جنگ سوم با روم
این جنگ آخری انوشیروان از ۵۷۲ تا ۵۷۹ امتداد یافت. شاه همینکه از نقض معاهده و قشونکشی روم بطرف ایران آگاهی یافت برخلاف انتظار امپراطور روم خود بشخصه فرماندهی را عهدهدار شد و با سرعت تعجبآوری از دجله گذشته به کمک نصیبین که رومیها محاصره کرده بودند شتافت و لشکر روم را از آنجا رانده تا دارا رومیها را تعقیب و این شهر را محاصره کرد در همان وقت یک ستون طیار[۱] مرکب از شش هزار نفر سوار زبده ایرانی بشامات حمله برد این ستون اطراف انطاکیه را آتش زده و شهر آپامآ را خراب کرده برگشت و باردوی ایران در جلو قلعه دارا ملحق شد (۵۷۲ میلادی) در ۵۷۳ قلعه دارا بتصرف لشکر ایران درآمد. توضیح آنکه علاوه بر آلات و ادوات محاصره که انوشیروان برای تصرف آن بکار برد آب شهر را برگرداند و قلعه مجبور شد تسلیم شود سقوط دارا اثر عجیبی در عالم آن روزی کرد زیرا این شهر قلعه محکم رومیها در شرق بود و تسخیر آن خیلی مستبعد و تقریباً محال بنظر میآمد در نتیجه این اثر ژوستن دیگر نتوانست سلطنت کند و استعفا کرده جای خود را به کنت تیبریوس[۲] داد و در
- ↑ ستون عبارت است از ترتیبی که قسمتهای هم اسم دسته یکی در عقب دیگری واقع است این ترتیب بیشتر در موقع حرکت اجرا میشود زیرا به تجربه رسیده است که در موقع طرف شدن با خصم و جنگ مفید نیست.
طیار در اینجا به استعاره استعمال شده و مقصود از آن سوار سبکبار است که بسرعت از جائی به جائی حرکت میکند در عهد قدیم این نوع سواره نظام که دور از اردوی اصلی عملیات میکرد برای تاختوتاز و تولید وحشت در اهالی و مجبور نمودن دشمن به تقسیم قوای خود تهیه میشد و چنانکه در فوق گفته شده از اختراعات آسوریها است. - ↑ Comte Tiberius.
