باباطاهر/دوبیتی‌ها

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دوبیتی‌های باباطاهر  از باباطاهر '
برگرفته از کتاب‌خانهٔ دیجیتال ری‌را


 خوشا آنانکه الله یارشان بیبحمد و قل هو الله کارشان بی 
 خوشا آنانکه دایم در نمازندبهشت جاودان بازارشان بی 

***

 دلم میل گل باغ ته دیرهدرون سینه‌ام داغ ته دیره 
 بشم آلاله زاران لاله چینمبوینم آلاله هم داغ ته دیره 

***

 به صحرا بنگرم صحرا ته وینمبه دریا بنگرم دریا ته وینم 
 بهر جا بنگرم کوه و در و دشتنشان روی زیبای ته وینم 

***

 غمم غم بی و همراز دلم غمغمم همصحبت و همراز و همدم 
 غمت مهله که مو تنها نشینممریزا بارک الله مرحبا غم 

***

 غم و درد مو از عطار واپرسدرازی شب از بیمار واپرس 
 خلایق هر یکی صد بار پرسندتو که جان و دلی یکبار واپرس 

***

 دلت ای سنگدل بر ما نسوجهعجب نبود اگر خارا نسوجه 
 بسوجم تا بسوجانم دلت رادر آذر چوب تر تنها نسوجه 

***

 خوشا آندل که از غم بهره‌ور بیبر آندل وای کز غم بی‌خبر بی 
 ته که هرگز نسوته دیلت از غمکجا از سوته دیلانت خبر بی 

***

 یکی درد و یکی درمان پسنددیکی وصل و یکی هجران پسندد 
 من از درمان و درد و وصل و هجرانپسندم آنچه را جانان پسندد 

***

 ته که ناخوانده‌ای علم سماواتته که نابرده‌ای ره در خرابات 
 ته که سود و زیان خود ندانیبیاران کی رسی هیهات هیهات 

***

 خدایا داد از این دل داد از این دلنگشتم یک زمان من شاد از این دل 
 چو فردا داد خواهان داد خواهندبر آرم من دو صد فریاد از این دل 

***

 دلا خوبان دل خونین پسندنددلا خون شو که خوبان این پسندند 
 متاع کفر و دین بی‌مشتری نیستگروهی آن گروهی این پسندند 

***

 دلا پوشم ز عشقت جامه‌ی نیلنهم داغ غمت چون لاله بر دیل 
 دم از مهرت زنم همچون دم صبحوز آن دم تا دم صور سرافیل 

***

 بی ته اشکم ز مژگان تر آیوبی ته نخل امیدم نی بر آیو 
 بی ته در کنج تنهایی شب و روزنشینم تا که عمرم بر سر آیو 

***

 به والله و به بالله و به تاللهقسم بر آیه‌ی نصر من الله 
 که دست از دامنت من بر ندارماگر کشته شوم الحکم لله 

***

 دلی همچون دل نالان مو نهغمی همچون غم هجران مو نه 
 اگر دریا اگر ابر بهارانحریف دیده‌ی گریان مو نه 

***

 من آن مسکین تذروبی پرستممن آن سوزنده شمع بی‌سرستم 
 نه کار آخرت کردم نه دنیایکی خشکیده نخل بی‌برستم 

***

 مکن کاری که پا بر سنگت آیوجهان با این فراخی تنگت آیو 
 چو فردا نامه خوانان نامه خونندتو وینی نامه‌ی خود ننگت آیو 

***

 غم عالم نصیب جان ما بیبدور ما فراغت کیمیا بی 
 رسد آخر بدرمان درد هرکسدل ما بی که دردش بیدوا بی 

***

 خوشا آنانکه هر شامان ته وینندسخن با ته گرند با ته نشینند 
 مو که پایم نبی کایم ته وینمبشم آنان بوینم که ته وینند 

***

 دو زلفانت گرم تار ربابمچه میخواهی ازین حال خرابم 
 ته که با مو سر یاری نداریچرا هر نیمه شو آیی بخوابم 

***

 بیا یک شو منور کن اطاقممهل در محنت و درد فراقم 
 به طاق جفت ابروی تو سوگندکه همجفت غمم تا از تو طاقم 

***

 دو چشمم درد چشمانت بچینادمبو روجی که چشمم ته مبیناد 
 شنیدم رفتی و یاری گرفتیاگر گوشم شنید چشمم مبیناد 

***

 عزیزا کاسه‌ی چشمم سرایتمیان هردو چشمم جای پایت 
 از آن ترسم که غافل پا نهی تونشنید خار مژگانم بپایت 

***

 زدست دیده و دل هر دو فریادکه هر چه دیده بیند دل کند یاد 
 بسازم خنجری نیشش ز فولادزنم بر دیده تا دل گردد آزاد 

***

 بیته بالین سیه مار به چشممروج روشن شو تار به چشمم 
 بیته ای نو گل باغ امیدمگلستان سربسر خار به چشمم 

***

 بیته یارب به بستان گل مرویادوگر روید کسش هرگز مبویاد 
 بیته هر گل به خنده لب گشایدرخش از خون دل هرگز مشویاد 

***

 ته که می‌شی بمو چاره بیاموجکه این تاریک شوانرا چون کرم روج 
 کهی واجم که کی این روج آیوکهی واجم که هرگز وا نه‌ای روج 

***

 بیا تا دست ازین عالم بداریمبیا تا پای دل از گل برآریم 
 بیا تا بردباری پیشه سازیمبیا تا تخم نیکوئی بکاریم 

***

 یکی برزیگرک نالان درین دشتبخون دیدگان آلاله می‌کشت 
 همی کشت و همی گفت ای دریغابباید کشت و هشت و رفت ازین دشت 

***

 درخت غم بجانم کرده ریشهبدرگاه خدا نالم همیشه 
 رفیقان قدر یکدیگر بدانیداجل سنگست و آدم مثل شیشه 

***

 اگر شیری اگر میری اگر مورگذر باید کنی آخر لب گور 
 دلا رحمی بجان خویشتن کنکه مورانت نهند خوان و کنند سور 

***

 اگر دل دلبری دلبر کدامیوگر دلبر دلی دل را چه نامی 
 دل و دلبر بهم آمیته وینمندانم دل که و دلبر کدامی 

***

 دلی نازک بسان شیشه دیرماگر آهی کشم اندیشه دیرم 
 سرشکم گر بود خونین عجب نیستمو آن نخلم که در خون ریشه دیرم 

***

 گر آن نامهربانم مهربان بیچرا از دیدگانم خون روان بی 
 اگر دلبر بمو دلدار می‌بوچرا در تن مرا نه دل نه جان بی 

***

 چرا دایم بخوابی ای دل ای دلز غم در اضطرابی ای دل ای دل 
 بوره کنجی نشین شکر خدا کنکه شاید کام یابی ای دل ای دل 

***

 شب تار و بیابان پرورک بیدر این ره روشنایی کمترک بی 
 گر از دستت برآید پوست از تنبیفکن تا که بارت کمترک بی 

***

 مو از قالوا بلی تشویش دیرمگنه از برگ و باران بیش دیرم 
 اگر لاتقنطوا دستم نگیردمو از یاویلنا اندیش دیرم 

***

 جدا از رویت ای ماه دل افروزنه روز از شو شناسم نه شو از روز 
 وصالت گر مرا گردد میسرهمه روزم شود چون عید نوروز 

***

 نسیمی کز بن آن کاکل آیومرا خوشتر ز بوی سنبل آیو 
 چو شو گیرم خیالش را در آغوشسحر از بسترم بوی گل آیو 

***

 مو کز سوته دلانم چون ننالممو کز بی حاصلانم چون ننالم 
 بگل بلبل نشیند زار نالدمو که دور از گلانم چون ننالم 

***

 چه خوش بی وصلت ای مه امشبک بیمرا وصل تو آرام دلک بی 
 زمهرت ای مه شیرین چالاکمدامم دست حسرت بر سرک بی 

***

 مسلسل زلف بر رخ ریته دیریگل و سنبل بهم آمیته دیری 
 پریشان چون کری زلف دو تا رابهر تاری دلی آویته دیری 

***

 اگر مستان هستیم از ته ایمانوگر بی پا و دستیم از ته ایمان 
 اگر گبریم و ترسا ور مسلمانبهر ملت که هستیم از ته ایمان 

***

 اگر آئی بجانت وانواجموگر نایی به هجرانت گداجم 
 ته هر دردی که داری بر دلم نهبمیرم یا بسوجم یا بساجم 

***

 عاشق آن به که دایم در بلا بیایوب آسا به کرمان مبتلا بی 
 حسن آسا بدستش کاسه‌ی زهرحسین آسا بدشت کربلا بی 

***

 نوای ناله غم اندوته ذونهعیار قلب و خالص بوته ذونه 
 بیا سوته دلان با هم بنالیمکه قدر سوته دل دل سوته ذونه 

***

 مو آن بحرم که در ظرف آمدستمچو نقطه بر سر حرف آمدستم 
 بهر الفی الف قدی بر آیوالف قدم که در الف آمدستم 

***

 دلم از دست خوبان گیج و ویجهمژه بر هم زنم خونابه ریجه 
 دل عاشق مثال چوب‌تر بیسری سوجه سری خونابه ریجه 

***

 ز کشت خاطرم جز غم نروئیز باغم جز گل ماتم نروئی 
 ز صحرای دل بیحاصل موگیاه ناامیدی هم نروئی 

***

 سیه بختم که بختم واژگون بیسیه روجم که روجم سرنگون بی 
 شدم آواره‌ی کوی محبتزدست دل که یارب غرق خون بی 

***

 بیته یک شو دلم بی غم نمی‌بوکه آن دلبر دمی همدم نمی‌بو 
 هزاران رحمت حق باد بر غمزمانی از دل ما کم نمی بو 

***

 مو ام آن آذرین مرغی که فی‌الحالبسوجم عالم ار برهم زنم بال 
 مصور گر کشد نقشم به گلشنبسوجه گلشن از تاثیر تمثال 

***

 ز عشقت آتشی در بوته دیرمدر آن آتش دل و جان سوته دیرم 
 سگت ار پا نهد بر چشم ای دوستبمژگان خاک راهش رو ته دیرم 

***

 بدریای غمت دل غوطه‌ور بیمرا داغ فراقت بر جگر بی 
 ز مژگان خدنگت خورده‌ام تیرکه هر دم سوج دل زان بیشتر بی 

***

 مدامم دل براه و دیده تر بیشراب عیشم از خون جگر بی 
 ببویت زندگی یابم پس از مرگترا گر بر سر خاکم گذر بی 

***

 گلی کشتم باین الوند دامانآوش از دیده دادم صبح و شامان 
 چو روج آیو که بویش وا من آیوبرد بادش سر و سامان بسامان 

***

 دو چشمانت پیاله‌ی پر ز می بیخراج ابروانت ملک ری بی 
 همی وعده کری امروز و فردانمیدانم که فردای تو کی بی 

***

 قدم دایم ز بار غصه خم بیچو مو محنت کشی در دهر کم بی 
 مو هرگز از غم آزادی ندیرمدل بی طالع مو کوه غم بی 

***

 بشم واشم ازین عالم بدر شمبشم از چین و ما چین دورتر شم 
 بشم از حاجیان حج بپرسمکه این دوری بسه یا دورتر شم 

***

 صدای چاوشان مردن آیوبگوش آوازه‌ی جان کندن آیو 
 رفیقان میروند نوبت به نوبتوای آن ساعت که نوبت وامن آیو 

***

 به قبرستان گذر کردم کم وبیشبدیدم قبر دولتمند و درویش 
 نه درویش بیکفن در خاک رفتهنه دولتمند برده یک کفن بیش 

***

 دیم یک عندلیب خوشنواییکه می‌نالید وقت صبحگاهی 
 بشاخ گلبنی با گل همی گفتکه یارا بی وفایی بی وفایی 

***

 به قبرستان گذر کردم صباحیشنیدم ناله و افغان و آهی 
 شنیدم کله‌ای با خاک می‌گفتکه این دنیا نمی‌ارزد بکاهی 

***

 هر آنکس مال و جاهش بیشتر بیدلش از درد دنیا ریشتر بی 
 اگر بر سر نهی چون خسروان تاجبه شیرین جانت آخر نیشتر بی 

***

 هر آنکس عاشق است از جان نترسدیقین از بند و از زندان نترسد 
 دل عاشق بود گرگ گرسنهکه گرگ از هی هی چوپان نترسد 

***

 هزاران دل بغارت برده ویشههزارانت دگر خون کرده ویشه 
 هزاران داغ ریش ار ویشم اشمردهنو نشمرده از اشمرده ویشه 

***

 اگر زرین کلاهی عاقبت هیچاگر خود پادشاهی عاقبت هیچ 
 اگر ملک سلیمانت ببخشنددر آخر خاک راهی عاقبت هیچ 

***

 غم عشق تو کی بر هر سر آیوهمایی کی به هر بوم و بر آیو 
 زعشقت سرفرازان کامیابندکه خور اول به کهساران بر آیو 

***

 ته که نوشم نه‌ای نیشم چراییته که یارم نه‌ای پیشم چرایی 
 ته که مرهم نه‌ای بر داغ ریشمنمک پاش دل ریشم چرایی 

***

 بیته یکدم دلم خرم نمانیاگر رویت بوینم غم نمانی 
 اگر درد دلم قسمت نماینددلی بی غم درین عالم نمانی 

***

 اگر یار مرا دیدی به خلوتبگو ای بی‌وفا ای بیمروت 
 گریبانم ز دستت چاک چاکونخواهم دوخت تا روز قیامت 

***

 فلک نه همسری دارد نه هم کفبخون ریزی دلش اصلا نگفت اف 
 همیشه شیوه‌ی کارش همینهچراغ دودمانیرا کند پف 

***

 فلک در قصد آزارم چراییگلم گر نیستی خارم چرایی 
 ته که باری ز دوشم بر نداریمیان بار سربارم چرایی 

***

 زدل نقش جمالت در نشی یارخیال خط و خالت در نشی یار 
 مژه سازم بدور دیده پرچینکه تا وینم خیالت در نشی یار 

***

 پریشان سنبلان پرتاب مکهخمارین نرگسان پرخواب مکه 
 براینی ته که دل از مابرینیبرنیه روزگار اشتاب مکه 

***

 جره بازی بدم رفتم به نخجیرسبک دستی بزد بر بال من تیر 
 برو غافل مچر در کوهسارانهران غافل چرد غافل خورد تیر 

***

 مو آن رندم که نامم بی‌قلندرنه خان دیرم نه مان دیرم نه لنگر 
 چو روج آیو بگردم گرد گیتیچو شو آیو به خشتی وانهم سر 

***

 مرا نه سر نه سامان آفریدندپریشانم پریشان آفریدند 
 پریشان خاطران رفتند در خاکمرا از خاک ایشان آفریدند 

***

 بی ته هر شو سرم بر بالش آیوچو نی از استخوانم نالش آیو 
 شب هجران بجای اشک چشممز مژگان پاره‌های آتش آیو 

***

 مو که چون اشتران قانع به خارمجهازم چوب و خرواری ببارم 
 بدین مزد قلیل و رنج بسیارهنوز از روی مالک شرمسارم 

***

 سرم چون گوی در میدان بگردهدلم از عهد و پیمان بر نگرده 
 اگر دوران به نااهلان بمانهنشینم تا که این دوران بگرده 

***

 دلم از دست تو دایم غمینهببالین خشتی و بستر زمینه 
 همین جرمم که مو ته دوست دیرمکه هر کت دوست دیره حالش اینه 

***

 چرا آزرده حالی ای دل ای دلهمه فکر و خیالی ای دل ای دل 
 بساجم خنجری دل را برآرمبوینم تا چه حالی ای دل ای دل 

***

 مگر شیر و پلنگی ای دل ای دلبمو دایم به جنگی ای دل ای دل 
 اگر دستم فتی خونت بریجمبوینم تا چه رنگی ای دل ای دل 

***

 شب تاریک و سنگستان و مو مستقدح از دست مو افتاد و نشکست 
 نگهدارنده‌اش نیکو نگهداشتوگرنه صد قدح نفتاده بشکست 

***

 کشیمان ار بزاری از که ترسیبرانی گر بخواری از که ترسی 
 مو با این نیمه دل از کس نترسمدو عالم دل ته داری از که ترسی 

***

 مو آن رندم که پا از سر ندونمسراپایی بجز دلبر ندونم 
 دلارامی کز او دل گیرد آرامبغیر از ساقی کوثر ندونم 

***

 مرا عشقت ز جان آذر برآرهزپیکر مشت خاکستر برآره 
 نهال مهرت از دل گر ببرندهزاران شاخه دیگر برآره 

***

 تن محنت کشی دیرم خدایادل با غم خوشی دیرم خدایا 
 زشوق مسکن و داد غریبیبه سینه آتشی دیرم خدایا 

***

 بود درد مو و درمانم از دوستبود وصل مو و هجرانم از دوست 
 اگر قصابم از تن واکره پوستجدا هرگز نگردد جانم از دوست 

***

 خرم کوه و خرم صحرا خرم دشتخرم آنانکه این آلالیان کشت 
 بسی هند و بسی شند و بسی یندهمان کوه و همان صحرا همان دشت 

***

 غم عشقت بیابان پرورم کردفراقت مرغ بی‌بال و پرم کرد 
 بمو واجی صبوری کن صبوریصبوری طرفه خاکی بر سرم کرد 

***

 سه درد آمو بجانم هر سه یکبارغریبی و اسیری و غم یار 
 غریبی و اسیری چاره دیرهغم یار و غم یار و غم یار 

***

 تویی آن شکرین لب یاسمین برمنم آن آتشین دل دیدگان تر 
 از آن ترسم که در آغوشم آییگدازد آتشت بر آب شکر 

***

 خوشا آنانکه پا از سر ندونندمثال شعله خشک وتر ندونند 
 کنشت و کعبه و بتخانه و دیرسرایی خالی از دلبر ندونند 

***

 خوشا آنانکه سودای ته دیرندکه سر پیوسته در پای ته دیرند 
 بدل دیرم تمنای کسانیکه اندر دل تمنای ته دیرند 

***

 الهی گردن گردون شود خردکه فرزندان آدم را همه برد 
 یکی ناگه که زنده شد فلانیهمه گویند فلان ابن فلان مرد 

***

 دلم از سوز عشق آتش بجان بیبکامم زهر از آن شکر دهان بی 
 همان دستان که با ته بی بگردنکنونم چون مگس بر سر زنان بی 

***

 ته که دور از منی دل در برم نیهوایی غیر وصلت در سرم نی 
 بجانت دلبرا کز هر دو عالمتمنای دگر جز دلبرم نی 

***

 دگر شو شد که مو جانم بسوزدگریبان تا بدامانم بسوزد 
 برای کفر زلفت ای پریرخهمی ترسم که ایمانم بسوزد 

***

 دلم بی وصل ته شادی مبینادزدرد و محنت آزادی مبیناد 
 خراب آباد دل بی مقدم توالهی هرگز آبادی مبیناد 

***

 الاله کوهسارانم تویی یاربنوشه جو کنارانم تویی یار 
 الاله کوهساران هفته‌ای بیامید روزگارانم تویی یار 

***

 فلک زار و نزارم کردی آخرجدا از گلعذارم کردی آخر 
 میان تخته‌ی نرد محبتشش و پنجی بکارم کردی آخر 

***

 نمیدانم دلم دیوانه‌ی کیستکجا آواره و در خانه‌ی کیست 
 نمیدونم دل سر گشته‌ی مواسیر نرگس مستانه‌ی کیست 

***

 چو آن نخلم که بارش خورده باشندچو آن ویران که گنجش برده باشند 
 چو آن پیری همی نالم درین دشتکه رودان عزیزش مرده باشند 

***

 پسندی خوار و زارم تا کی و چندپریشان روزگارم تا کی و چند 
 ته که باری ز دوشم برنگیریگری سربار بارم تا کی و چند 

***

 دلا غافل ز سبحانی چه حاصلمطیع نفس و شیطانی چه حاصل 
 بود قدر تو افزون از ملایکتو قدر خود نمیدانی چه حاصل 

***

 خور از خورشید رویت شرم داردمه نو زابرویت آزرم دارد 
 بشهر و کوه و صحرا هر که بینیزبان دل بذکرت گرم دارد 

***

 اگر شیری اگر ببری اگر کورسرانجامت بود جا در ته گور 
 تنت در خاک باشد سفره گستربگردش موش و مار و عقرب و مور 

***

 عزیزا ما گرفتار دو دردیمیکی عشق و دگر در دهر فردیم 
 نصیب کس مباد این غم که ما راستجمالت یک نظر نادیده مردیم 

***

 زدل مهر تو ای مه رفتنی نیغم عشقت بهر کس گفتنی نی 
 ولیکن شعله مهر و محبتمیان مردمان بنهفتنی نی 

***

 دلا اصلا نترسی از ره دوردلا اصلا نترسی از ته گور 
 دلا اصلا نمیترسی که روزیشوی بنگاه مار و لانه‌ی مور 

***

 حرامم بی ته بی آلاله و گلحرامم بی ته بی آواز بلبل 
 حرامم بی اگر بی ته نشینمکشم در پابی گلبن ساغر مل 

***

 بسر شوق سر کوی ته دیرمبدل مهر مه روی ته دیرم 
 بت من کعبه‌ی من قبله‌ی منته ای هر سو نظر سوی ته دیرم 

***

 خدایا خسته و زارم ازین دلشو و روزان در آزارم ازین دل 
 مو از دل نالم و دل نالد از موزمو بستان که بیزارم ازین دل 

***

 سر راهت نشینم تا بیاییدر شادی بروی ما گشایی 
 شود روزی بروز مو نشینیکه تا وینی چه سخت بیوفایی 

***

 شدستم پیرو برنایی نماندهبتن توش و توانایی نمانده 
 بمو واجی برو آلاله‌ی چینچرا چینم که بینایی نمانده 

***

 خدایا دل ز مو بستان بزارینمی‌آید ز مو بیمار داری 
 نمیدونم لب لعلش به خونمچرا تشنه است با این آبداری 

***

 بوره ای روی تو باغ بهارمخیالت مونس شبهای تارم 
 خدا دونه که در دنیای فانیبغیر عشق ته کاری ندارم 

***

 بسر غیر ته سودایی ندیرمبدل جز ته تمنایی ندیرم 
 خدا دونه که در بازار عشقتبجز جان هیچ کالایی ندیرم 

***

 هزاران غم بدل اندوته دیرمهزار آتش بجان افروته دیرم 
 بیک آه سحر کز دل برآرمهزاران مدعی را سوته دیرم 

***

 بیته گلشن به چشمم گلخن آیوواته گلخن به چشمم گلشن آیو 
 گلم ته گلبنم ته گلشنم تهکه واته مرده را جان بر تن آیو 

***

 غم عشقت ز گنج رایگان بهوصال تو ز عمر جاودان به 
 کفی از خاک کویت در حقیقتخدا دونه که از ملک جهان به 

***

 سر سرگشته‌ام سامان ندارهدل خون گشته‌ام درمان نداره 
 به کافر مذهبی دل بسته دیرمکه در هر مذهبی ایمان نداره 

***

 امان از اختر شوریده‌ی موفغان از بخت برگردیده‌ی مو 
 فلک از کینه ورزی کی گذارهرود خون از دل غمدیده‌ی مو 

***

 بروی ماهت ای ماه ده و چاربه سرو قدت ای زیبنده رخسار 
 که جز عشقت خیالی در دلم نیبدیاری ندارم مو سر و کار 

***

 نهالی کن سر از باغی برآردببارش هر کسی دستی برآرد 
 برآرد باغبان از بیخ و از بناگر بر جای میوه گوهر آرد 

***

 غمت در سینه‌ی مو خانه دیرهچو جغدی جای در ویرانه دیره 
 فلک هم در دل تنگم نهد بازهر آن انده که در انبانه دیره 

***

 کشم آهی که گردون پر شرر شیدل دیوانه‌ام دیوانه‌تر شی 
 بترس از برق آه سوته دیلانکه آه سوته دیلان کارگر شی 

***

 شبی ناید ز اشکم دیده تر نیسرشکم جاری از خون جگر نی 
 شو و روجم رود با ناله‌ی زارته را از حال زار مو خبر نی 

***

 غم و درد دل مو بی حسابهخدا دونه دل از هجرت کبابه 
 بنازم دست و بازوی ته صیادبکش مرغ دلم بالله ثوابه 

***

 بی تو تلواسه دیرم ای نکویارزهر در کاسه دیرم ای نکویار 
 میم خون گریه ساقی ناله مطربمصاحب این سه دیرم ای نکویار 

***

 اگر دستم رسد بر چرخ گردوناز او پرسم که این چین است و آن چون 
 یکی را میدهی صد ناز و نعمتیکی را نان جو آلوده در خون 

***

 چه باغ است اینکه دارش آذرینهچه دشت است اینکه خونخوارش زمینه 
 مگر بوم و بر سنگین دلان استمگر صحرای عشق نازنینه 

***

 کجا بی جای ته ای بر همه شاهکه مو آیم بدانجا از همه راه 
 همه جا جای ته مو کور باطنغلط گفتم غلط استغفرالله 

***

 کسیکه ره بفریادم برد نیخبر بر سرو آزادم برد نی 
 همه خوبان عالم جمع گردندکسیکه یادت از یادم برد نی 

***

 به هر شام و سحر گریم بکوئیکه جاری سازم از هر دیده جوئی 
 مو آن بی طالعم در باغ عالمکه گل کارم بجایش خار روئی 

***

 سمن زلفا بری چون لاله دیریز نرگس ناز در دنباله دیری 
 از آن رو سه بمهرم بر نیاریکه در سرناز چندین ساله دیری 

***

 شبی نالم شبی شبگیر نالمز جور یار و چرخ پیر نالم 
 گهی همچون پلنگ تیر خوردهگهی چون شیر در زنجیر نالم 

***

 وای آن روزی که قاضی مان خدا بیبه میزان و صراطم ماجرا بی 
 بنوبت میروند پیر و جوانانوای آنساعت که نوبت زان ما بی 

***

 دل ارمهرت نورزه بر چه ارزهگل است آندل که مهر تو نورزه 
 گریبانی که از عشقت شود چاکبیک عالم گریبان وابیرزه 

***

 برویت از حیا خوی ریته دیریدو ابرویت بناز آمیته دیری 
 به سحر دیده در چاه زنخدانبسی هاروت دل آویته دیری 

***

 ز آهم هفت گردون پر شرر بیزمژگانم روان خون جگر بی 
 ته که هرگز دلت از غم نسوجهکجا از سوته دیلانت خبر بی 

***

 سحرگاهان که اشکم لاوه گیرهزآهم هفت چرخ آلاوه گیره 
 چنان از دیده ریزم اشک خونینکه گیتی سر بسر سیلابه گیره 

***

 عزیزان موسم جوش بهارهچمن پر سبزه صحرا لاله زاره 
 دمی فرصت غنیمت دان درین فصلکه دنیای دنی بی اعتباره 

***

 مرا درد آموه و درمان چه حاصلمرا وصل آموه و هجران چه حاصل 
 بسوته بی گل و آلاله بی سرسر سوته کله یاران چه حاصل 

***

 دلا از دست تنهایی بجانمز آه و ناله‌ی خود در فغانم 
 شبان تار از درد جداییکند فریاد مغز استخوانم 

***

 غم عشق تو مادر زاد دیرمنه از آموزش استاد دیرم 
 بدان شادم که از یمن غم توخراب آباد دل آباد دیرم 

***

 الهی سوز عشقت بیشتر کندل ریشم ز دردت ریشتر کن 
 ازین غم گر دمی فارغ نشینمبجانم صد هزاران نیشتر کن 

***

 غمم بیحد و دردم بی شمارهفغان کاین درد مو درمان نداره 
 خداوندا ندونه ناصح موکه فریاد دلم بی‌اختیاره 

***

 عزیزان از غم و درد جداییبه چشمانم نمانده روشنایی 
 بدرد غربت و هجرم گرفتارنه یار و همدمی نه آشنایی 

***

 نصیب کس مبو درد دل موکه بسیاره غم بی‌حاصل مو 
 کسی بو از غم و دردم خبردارکه دارد مشکلی چون مشکل مو 

***

 به لامردم مکان دلبرم بیسخنهای خوشش تاج سرم بی 
 اگر شاهم ببخشد ملک شیرازهمان بهتر که دلبر در برم بی 

***

 دلی دیرم خریدار محبتکز او گرم است بازار محبت 
 لباسی دوختم بر قامت دلزپود محنت و تار محبت 

***

 خوشا آنانکه تن از جان ندانندتن و جانی بجز جانان ندانند 
 بدردش خو گرند سالان و ماهانبدرد خویشتن درمان ندانند 

***

 دل مو بیتو زار و بی قرارهبجز آزار مو کاری نداره 
 زند دستان بسر چون طفل بدخوبدرد هجرت اینش روزگاره 

***

 بوره بلبل بنالیم از سر سوزبوره آه سحر از مو بیاموز 
 تو از بهر گلی ده روز نالیمو از بهر دل‌آرامم شو و روز 

***

 خداوندا بفریاد دلم رستو یار بیکسان مو مانده بیکس 
 همه گویند طاهر کس ندارهخدا یار مو چه حاجت کس 

***

 دلی دیرم ولی دیوانه و دنگز دستم شیشه‌ی ناموس بر سنگ 
 ازین دیوانگی روزی برآیمکه در دامان دلبر برزنم چنگ 

***

 همه عالم پر از کرد چه سازمچو مو دلها پر از درد چه سازم 
 بکشتم سنبلی دامان الوندهمواز طالعم زرد چه سازم 

***

 قدح بر گیرم و سیر گلان شمبطرف سبزه و آب روان شم 
 دو سه جامی زنم با شادکامیوایم مست و بسیرلالیان شم 

***

 مو از جور بتان دل ریش دیرمزلاله داغ بر دل بیش دیرم 
 چو فردا نامه خوانان نامه خوانندمن شرمنده سر در پیش دیرم 

***

 دیم آلاله‌ای در دامن خارواتم آلالیا کی چینمت بار 
 بگفتا باغبان معذور میداردرخت دوستی دیر آورد بار 

***

 خوشا آندل که از خود بیخبر بیندونه در سفر یا در حضر بی 
 بکوه و دشت و صحرا همچو مجنونپی لیلی دوان با چشم تر بی 

***

 همه دل ز آتش غم سوتنی بیبهرجان سوز هجر افروتنی بی 
 که از دست اجل بر تن قباییاگر شاه و گدایی دوتنی بی 

***

 قلم بتراشم از هر استخوانممرکب گیرم از خون رگانم 
 بگیرم کاغذی از پرده‌ی دلنویسم بهر یار مهربانم 

***

 محبت آتشی در جانم افروختکه تا دامان محشر بایدم سوخت 
 عجب پیراهنی بهرم بریدیکه خیاط اجل میبایدش دوخت 

***

 الهی ار بواجم ور نواجمته دانی حاجتم را مو چه واجم 
 اگر بنوازیم حاجت روا بیوگر محروم سازی مو چه ساجم 

***

 مو آن دلداده‌ی بی خانمانممو آن محنت نصیب سخت جانم 
 مو آن سرگشته خارم در بیابانکه چون بادی وزد هر سو دوانم 

***

 نمیدانم که رازم با که واجمغم و سوز وگدازم با که واجم 
 چه واجم هر که ذونه میکره فاشدگر راز و نیازم با که واجم 

***

 سر کویت بتا چند آیم و شمز وصلت بی نوا چند آیم و شم 
 بکویت تا ببیند دیده رویتنترسی از خدا چند آیم و شم 

***

 بوره کز دیده جیحونی بسازیمبوره لیلی و مجنونی بسازیم 
 فریدون عزیزم رفتی از دستبوره کز نو فریدونی بسازیم 

***

 گلی که خود بدادم پیچ و تابشباشک دیدگانم دادم آبش 
 درین گلشن خدایا کی روا بیگل از مو دیگری گیرد گلابش 

***

 زعشقت آتشی در بوته دیرمدر آن آتش دل و جان سوته دیرم 
 سگت ار پا نهد بر چشمم ایدوستبمژگان خاک پایش روته دیرم 

***

 به آهی گنبد خضرا بسوجمفلک را جمله سر تا پا بسوجم 
 بسوجم ار نه کارم را بساجیچه فرمایی بساجی یا بسوجم 

***

 اگر جسمم بسوزی سوته خواهماگر چشمم بدوزی دوته خواهم 
 اگر باغم بری تا گل بچینمگلی همرنگ و همبوی ته خواهم 

***

 سر کوه بلند چندان نشینمکه لاله سر بر آره مو بچینم 
 الاله بیوفا بی بیوفا بینگار بیوفا چون مو گزینم 

***

 ز وصلت تا بکی فرد آیم و شمجگر پر سوز و پر درد آیم و شم 
 بموگوئی که در کویم نیاییمو تا کی با رخ زرد آیم و شم 

***

 خوشا روزی که دیدار ته وینمگل و سنبل ز رخسار ته چینم 
 بیا بنشین که تا وینم شو و روزجمالت ای نگار نازنینم 

***

 دلم زار و حزینه چون ننالموجودم آتشینه چون ننالم 
 بمو واجن که طاهر چند نالیچو مرگم در کمینه چون ننالم 

***

 بیته گلشن چو زندان بچشممگلستان آذرستان بچشمم 
 بیته آرام و عمر و زندگانیهمه خواب پریشان بچشمم 

***

 بشو یاد تو ای مه پاره هستمبروز از درد و غم بیچاره هستم 
 تو داری در مقام خود قراریمویم که در جهان آواره هستم 

***

 غریبی بس مرا دلگیر داردفلک بر گردنم زنجیر دارد 
 فلک از گردنم زنجیر بردارکه غربت خاک دامنگیر دارد 

***

 هر آن دلبر که چشم مست دیرههزاران دل چو ما پا بست دیره 
 میان عاشقان آن ماه سیماچو شعر مو بلند و پست دیره 

***

 قضا رمزی زچشمان خمارشقدر سری ز زلف مشگبارش 
 مه و مهر آیتی ز آنروی زیبانکویان جهان آئینه دارش 

***

 شبی کان نازنینم در بر آیوگذشته عمرم از نو بر سر آیو 
 همه شو دیده‌ی مو تا سحرگاهبره باشد که یارم از در آیو 

***

 دلا راهت پر از خار و خسک بیگذرگاه تو بر اوج فلک بی 
 شب تار و بیابان دور منزلخوشا آنکس که بارش کمترک بی 

***

 دلی چون مو بغم اندوته ای نیزری چون جان مو در بوته‌ای نی 
 بجز شمعم ببالین همدمی نهکه یار سوته دل جز سوته‌ای نی 

***

 شبم از روز و روز از شو بتر بیدل آشفته‌ام زیر و زبر بی 
 شو و روز از فراقت ناله‌ی موچو آه سوته جانان پر شرر بی 

***

 خور آئین چهره‌ات افروته‌تر بیبجانم تیر عشقت دوته‌تر بی 
 چرا خال رخت دونی سیاهههر آن نزدیک خور بی سوته‌تر بی 

***

 صفا هونم صفا هونم چه جابیکه هر یاری گرفتم بیوفا بی 
 بشم یکسر بتازم تا به شیرازکه در هر منزلی صد آشنا بی 

***

 بمو واجی چرا ته بیقراریچو گل پرورده‌ی باد بهاری 
 چرا گردی بکوه و دشت و صحرابجان او ندارم اختیاری 

***

 مو آن باز سفیدم همدانیلانه در کوه دارم سایبانی 
 ببال خود پرم کوهان بکوهانبچنگ خود کرم نخجیر بانی 

***

 عزیزا مردی از نامرد نایوفغان و ناله از بیدرد نایو 
 حقیقت بشنو از پور فریدونکه شعله از تنور سرد نایو 

***

 بدام دلبری دل مبتلا بیکه هجرانش بلا وصلش بلا بی 
 درین ویرانه دل جز خون ندیدمنه دل گویی که دشت کربلا بی 

***

 دل دیوانه‌ام دیوانه‌تر شیخرابه خانه‌ام ویرانه‌تر شی 
 کشم آهی که گردون را بسوجمکه آه سوته دیلان کارگر شی 

***

 قدم دایم زبار غصه خم بیچو مو خونین دلی در دهر کم بی 
 زغم یکدم مو آزادی ندیرمدل بیچاره‌ی مو کوه غم بی 

***

 جهان خوان و خلایق میهمان بیگل امروز مو فردا خزان بی 
 سیه چالی که نامش را نهند گوربما واجن که اینت خانمان بی 

***

 سحرگان که بلبل بر گل آیوبدامان اشک چشمم گل گل آیو 
 روم در پای گل افغان کنم سرکه هر سوته دلی در غلغل آیو 

***

 گلان فصل بهاران هفته‌ای بیزمان وصل یاران هفته‌ای بی 
 غنیمت دان وصال لاله رویانکه گل در لاله زاران هفته‌ای بی 

***

 شبی خواهم که پیغمبر ببینمدمی با ساقی کوثر نشینم 
 بگیرم در بغل قبر رضا رادر آن گلشن گل شادی بچینم 

***

 زهجرانت هزار اندیشه دیرمهمیشه زهر غم در شیشه دیرم 
 ز نا سازی بخت و گردش چرخفغان و آه و زاری پیشه دیرم 

***

 بروی دلبری گر مایلستممکن منعم گرفتار دلستم 
 خدا را ساربان آهسته میرانکه من وامانده‌ی این قافلستم 

***

 بی ته سر در بیابانم شو و روزسرشک از دیده بارانم شو و روز 
 نه بیمارم که جایم میکری دردهمیدانم که نالانم شو و روز 

***

 همه روزم فغان و بیقراریشوان بیداری و فریاد و زاری 
 بمو سوجه دل هر دور و نزدیکته از سنگین دلی پروا نداری 

***

 بمیرم تا ته چشم‌تر نبینیشرار آه پر آذر نبینی 
 چنانم آتش عشقت بسوجهکه از مو مشت خاکستر نبینی 

***

 وای آن روجی که در قبرم نهند تنگببالینم نهند خشت و گل و سنگ 
 نه پای آنکه بگریزم ز ماراننه دست آنکه با موران کنم جنگ 

***

 بدل چون یادم از بوم و بر آیوسر شگم بیخود از چشم تر آیو 
 از آن ترسم من بر گشته دورانکه عمرم در غریبی بر سر آیو 

***

 ز دست چرخ گردون داد دیرمهزاران ناله و فریاد دیرم 
 نشنید دستانم با خس و خارچگونه خاطر خود شاد دیرم 

***

 دلا راه تو پر خار و خسک بیدرین ره روشنایی کمترک بی 
 گر از دستت بر آید پوست از تنبیفکن تا که بارت کمترک بی 

***

 دلی دیرم چو مو دیوانه و دنگزده آئینه هر نام بر سنگ 
 بمو واجند که بی نام و ننگیهر آن یارش تویی چه نام و چه ننگ 

***

 سرم بالین تنم بستر ندارهدلم جز شوق ته در سر نداره 
 نهد دور از ته هر کس سر ببالینالهی سر ز بالین بر نداره 

***

 سیاهی دو چشمانت مرا کشتدرازی دو زلفانت مرا کشت 
 به قتلم حاجت تیر و کمان نیستخم ابرو و مژگانت مرا کشت 

***

 بلا رمزی ز بالای ته باشدجنون سری ز سودای ته باشد 
 بصورت آفرینم این گمان بیکه پنهان در تماشای ته باشد 

***

 نگارینا دل و جانم ته دیریهمه پیدا و پنهانم ته دیری 
 نمیدانم که این درد از که دیرمهمیدانم که درمانم ته دیری 

***

 مو آن محنت کش حسرت نصیبمکه در هر ملک و هر شهری غریبم 
 نه بو روزی که آیی بر سر منبوینی مرده از هجرحبیبم 

***

 بغیر ته دگر یاری ندیرمبه اغیاری سر و کاری ندیرم 
 بدکان ته آن کاسد متاعمکه اصلا روی بازاری ندیرم 

***

 بوره جانا که جانانم تویی توبوره یارا که سلطانم تویی تو 
 ته دونی خود که مو جز تو ندونمبوره بوره که ایمانم تویی تو 

***

 سرم سودای گیسوی ته دیرهدلم میل گل روی ته دیره 
 اگر چشمم بماه نو کره میلنظر بر طاق ابروی ته دیره 

***

 اگر دردم یکی بودی چه بودیوگر غم اندکی بودی چه بودی 
 به بالینم طبیبی یا حبیبیازین هر دو یکی بودی چه بودی 

***

 مو آن رندم که عصیان پیشه دیرمبدستی جام و دستی شیشه دیرم 
 اگر تو بیگناهی رو ملک شومن از حوا و آدم ریشه دیرم 

***

 گرم خوانی ورم رانی ته دانیگرم درتش بسوزانی ته دانی 
 ورم بر سر زنی الوند و میمندهمی واجم خدا جانی ته دانی 

***

 نگار تازه خیز ما کجاییبچشمان سرمه ریز ما کجایی 
 نفس بر سینه‌ی طاهر رسیدهدم رفتن عزیز ما کجایی 

***

 چه خوش بی‌مهربانی هر دو سر بیکه یکسر مهربانی دردسر بی 
 اگر مجنون دل شوریده‌ای داشتدل لیلی از آن شوریده تر بی 

***

 به خنجر گر برآرند دیدگانمدر آتش گر بسوزند استخوانم 
 اگر بر ناخنانم نی بکوبندنگیرم دل ز یار مهربانم 

***

 من آن شمعم که اشکم آتشین بیکه هر سوته دلی حالش همین بی 
 همه شب گریم و نالم همه روزبیته شامم چنان روزم چنین بی 

***

 تو آری روز روشن را شب از پیشده کون و مکان از قدرتت حی 
 حقیقت بشنو از طاهر که گردیدبیک کن خلقت هر دو جهان طی 

***

 شب تار است و گرگان میزنند میشدو زلفانت حمایل کن بوره پیش 
 از آن کنج لبت بوسی بمودهبگو راه خدا دادم بدرویش 

***

 دلی دیرم چو مرغ پا شکستهچو کشتی بر لب دریا نشسته 
 تو گویی طاهرا چون تار بنوازصدا چون میدهد تار گسسته 

***

 مو آن دل داده یکتا پرستمکه جام شرک و خود بینی شکستم 
 منم طاهر که در بزم محبتمحمد را کمینه چاکرستم 

***

 الهی ای فلک چون مو زبون شیدلت همچون دل مو غرق خون شی 
 اگر یک لحظه ام بی غم بوینییقین دانم کزین غم سرنگون شی 

***

 مدامم دل پر از خون جگر بیچو شمع آتش بجان و دیده تر بی 
 نشینم بر سر راهت شو و روزکه تا روزی ترا بر مو گذر بی 

***

 بنادانی گرفتم کوره راهیندانستم که می‌افتم بچاهی 
 بدل گفتم رفیقی تا به منزلندانستم رفیق نیمه راهی 

***

 من آن رندم که گیرم از شهان باجبپوشم جوشن و بر سر نهم تاج 
 فرو ناید سر مردان به نامرداگر دارم کشند مانند حلاج 

***

 زمشک‌تر سیه‌تر سنبلت بیهزاران دل اسیر کاکلت بی 
 زآه و ناله تاثیری ندیدمزخارا سخت‌تر گویا دلت بی 

***

 نپرسی حال یار دلفکارتکه هجران چون کند با روزگارت 
 ته که روز و شوان در یاد موییهزارت عاشق با مو چه کارت 

***

 همه شو تا سحر اختر شمارمکه ماه رویت آیو در کنارم 
 شوان گوشم بدر چشمم براهتگذاری تا بکی در انتظارم 

***

 شبی دیرم زهجرت تار تاروگرفته ظلمتش لیل و نهارو 
 خداوندا دلم را روشنی دهکه تا وینم جمال هشت و چارو 

***

 دلم میل گل روی ته دیرهسرم سودای گیسوی ته دیره 
 اگر چشمم بماه نو کره میلنظر بر طاق ابروی ته دیره 

***

 الاله کوهساران هفته ای بیبنفشه جو کناران هفته‌ای بی 
 منادی میکره شهرو به شهرووفای گلعذاران هفته‌ای بی 

***

 الهی دل بلا بی دل بلا بیگنه چشمان کره دل مبتلا بی 
 اگر چشمان نکردی دیده بانیچه داند دل که خوبان در کجابی 

***

 بیا سوته دلان گردهم آئیمسخنها واکریم غم وانماییم 
 ترازو آوریم غمها بسنجیمهر آن سوته تریم وزنین تر آئیم 

***

 ته کت نازنده چشمان سرمه ساییته کت زیبنده بالا دلربایی 
 ته کت مشکین دو گیسو در قفاییبمو واجی که سرگردان چرایی 

***

 جهان بی‌وفا زندان ما بیگل غم قسمت دامان ما بی 
 غم یعقوب و محنت‌های ایوبهمه گویا نصیب جان ما بی 

***

 خوش آن ساعت که یار از در آیوشو هجران و روز غم سر آیو 
 زدل بیرون کنم جانرا بصد شوقهمی واجم که جایش دلبر آیو 

***

 زشورانگیزی چرخ و فلک بیکه دایم چشم بختم پر نمک بی 
 دمادم دود آهم تا سما بیپیاپی سیل اشکم تا سمک بی 

***

 خوشا آنان که با ته همنشینندهمیشه با دل خرم نشینند 
 همین بی رسم عشق و عشقبازیکه گستاخانه آیند و ته بینند 

***

 هر آنکس با تو قربش بیشتر بیدلش از درد هجران ریشتر بی 
 اگر یکبار چشمانت بوینمبجانم صد هزاران نیشتر بی 

***

 شوان استارگان یک‌یک شمارمبراهت تا سحر در انتظارم 
 پس از نیمه شوان که ته نیاییزدیده اشک چون باران ببارم 

***

 خوشا آنانکه هر از بر ندانندنه حرفی وانویسند و نه خوانند 
 چو مجنون سر نهند اندر بیابانازین گو گل روند آهو چرانند 

***

 سخن از هر چه واجم واتشان بیحدیث از بیش و از کم واتشان بی 
 بدریا گر روم گوهر بر آرمهر آن گوهر که وینم واتشان بی 

***

 دلی دیرم که بهبودش نمی‌بوسخنها میکرم سودش نمی‌بو 
 ببادش میدهم نش میبرد باددر آتش می‌نهم دودش نمی‌بو 

***

 خدایا واکیان شم واکیان شمبدین بیخانمانی واکیان شم 
 همه از در برانند سوته آیمته که از در برانی واکیان شم 

***

 بهار آیو به هر شاخی گلی بیبهر لاله هزاران بلبلی بی 
 بهر مرزی نیارم پا نهادنمبو کز مو بتر سوز دلی بی 

***

 بیا جانا دل پردرد مو بینسرشک سرخ و روی زرد مو بین 
 غم مهجوری و درد صبوریهمه برجان غم پرورد مو بین 

***

 ز بوی زلف تو مفتونم ای گلز رنگ روی تو دلخونم ای گل 
 من عاشق زعشقت بیقرارمتو چون لیلی و من مجنونم ای گل 

***

 بهار آیو به صحرا و در و دشتجوانی هم بهاری بود و بگذشت 
 سر قبر جوانان لاله رویهدمی که گلرخان آیند به گلگشت 

***

 اگر شاهین بچرخ هشتمینهکند فریاد مرگ اندر کمینه 
 اگر صد سال در دنیا بمانیدر آخر منزلت زیر زمینه 

***

 دلی دیرم دمی بیغم نمی‌بوغمی دیرم که هرگز کم نمی‌بو 
 خطی دیرم مو از خوبان عالمکه یار بیوفا همدم نمی‌بو 

***

 وای ازین دل که نی هرگز بکامموای ازین دل که آزارد مدامم 
 وای ازین دل که چون مرغان وحشینچیده دانه اندازد بدامم 

***

 مو که یارم سر یاری ندیرهمو که دردم سبکباری ندیره 
 همه واجن که یارت خواب نازهچه خوابست اینکه بیداری ندیره 

***

 نمیدانم که سرگردان چرایمگهی نالان گهی گریان چرایم 
 همه دردی بدوران یافت درمانندانم مو که بیدرمان چرایم 

***

 دل از دست غمت زیر و زبر بیبچشمان اشکم از خون جگر بی 
 هران یاری چو مو پرناز دیرهدلش پر غصه جانش پر شرر بی 

***

 بدنیای دنی کی ماندنی بیکه دامان بر جهان افشاندنی بی 
 همی لا تقنطوا خوانی عزیزادلا یا ویلنا هم خواندنی بی 

***

 از آن روزیکه ما را آفریدیبغیر از معصیت چیزی ندیدی 
 خداوندا بحق هشت و چارتز ما بگذر شتر دیدی ندیدی 

***

 مو که آشفته حالم چون ننالمشکسته پر و بالم چون ننالم 
 همه گویند فلانی چند نالیتو آیی در خیالم چون ننالم 

***

 بشم واشم که تا یاری گره دلبه بختم گریه و زاری گره دل 
 بگردی و نجوئی یار دیگرکه از جان و دلت یاری گره دل 

***

 خدایی که مکانش لامکان بیصفابخش جمال گلرخان بی 
 پدید آرنده‌ی روز و شب و خلقکه بر هر بنده او روزی رسان بی 

***

 گلش در زیر سنبل سایه پرورنهال قامتش نخلی است نوبر 
 زعشق آن گل رعنا همه شبچو بلبل ناله و افغان برآور 

***

 دل شاد از دل زارش خبر نیتن سالم زبیمارش خبر نی 
 نه تقصیره که این رسم قدیمهکه آزاد از گرفتارش خبر نی 

***

 دل ار عشقت نداره مرده اولیروان بی درد عشق افسرده اولی 
 سحر بلبل زند در گلشن آوازکه گل بی عشق حق پژمرده اولی 

***

 هزاران لاله و گل در جهان بیهمه زیبا به چشم دیگران بی 
 آلاله‌ی مو به زیبایی درین باغسرافراز همه آلالیان بی 

***

 دل عاشق به پیغامی بسازدخمار آلوده با جامی بسازد 
 مرا کیفیت چشم تو کافیستریاضت کش ببادامی بسازد 

***

 هر آن باغی که نخلش سر بدر بیمدامش باغبون خونین جگر بی 
 بباید کندنش از بیخ و از بناگر بارش همه لعل و گهر بی 

***

 ببندم شال و میپوشم قدک رابنازم گردش چرخ و فلک را 
 بگردم آب دریاها سراسربشویم هر دو دست بی نمک را 

***

 اگر دل دلبر و دلبر کدام استوگر دلبر دل و دلرا چه نام است 
 دل و دلبر بهم آمیته وینمندونم دل که و دلبر کدام است 

***

 ته دوری از برم دل در برم نیستهوای دیگری اندر سرم نیست 
 بجان دلبرم کز هر دو عالمتمنای دگر جز دلبرم نیست 

***

 شیرمردی بدم دلم چه دونستاجل قصدم کره و شیر ژیونست 
 ز موشیر ژیان پرهیز می‌کردتنم وا مرگ جنگیدن ندونست 

***

 نفس شومم بدنیا بهر آن استکه تن از بهر موران پرورانست 
 ندونستم که شرط بندگی چیستهرزه بورم بمیدان جهانست 

***

 قضا پیوسته در گوشم بواجهکه این درد دل تو بی علاجه 
 اگر گوهر ببی خواهون نداریهمین این جون تو که بی رواجه 

***

 لاله کاران دگر لاله مکاریدباغبانان دو دست از گل بدارید 
 اگر عهد گلان این بو که دیدمبیخ گل بر کنید و خار بکارید 

***

 شوانم خواب در مرز گلان کردگلم واچید و خوابم را زیان کرد 
 باغبان دید که مو گل دوست دیرمهزاران خار بر گل پاسبان کرد 

***

 گیج و ویجم که کافر گیج میرادچنان گیجم که کافر هم موی ناد 
 بر این آئین که مو را جان و دل دادشمع و پروانه را پرویج میداد 

***

 دمی بوره بوین حالم ته دلبردلم تنگه شبی با مو بسر بر 
 ته گل بر سر زنی ای نو گل موبه جای گل زنم مو دست بر سر 

***

 دلم زار و دلم زار و دلم زارطبیبم آورید دردم کرید چار 
 طبیبم چون بوینه بر موی زارکره در مون دردم را بناچار 

***

 مو که سر در بیابانم شو و روزسرشک از دیده بارانم شو و روز 
 نه تب دیرم نه جایم میکند دردهمیدونم که نالونم شو و روز 

***

 به این بی آشنایی برکیاشمبه این بی خانمانی برکیاشم 
 همه گر مو برونند واته آیمته از در گر برونی برکیاشم 

***

 مو آن آزرده‌ی بی خانمانممو آن محنت نصیب سخت جانم 
 مو آن سرگشته خارم در بیابونکه هر بادی وزد پیشش دوانم 

***

 بوره سوته دلان با ما بنالیمزدست یار بی پروا بنالیم 
 بشیم با بلبل شیدا به گلشناگر بلبل نناله ما بنالیم 

***

 بوره روزی که دیدار ته وینمگل و سنبل به دیدار تو چینم 
 بوره بنشین برم سالان و ماهانکه تا سیرت بوینم نازنینم 

***

 به عشقت ای دلارا نگروستمنوید وصل تو تا نشنوستم 
 بدل تخم وفایت کشتم آخربجز اندوه و خواری ندروستم 

***

 خوش آنساعت که دیدار ته وینمکمند عنبرین تار ته وینم 
 نوینه خرمی هرگز دل مومگر آن دم که رخسار ته وینم 

***

 دلم دور است و احوالش ندونمکسی خواهد که پیغامش رسونم 
 خداوندا ز مرگم مهلتی دهکه دیداری بدیدارش رسونم 

***

 بوره یکدم بنالیم و بسوجیماز آنرویی که هر دو تیره روجیم 
 ته بلبل حاش لله مثل مو نینبو جز درد و غم یک عمر روجیم 

***

 دلم دردین و نالین چه واجمرخم گردین و خاکین چه واجم 
 بگردیدم به هفتاد و دو ملتبصد مذهب منادین چه واجم 

***

 از آن انگشت نمای روزگارمکه دور افتاده از یار و دیارم 
 ندونم قصد جان کردن بناحقبجز بر سرزدن چاره ندارم 

***

 از آن دلخسته و سینه فگارمکه گریان در ته سنگ مزارم 
 بواجندم که ته شوری نداریسرا پا شور دارم شر ندارم 

***

 بدل درد غمت باقی هنوزمکسی واقف نبو از درد و سوزم 
 نبو یک بلبل سوته به گلشنبه سوز مو نبو کافر به روزم 

***

 فلک کی بشنود آه و فغانمبهر گردش زند آتش بجانم 
 یک عمری بگذرانم با غم و دردبکام دل نگردد آسمانم 

***

 نذونی ای فلک که مستمندموامو پر بد مکه که دردمندم 
 بیک گردش که میکردی ببینیچو رشته مو بسامانت ببندم 

***

 کنون داری نظر گو واکیانمز جورت در گدازه استخوانم 
 بکه اندیشه‌ای بیداد پیشهکه آهم تیر بو ناله کمانم 

***

 ز حال خویشتن مو بیخبر بیمندونم در سفر یا در حضر بیم 
 فغان از دست تو ای بیمروتهمین ذونم که عمری دربدر بیم 

***

 گلستان جای تو ای نازنیننممو در گلخن به خاکستر نشینم 
 چه در گلشن چه در گلخن چه صحراچو دیده واکرم جز ته نوینم 

***

 کافرم گر منی آلاله کارمکافرم گر منی آبش بدارم 
 کافرم گر منی نامش برم نامدو صد داغ دل از آلاله دارم 

***

 غم عالم همه کردی ببارممگر مو لوک مست سر قطارم 
 مهارم کردی و دادی به ناکسفزودی هر زمان باری ببارم 

***

 هزاران ملک دنیا گر بدارمهزاران ملک عقبی گر بدارم 
 بوره ته دلبرم تا با ته واجمکه بی روی تو آنرا گر بدارم 

***

 تو خود گفتی که مو ملاح مانمبه آب دیدکان کشتی برانم 
 همی ترسم که کشتی غرق وابودرین دریای بی پایان بمانم 

***

 فلک بر هم زدی آخر اساسمزدی بر خمره‌ی نیلی لباسم 
 اگر داری برات از قصد جانمبکن آخر ازین دنیا اساسم 

***

 مو که مست از می انگور باشمچرا از نازنینم دور باشم 
 مو که از آتشت گرمی نوینمچرا از دود محنت کور باشم 

***

 الهی دشمنت را خسته وینمبه سینه اش خنجری تا دسته وینم 
 سر شو آیم احوالش بپرسمسحر آیم مزارش بسته وینم 

***

 دلا خونی دلا خونی دلا خونهمه خونی همه خونی همه خون 
 ز بهر لیلی سیمین عذاریچو مجنونی چو مجنونی چو مجنون 

***

 خوشا آنان نه سر دارند نه ساماننشینن هر دو پا پیچن به دامان 
 شو و روزان صبوری پیش گیرنبیاد روی دلداران مدامان 

***

 بعالم کس مبادا چون من آئینمو آئین کس مبو در دین و آئین 
 هر آنکو حال موش باور نمیبومو آئین بی مو آئین بی مو آئین 

***

 بوره ای دل بوره باری بشیمانمکه کاری کز آن گردی پشیمان 
 یه دو روزی بناکامی سرآریمباشه روزی که گل چینیم بدامان 

***

 دلم از دست ته نالانه نالاناندرون دلم خون کشته پالان 
 هزاران قول با ما بیش کردیهمه قولان ته بالان بالان 

***

 ته سر ورزان مو سودای ته ورزانگریبان بلرزان وا ته لرزان 
 کفن در کردنم صحرای محشرهران وینان احوال ته پرسان 

***

 ز یاد خود بیا پروا کریمانازو کو التجا وا که بریمان 
 کیه این تاب داره تا مو دارمنداره تاب این سام نریمان 

***

 بوره منت بریم ما از کریمانبکشیم دست از خوان لیمان 
 کریمان دست در خوان کریمیکه بر خوانش نظر دارند کریمان 

***

 زدست مو کشیدی باز دامانز کردارت نبی یک جو پشیمان 
 روم آخر بدامانی زنم دستکه تا از وی رسد کارم بسامان 

***

 دلم تنگ ندانم صبر کردنزدلتنگی بوم راضی بمردن 
 ز شرم روی ته مو در حجابمندانم عرض حالم واته کردن 

***

 آنکه بی خان و بی مانه منم منآنکه بر گشته سامانه منم من 
 آنکه شادمان به انده میکره روزآنکه روزش چو شامانه منم و من 

***

 پشیمانم پشیمانم پشیمانکاروانی بوینم تا بشیمان 
 کهن دنیا بهیچ کسی نماندهبه هرزه کوله باری میکشیمان 

***

 مو آن اسپید بازم سینه سوهانچراگاه مو بی سر بشن کوهان 
 همه تیغی به سوهان میکرن تیزمو آن تیغم که یزدان کرده سوهان 

***

 برندم همچو یوسف گر بزندانویا نالم زغم چون مستمندان 
 اگر صد باغبان خصمی نمایدمدام آیم بگلزار تو خندان 

***

 نوای ناله غم اندوته دونوعیار قلب خالص بوته دونو 
 بوره سوته دلان واهم بنالیمکه قدر سوته دل دلسوته دونو 

***

 سری دارم که سامانش نمیبوغمی دارم که پایانش نمیبو 
 اگر باور نداری سوی من آیبوین دردی که درمانش نمیبو 

***

 به والله که جانانم تویی توبسلطان عرب جانم تویی تو 
 نمیدونم که چونم یا که چندمهمی دونم که درمانم تویی تو 

***

 بهارم بی خزان ای گلبن موچه غم کنده ببو بیخ و بن مو 
 برس ای سوته دل یکدم به دردمته ای امروز دل تازه کن مو 

***

 نیا مطلق بکارم این دل موبجز خونابه اش نه حاصل مو 
 داره در موسم گل جوش سوداچه پروایی کره اینجا دل مو 

***

 وای از روزی که قاضیمان خدا بوسر پل صراطم ماجرا بو 
 بنوبت بگذرند پیر و جوانانوای از آندم که نوبت زان ما بو 

***

 چو مو یک سوته دل پروانه‌ای نهبعالم همچو مو دیوانه‌ای نه 
 همه مارون و مورون لانه دیرنمن دیوانه را ویرانه‌ایی نه 

***

 مو را ای دلبر مو با ته کارهوگرنه در جهان بسیار یاره 
 کجا پروای چون مو سوته دیریچو مو بلبل به گلزارت هزاره 

***

 درین بوم و برانم پرورش نهشوانم جا و روزانم خورش نه 
 سری دیرم که مغزی اندرو نهتنی دیرم که پروای سرش نه 

***

 مو را درد دلم خو کرده واتهندونی درد دل ای بیوفا ته 
 بوره مو سوته دل واته سپارمته ذونی با دل و دل ذونه با ته 

***

 بدنیا مو نوینم کام بی تهبدس هرگز نگیرم جام بی ته 
 بلرزم روز و شو چون بید مجنونندارم یک نفس آرام بی ته 

***

 سحرگاهان فغان بلبلانهبیاد روی پر نور گلانه 
 ز آه مو فلک آخر خدرکهاثر در ناله‌ی سوته دلانه 

***

 بدنیا مثل مو دل سوته‌ای نهبدرد سوز غم اندوته‌ای نه 
 چسان بندم ره سیل دو دیدهکه این زخم دلم لو سوته‌ای نه 

***

 دل مو دایم اندر ماتم تهبدل پیوسته بی‌درد و غم ته 
 چه پرسی که چرا قدت ببوخمخم قدم از آن پیچ و خم ته 

***

 زغم جان در تنم در گیر و دارهسرم در رهن تیغ آبداره 
 ندارم اختیاری از چه جوششدل مو تاب این سودا نداره 

***

 به کس درد دل مو واتنی نهکه سنگ از آسمون انداتنی نه 
 بمو واجن که ترک یار خود کهکسیس یارم که ترکش واتنی نه 

***

 دل مو غیرته دلبر نگیرهبجای جوهری جوهر نگیره 
 دل مو سوته و مهر ته آذرنبی ناسوته آذر در نگیره 

***

 نذونم لوت و عریانم که کردهخودم جلاد و بیجونم که کرده 
 بده خنجر که تا سینه کنم چاکببینم عشق بر جونم چه کرده 

***

 دو چشمم را ته خون پالا کنی تهکلاه عقلم از سر وا کنی ته 
 اگر لیلی بپرسه حال مجنوننظر او را سوی صحرا کنی ته 

***

 مو را نه فکر سودایی نه سودینه در دل فکر بهبودی نه بودی 
 نخواهم جو کنار و چشمه سارونکه هر چشمم هزارون زنده رودی 

***

 شوم از شام یلدا تیره‌تر بیدرد دلم ز بودردا بتر بی 
 همه دردا رسن آخر بدرموندرمان درد ما خود بی اثر بی 

***

 پی مرگ نکویان گل نروییدگر رویی نه رنگش بی نه بویی 
 ز خود رو هیچ حاصل برنخیزدبجز بدنامی و بی‌آبرویی 

***

 به جز این مو ندارم آرزوییکه باشد همدم مو لاله‌رویی 
 اگر درد دلم واجم به کوهاندگر در کوهساران گل نرویی 

***

 دل بی عشق را افسردن اولیهر که دردی نداره مردن اولی 
 تنی که نیست ثابت در ره عشقذره ذره به آتش سوتن اولی 

***

 من دل سوته را لایق ندونیکه در دیوان عشاقت بخونی 
 هزارون بارم از خونی ببو کمز تو زیرا که بحر بیکرونی 

***

 یقینم حاصله که هرزه گردیازین گردش که داری برنگردی 
 بروی مو ببستی هر رهی رابدین عادت که داری کی ته مردی 

***

 نپنداری که زندان خوشترم بیسرم بو گوی میدان خوشترم بی 
 چو گلخن تار و تاریکه به چشممگلستان بی ته زندان خوشترم بی 

***

 ز بیداد فلک یارون امان بیامان جستن روز آخرزمان بی 
 اگر پاره کرم یخه بجا بوکه وامو آسمان پرسرگران بی 

***

 در اشکم بدامان ریته اولیخون دلم ز چشمان ریته اولی 
 بکس حرفی ز جورت وانواجمکه حرف جور پنهان ریته اولی 

***

 دل تو کی ز حالم با خبر بیکجا رحمت باین خونین جگر بی 
 تو که خونین جگر هرگز نبودیکی از خونین جگرها با خبر بی 

***

 بسوی باغ و بستان لاله وابیهمه موها مثال ژاله وا بی 
 وگر سوی خراسان کاروان رارهانم مو سوی بنگاله وا بی 

***

 غم اندر سینه‌ی مو خانه دیریچو ویرانه که بوم آشانه دیری 
 فلک اندر دل مسکین مو نهازین غم هرچه در انبانه دیری 

***

 هر آن کالوند دامان مو نشانیدامان از هر دو عالم در کشانی 
 اشک خونین پاشم از راه الوندتا که دلبر بپایش برفشانی 

***

 ز دل بیرون نبجتم ناله ناییز مژگان تر مو ژاله نایی 
 شوی نایه که مو خوابت بوینمبه بخت مو به چشم لاله نایی 

***

 چه واجم هر چه واجم واته‌شان بیسخن از بیش و از کم واته‌شان بی 
 بدریا مو شدم گوهر برآرمهر آن گوهر که دیدم واته‌شان بی 

***

 دلم بلبل صفت حیران گل بیدرونم چون درخت پی بگل بی 
 خونابه بار دیرم ارغوان واردرخت نهله بارش خون دل بی 

***

 مو احوالم خرابه گر تو جوییجگر بندم کبابه گر تو جویی 
 ته که رفتی و یار نو گرفتیقیامت هم حسابه گر تو جویی 

***

 زخور این چهره‌ات افروته‌تر بیتیر عشقت بجانم روته‌تر بی 
 مرا اختر بود خال سیاهتز مو یارا که اختر سوته‌تر بی 

***

 مرا دیوانه و شیدا ته دیریمرا سرگشته و رسوا ته دیری 
 نمیدونم دلم دارد کجا جایهمیدونم که دردی جا ته دیری 

***

 زدست عشق هر شو حالم این بیسریرم خشت و بالینم زمین بی 
 خوشم این بی که موته دوست دیرمهر آن ته دوست داره حالش این بی 

***

 عزیزون از غم و درد جداییبه چشمونم نمانده روشنایی 
 گرفتارم بدام غربت و دردنه یار و همدمی نه آشنایی 

***

 ته که خورشید اوج دلرباییچنین بیرحم و سنگین دل چرایی 
 به اول آنهمه مهر و محبتبه آخر راه و رسم بی وفایی