(۱۱۵)- سکّههای اشک دوّم (تیرداد اوّل) او، در نتیجۀ این جنگ، سلکوس کالّی نیکوس پادشاه سلوکی را شکست داد و انطاکیّه را گرفت بعد، چنانکه بالاتر گذشت، با بهرهمندی تا فرات راند و از رود مزبور گذشته بیشتر مستملکات سلوکی را تسخیر کرد. در نتیجه بین النّهرین و آسور و بابل و شوش و پارس و ماد مطیع او گشتند. خود او گوید، که فتوحات خود را تا حدود باختر امتداد داد، ولی حقیقت مطلب محقّقا معلوم نیست. پس از آن از جهت خراجهای گزافی، که بر ملل تابعه تحمیل کرد و نیز بواسطه شورشی که در مصر روی داد، مجبور گردید نتیجه بیشتر فتوحات خود را از دست داده بمصر برگردد.
تیرداد در ابتداء از بهرهمندیهای بطلمیوس سوّم در اندیشه شد، ولی بعد، که او بمصر مراجعت کرد، از موقع دولت سلوکی، که از جهت جنگ با بطلمیوس مذکور ابّهت خود را بکلّی از دست داده بود، استفاده کرده به گرگان تاخت و این صفحه را بر دولت خود افزود. در ۲۳۷ ق. م سلکوس کالّی نیکوس با برادر خود آنتیوخوس هییراکس[۱] صلح کرده، فرصتی بدست آورد و با قشونی نیرومند بجانب پارت رفت، تا این ایالت را به دولت سلوکی برگرداند. با این مقصود با وجود سپاه زیادی، که داشت، از راه احتیاط با دیودوت پادشاه باختر عقد اتّحادی بست، تا هر دو پارت را در فشار گذارند. در این احوال تیرداد صلاح خود را در آن دید، که پارت را تخلیه کرده بطرف شمال رود و در آنجا با مردم آسپاسیاک سکائی، که مساکنشان بین جیحون و سیحون بود، پیمان یگانگی بندد (پولی بیوس، کتاب ۱۰، بند ۴۷). این مردم قشونی به تیرداد دادند و او عازم پارت گردید. در این احوال خبر رسید، که دیودوت پادشاه باختر در گذشته و پسرش بر تخت نشسته. معلوم است، که این خبر چه قوّت قلبی به تیرداد بخشید، زیرا او دیودوت را دشمن نیرومند خود
- ↑ Antiochus Hierax.
