حافظ (غزلیات)/دلا بسوز که سوز تو کارها بکند

از ویکی‌نبشته
پرش به: گشتن، جستجو
' حافظ (غزلیات)  از حافظ
(دلا بسوز که سوز تو کارها بکند)
'


دلا، بسوز؛ که سوزِ تو کارها بکند نیازِ نیم‌شبی دفعِ صد بلا بکند
عتابِ یارِ پری‌چهره عاشقانه بکش! که یک‌کرشمه، تلافیِ صد جفا بکند
زِ مُلک تا ملکوتَش حجاب بردارند هر‌آن‌که خدمتِ جامِ جهان‌نما بکند
طبیبِ عشق مسیحادم است و مشفق، لیک چو درد در تو نبینَد، که را دوا بکند؟
تو با خدای خود انداز کار و دل خوش دار که رحم اگر نکند مدّعی، خدا بکند
زِ بختِ خُفته ملول‌ام؛ بُوَد که بیداری به‌وقتِ فاتحه‌ی صبح یک دعا بکند؟
بسوخت حافظ و بویی به زلفِ یار نبُرد... مگر دلالتِ این دولتَش صبا بکند