حافظ (غزلیات)/تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' حافظ (غزلیات)  از حافظ
(تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج)
'


 توئی که بر سر خوبان کشوری چون تاجسزد اگر همهٔ دلبران دهندت باج 
 دو چشم شوخ تو برهم زده ختا و حبشبچین زلف تو ماچین و هند داده خراج 
 بیاض روی تو روشن چو عارض رخ روزسواد زلف سیاه تو هست ظلمت داج 
 دهان شهد تو داده رواج آب خضرلب چو قند تو برد از نبات مصر رواج 
 ازین مرض بحقیقت شفا نخواهم یافتکه از تو درد دل ای جان نمیرسد بعلاج 
 چرا همی شکنی جان من[۱] ز سنگ دلیدل ضعیف که باشد بنازکی چو زجاج 
 لب تو خضر و دهان تو آب حیوانستقد تو سرو و میان موی و بر بهیّات عاج 
 فتاد در دل حافظ هوای چون تو شهیکمینه ذرّهٔ خاک در تو بودی کاج 

  1. «جان من» منادی است یعنی ای جان من،.