نه تب دیرم نه جایم میکند دردهمیدونم که نالونم شو و روز

***

به این بی آشنایی برکیاشمبه این بی خانمانی برکیاشم
همه گر مو برونند واته آیمته از در گر برونی برکیاشم

***

مو آن آزرده‌ی بی خانمانممو آن محنت نصیب سخت جانم
مو آن سرگشته خارم در بیابونکه هر بادی وزد پیشش دوانم

***

بوره سوته دلان با ما بنالیمزدست یار بی پروا بنالیم
بشیم با بلبل شیدا به گلشناگر بلبل نناله ما بنالیم

***

بوره روزی که دیدار ته وینمگل و سنبل به دیدار تو چینم
بوره بنشین برم سالان و ماهانکه تا سیرت بوینم نازنینم

***

به عشقت ای دلارا نگروستمنوید وصل تو تا نشنوستم
بدل تخم وفایت کشتم آخربجز اندوه و خواری ندروستم

***

خوش آنساعت که دیدار ته وینمکمند عنبرین تار ته وینم
نوینه خرمی هرگز دل مومگر آن دم که رخسار ته وینم

***

دلم دور است و احوالش ندونمکسی خواهد که پیغامش رسونم
خداوندا ز مرگم مهلتی دهکه دیداری بدیدارش رسونم

***

بوره یکدم بنالیم و بسوجیماز آنرویی که هر دو تیره روجیم
ته بلبل حاش لله مثل مو نینبو جز درد و غم یک عمر روجیم

***

دلم دردین و نالین چه واجمرخم گردین و خاکین چه واجم
بگردیدم به هفتاد و دو ملتبصد مذهب منادین چه واجم

***

از آن انگشت نمای روزگارمکه دور افتاده از یار و دیارم
ندونم قصد جان کردن بناحقبجز بر سرزدن چاره ندارم

***

از آن دلخسته و سینه فگارمکه گریان در ته سنگ مزارم
بواجندم که ته شوری نداریسرا پا شور دارم شر ندارم

***

بدل درد غمت باقی هنوزمکسی واقف نبو از درد و سوزم
نبو یک بلبل سوته به گلشنبه سوز مو نبو کافر به روزم

***

فلک کی بشنود آه و فغانمبهر گردش زند آتش بجانم
یک عمری بگذرانم با غم و دردبکام دل نگردد آسمانم

***

نذونی ای فلک که مستمندموامو پر بد مکه که دردمندم
بیک گردش که میکردی ببینیچو رشته مو بسامانت ببندم

***

کنون داری نظر گو واکیانمز جورت در گدازه استخوانم
بکه اندیشه‌ای بیداد پیشهکه آهم تیر بو ناله کمانم

***

ز حال خویشتن مو بیخبر بیمندونم در سفر یا در حضر بیم
فغان از دست تو ای بیمروتهمین ذونم که عمری دربدر بیم

***

گلستان جای تو ای نازنیننممو در گلخن به خاکستر نشینم
چه در گلشن چه در گلخن چه صحراچو دیده واکرم جز ته نوینم

***

کافرم گر منی آلاله کارمکافرم گر منی آبش بدارم
کافرم گر منی نامش برم نامدو صد داغ دل از آلاله دارم

***

غم عالم همه کردی ببارممگر مو لوک مست سر قطارم
مهارم کردی و دادی به ناکسفزودی هر زمان باری ببارم

***

هزاران ملک دنیا گر بدارمهزاران ملک عقبی گر بدارم
بوره ته دلبرم تا با ته واجمکه بی روی تو آنرا گر بدارم

***

تو خود گفتی که مو ملاح مانمبه آب دیدکان کشتی برانم
همی ترسم که کشتی غرق وابودرین دریای بی پایان بمانم

***

فلک بر هم زدی آخر اساسمزدی بر خمره‌ی نیلی لباسم
اگر داری برات از قصد جانمبکن آخر ازین دنیا اساسم

***

مو که مست از می انگور باشمچرا از نازنینم دور باشم
مو که از آتشت گرمی نوینمچرا از دود محنت کور باشم

***

الهی دشمنت را خسته وینمبه سینه اش خنجری تا دسته وینم
سر شو آیم احوالش بپرسمسحر آیم مزارش بسته وینم

***

دلا خونی دلا خونی دلا خونهمه خونی همه خونی همه خون
ز بهر لیلی سیمین عذاریچو مجنونی چو مجنونی چو مجنون

***

خوشا آنان نه سر دارند نه ساماننشینن هر دو پا پیچن به دامان
شو و روزان صبوری پیش گیرنبیاد روی دلداران مدامان

***

بعالم کس مبادا چون من آئینمو آئین کس مبو در دین و آئین
هر آنکو حال موش باور نمیبومو آئین بی مو آئین بی مو آئین

***

بوره ای دل بوره باری بشیمانمکه کاری کز آن گردی پشیمان
یه دو روزی بناکامی سرآریمباشه روزی که گل چینیم بدامان

***

دلم از دست ته نالانه نالاناندرون دلم خون کشته پالان
هزاران قول با ما بیش کردیهمه قولان ته بالان بالان

***

ته سر ورزان مو سودای ته ورزانگریبان بلرزان وا ته لرزان
کفن در کردنم صحرای محشرهران وینان احوال ته پرسان

***

ز یاد خود بیا پروا کریمانازو کو التجا وا که بریمان
کیه این تاب داره تا مو دارمنداره تاب این سام نریمان

***

بوره منت بریم ما از کریمانبکشیم دست از خوان لیمان
کریمان دست در خوان کریمیکه بر خوانش نظر دارند کریمان

***

زدست مو کشیدی باز دامانز کردارت نبی یک جو پشیمان
روم آخر بدامانی زنم دستکه تا از وی رسد کارم بسامان

***

دلم تنگ ندانم صبر کردنزدلتنگی بوم راضی بمردن
ز شرم روی ته مو در حجابمندانم عرض حالم واته کردن

***

آنکه بی خان و بی مانه منم منآنکه بر گشته سامانه منم من
آنکه شادمان به انده میکره روزآنکه روزش چو شامانه منم و من

***

پشیمانم پشیمانم پشیمانکاروانی بوینم تا بشیمان
کهن دنیا بهیچ کسی نماندهبه هرزه کوله باری میکشیمان

***

مو آن اسپید بازم سینه سوهانچراگاه مو بی سر بشن کوهان
همه تیغی به سوهان میکرن تیزمو آن تیغم که یزدان کرده سوهان

***

برندم همچو یوسف گر بزندانویا نالم زغم چون مستمندان
اگر صد باغبان خصمی نمایدمدام آیم بگلزار تو خندان

***

نوای ناله غم اندوته دونوعیار قلب خالص بوته دونو
بوره سوته دلان واهم بنالیمکه قدر سوته دل دلسوته دونو

***

سری دارم که سامانش نمیبوغمی دارم که پایانش نمیبو
اگر باور نداری سوی من آیبوین دردی که درمانش نمیبو

***

به والله که جانانم تویی توبسلطان عرب جانم تویی تو
نمیدونم که چونم یا که چندمهمی دونم که درمانم تویی تو

***

بهارم بی خزان ای گلبن موچه غم کنده ببو بیخ و بن مو
برس ای سوته دل یکدم به دردمته ای امروز دل تازه کن مو

***

نیا مطلق بکارم این دل موبجز خونابه اش نه حاصل مو
داره در موسم گل جوش سوداچه پروایی کره اینجا دل مو

***

وای از روزی که قاضیمان خدا بوسر پل صراطم ماجرا بو
بنوبت بگذرند پیر و جوانانوای از آندم که نوبت زان ما بو

***

چو مو یک سوته دل پروانه‌ای نهبعالم همچو مو دیوانه‌ای نه
همه مارون و مورون لانه دیرنمن دیوانه را ویرانه‌ایی نه

***

مو را ای دلبر مو با ته کارهوگرنه در جهان بسیار یاره
کجا پروای چون مو سوته دیریچو مو بلبل به گلزارت هزاره

***

درین بوم و برانم پرورش نهشوانم جا و روزانم خورش نه
سری دیرم که مغزی اندرو نهتنی دیرم که پروای سرش نه

***

مو را درد دلم خو کرده واتهندونی درد دل ای بیوفا ته
بوره مو سوته دل واته سپارمته ذونی با دل و دل ذونه با ته

***

بدنیا مو نوینم کام بی تهبدس هرگز نگیرم جام بی ته
بلرزم روز و شو چون بید مجنونندارم یک نفس آرام بی ته

***

سحرگاهان فغان بلبلانهبیاد روی پر نور گلانه
ز آه مو فلک آخر خدرکهاثر در ناله‌ی سوته دلانه

***

بدنیا مثل مو دل سوته‌ای نهبدرد سوز غم اندوته‌ای نه
چسان بندم ره سیل دو دیدهکه این زخم دلم لو سوته‌ای نه

***

دل مو دایم اندر ماتم تهبدل پیوسته بی‌درد و غم ته
چه پرسی که چرا قدت ببوخمخم قدم از آن پیچ و خم ته

***

زغم جان در تنم در گیر و دارهسرم در رهن تیغ آبداره
ندارم اختیاری از چه جوششدل مو تاب این سودا نداره

***

به کس درد دل مو واتنی نهکه سنگ از آسمون انداتنی نه
بمو واجن که ترک یار خود کهکسیس یارم که ترکش واتنی نه

***

دل مو غیرته دلبر نگیرهبجای جوهری جوهر نگیره
دل مو سوته و مهر ته آذرنبی ناسوته آذر در نگیره

***

نذونم لوت و عریانم که کردهخودم جلاد و بیجونم که کرده
بده خنجر که تا سینه کنم چاکببینم عشق بر جونم چه کرده

***

دو چشمم را ته خون پالا کنی تهکلاه عقلم از سر وا کنی ته
اگر لیلی بپرسه حال مجنوننظر او را سوی صحرا کنی ته

***

مو را نه فکر سودایی نه سودینه در دل فکر بهبودی نه بودی
نخواهم جو کنار و چشمه سارونکه هر چشمم هزارون زنده رودی

***

شوم از شام یلدا تیره‌تر بیدرد دلم ز بودردا بتر بی
همه دردا رسن آخر بدرموندرمان درد ما خود بی اثر بی

***

پی مرگ نکویان گل نروییدگر رویی نه رنگش بی نه بویی
ز خود رو هیچ حاصل برنخیزدبجز بدنامی و بی‌آبرویی

***

به جز این مو ندارم آرزوییکه باشد همدم مو لاله‌رویی
اگر درد دلم واجم به کوهاندگر در کوهساران گل نرویی

***

دل بی عشق را افسردن اولیهر که دردی نداره مردن اولی
تنی که نیست ثابت در ره عشقذره ذره به آتش سوتن اولی

***

من دل سوته را لایق ندونیکه در دیوان عشاقت بخونی
هزارون بارم از خونی ببو کمز تو زیرا که بحر بیکرونی

***

یقینم حاصله که هرزه گردیازین گردش که داری برنگردی
بروی مو ببستی هر رهی رابدین عادت که داری کی ته مردی

***

نپنداری که زندان خوشترم بیسرم بو گوی میدان خوشترم بی
چو گلخن تار و تاریکه به چشممگلستان بی ته زندان خوشترم بی

***

ز بیداد فلک یارون امان بیامان جستن روز آخرزمان بی
اگر پاره کرم یخه بجا بوکه وامو آسمان پرسرگران بی

***

در اشکم بدامان ریته اولیخون دلم ز چشمان ریته اولی
بکس حرفی ز جورت وانواجمکه حرف جور پنهان ریته اولی

***

دل تو کی ز حالم با خبر بیکجا رحمت باین خونین جگر بی
تو که خونین جگر هرگز نبودیکی از خونین جگرها با خبر بی

***

بسوی باغ و بستان لاله وابیهمه موها مثال ژاله وا بی
وگر سوی خراسان کاروان رارهانم مو سوی بنگاله وا بی

***

غم اندر سینه‌ی مو خانه دیریچو ویرانه که بوم آشانه دیری
فلک اندر دل مسکین مو نهازین غم هرچه در انبانه دیری

***

هر آن کالوند دامان مو نشانیدامان از هر دو عالم در کشانی
اشک خونین پاشم از راه الوندتا که دلبر بپایش برفشانی

***

ز دل بیرون نبجتم ناله ناییز مژگان تر مو ژاله نایی
شوی نایه که مو خوابت بوینمبه بخت مو به چشم لاله نایی

***

چه واجم هر چه واجم واته‌شان بیسخن از بیش و از کم واته‌شان بی
بدریا مو شدم گوهر برآرمهر آن گوهر که دیدم واته‌شان بی

***

دلم بلبل صفت حیران گل بیدرونم چون درخت پی بگل بی
خونابه بار دیرم ارغوان واردرخت نهله بارش خون دل بی

***

مو احوالم خرابه گر تو جوییجگر بندم کبابه گر تو جویی
ته که رفتی و یار نو گرفتیقیامت هم حسابه گر تو جویی

***

زخور این چهره‌ات افروته‌تر بیتیر عشقت بجانم روته‌تر بی
مرا اختر بود خال سیاهتز مو یارا که اختر سوته‌تر بی

***

مرا دیوانه و شیدا ته دیریمرا سرگشته و رسوا ته دیری
نمیدونم دلم دارد کجا جایهمیدونم که دردی جا ته دیری

***

زدست عشق هر شو حالم این بیسریرم خشت و بالینم زمین بی
خوشم این بی که موته دوست دیرمهر آن ته دوست داره حالش این بی

***

عزیزون از غم و درد جداییبه چشمونم نمانده روشنایی
گرفتارم بدام غربت و دردنه یار و همدمی نه آشنایی

***

ته که خورشید اوج دلرباییچنین بیرحم و سنگین دل چرایی
به اول آنهمه مهر و محبتبه آخر راه و رسم بی وفایی