نزدیکی نیل بود، معسکر خود را به مسافت کمی از پلوز زد. بعد او خواست ترعهای را پاک کند، ولی در این احوال رود نیل طغیان کرده کارهای او را خراب کرد و بر اثر خشونت پردیکّاس و این عدم بهرهمندی، بعض سرکردهها و رؤساء، که از او ناراضی بودند، خدمت او را رها کرده نزد بطلمیوس رفتند. در این احوال پردیکّاس صاحبمنصبان خود را جمع و با وعدههای زیاد آنها را رو به خود کرد و بعد، بیاینکه بگوید مقصد او کجا است، حرکت کرده با سرعت خود را به نزدیکی محلّی موسوم به دیوار (قلعه) شتران در کنار نیل رسانید. در طلیعه آفتاب عبور از رود مزبور شروع شد: فیلها پیشاپیش لشکر حرکت میکردند، بعد پیاده نظام و کسانی که حامل آلات قلعه گیری بودند و در آخر سواره نظام زبده. هنوز این لشکر نصف رود را نپیموده بود، که بطلمیوس به کمک قلعه در رسید و شجاعتهای او باعث شد، که فیلها زخم برداشته و فاقد فیلبانانشان گردیده نتوانستند کاری کنند. در این وقت کمکی به پردیکّاس رسید و حمله او شدیدتر گشت. طرفین با نهایت ابرام جنگیدند و تلفاتشان زیاد بود. موقع بطلمیوس بهتر بود، ولی از حیث عدّه پردیکّاس برتری داشت. وقتی که روز بآخر رسید، پردیکّاس محاصره را ترک کرده با ردویش برگشت و شبانه بطرف منفیس رفت. چون در اینجا نیل بدو قسمت شده جزیرهای تشکیل میکند، پردیکّاس جزیره را محل امنی پنداشته خواست بآن درآید، ولی عبور از رود مشکل بود و آب تا زیر چانۀ سپاهیان میآمد. در این احوال پردیکّاس فیلها را در پهلوی ستون پیاده نظام قرار داد، تا فشار آب را کمتر کنند و سواره نظام را از طرف راست خود گماشت، تا اگر آب رود سپاهیان پیاده نظام را ببرد، آنها را جمع کرده بساحل مقابل برسانند. صفوف مقدّم بهسلامت بساحل رسیده بودند، که سانحۀ عجیبی روی داد، توضیح آنکه بستر رود عمیقتر گشت و سپاهیان در خطر بزرگ غرق شدن افتادند. دیودور گوید، که جهت این سانحه از زیاد شدن آب نبود، بل از اینجا بود، که پس از گذشتن صفوف مقدّم، آبها و فیلها میبایست بگذرند و آنها ماسۀ ته رود را به حرکت آوردند و رود عمیقتر گشت. به هرحال در این وقت پردیکّاس
