حافظ (غزلیات)/دلا بسوز که سوز تو کارها بکند

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' حافظ (غزلیات)  از حافظ
(دلا بسوز که سوز تو کارها بکند)
'


دلا، بسوز؛ که سوزِ تو کارها بکندنیازِ نیم‌شبی دفعِ صد بلا بکند عتابِ یارِ پری‌چهره عاشقانه بکش!که یک‌کرشمه، تلافیِ صد جفا بکند زِ مُلک تا ملکوتَش حجاب بردارندهر‌آن‌که خدمتِ جامِ جهان‌نما بکند طبیبِ عشق مسیحادم است و مشفق، لیکچو درد در تو نبینَد، که را دوا بکند؟ تو با خدای خود انداز کار و دل خوش دارکه رحم اگر نکند مدّعی، خدا بکند زِ بختِ خُفته ملول‌ام؛ بُوَد که بیداریبه‌وقتِ فاتحه‌ی صبح یک دعا بکند؟ بسوخت حافظ و بویی به زلفِ یار نبُرد...مگر دلالتِ این دولتَش صبا بکند