سرخایخان و نوحخان والی ولایت داغستان و سلیمخان حاکم شکی که سابق بر این در ایّام جنگ و نزاع به توهمات بیجا که از این دولت ابدمدّت کرده بودند پشت به دولت و اقبال و روی به نکبت و نکال نموده هریک فوجی از لشکر روس را به ولایت خود برده بر رعایای اسلام و بر جان و مال خود مسلط نموده بودند از رفتارهای ناهنجار روس که مشاهده نموده بودند پریشان و پشیمان شده مهاجرت اختیار نموده در سنوات سابقه روی به این دولت علیه آورده بودند و حضرت نایبالسلطنه به اذن و اجازهٔ پادشاه جهان هریک از ایشان را با کسان و توابع خود در ولایت قریبه به ولایات ایشان جایگیر و ساوری و سیورغال مرحمت فرمود بودند و نظر به مصالحهای که با دولت روس در میان بود از تعرّض ولایات یکدیگر خودداری مینمودند ولیک همیشه در فکر اسباب مفسدهجویی بودند.
مقدمهٔ دیگر
آنکه چون مملکت ایروان از طرف پادشاه جهان سپردهٔ حسینخان که از قاجاریهٔ قزوین و از خدمتکاران قدیم و از مرتبهٔ غلامی به رتبهٔ سرداری رسیده بود مفوّض شده و در سنوات جدال که فیمابین دولت علیهٔ ایران و روس برقرار بود سردار مذکور مداخل مملکت مزبور را به مخارج لشکرکشی آن سامان در نزد امنای دولت علیه قلمداد مینمود در این سنوات که مصالحه فیمابین دولتین برقرار شده بود و رعایای طرفین در امن و آسایش مشغول زراعت و فلاحت بودند به توهم اینکه مبادا کارگزاران نایبالسلطنهٔ علیه که در تبریز مشغول خدمات دیوانیاند از مداخل مملکت ایروان که متجاوز از دویست هزار تومان نقدا و جنسا میباشد مستحضر آمده مطالبهٔ مخارج آن را نموده بر وفق قانون دولت به زیاد و کم آن رجوع نمایند چنانکه در سنوات سابقه نیز به همین خیال افتادهانگیز فتنه میان دولت ایران و روم نموده کار به نزاع و جدال قوی کشیده اگرچه به نیروی دولت بیزوال و یاری خداوند متعال غلبه برای دولت روزافزون حاصل شده ولیکن سردار مذکور در آن سنوات به فراغت هرچه تمامتر گریبان خود را از چنگ محاسبین دیوانی و از اینطور مطالبات خلاصی داده بود و چون مصالحه