کوروش پادشاه دربارهٔ خانهٔ خدا در اورشلیم فرمان داد، که آن خانه بنا شود و بنیادش تعمیر گردد و بلندیش شصت ذراع و عرضش همان قدر باشد با سه صف سنگهای بزرگ و یک صف چوب نو و خرجش از خزانهٔ پادشاه داده شود و نیز ظروف طلا و نقرهٔ خانهٔ خدا را، که نبوکدنصر از هیکل اورشلیم گرفته ببابل آورده بود، پس بدهند و آنها را بازبرند و به خانهٔ خدا گذارند» . پس از آن داریوش فرمانی صادر کرد بدین مضمون: «پس حال ای تتنای والی ماوراینهر[۱] شتربوزنای[۲] و رفقای شما و افرسکیّانی که آن طرف نهر میباشید[۳] از آنجا دور شوید و بکار این خانهٔ خدا متعرّض نباشید. امّا حاکم یهود و مشایخ یهودیان این خانهٔ خدا را در جایش بنا کنند و فرمانی نیز از من صادر شده، که شما با این مشایخ یهود برای بنا کردن این خانهٔ خدا چگونه رفتار کنید. از مال خاصّ پادشاه یعنی از مالیات ماوراینهر خرج باین مردمان بلا تأخیر داده شود، تا معطل نباشند و ما یحتاج ایشان را از گاوان و قوچها و برّهها بجهت قربانی و سوختن برای خدای آسمان و گندم و نمک و شراب و روغن برحسب قول کاهنانی، که در اورشلیم هستند، روز به روز به ایشان بیکموزیاد بدهند، تا آنکه هدایائی خوشبو برای خدای آسمان بگذارند و برای عمر پادشاه و پسرانش دعا کنند و دیگر فرمانی از من صادر شد، که هرکه این حکم را تبدیل کند از خانهٔ او تیری گرفته شود و او بر آن آویخته و مصلوب گردد و خانهٔ او بواسطه این عمل مزبله گردد و آن خدا، که نام خود را در آنجا ساکن گردانیده، هر پادشاه یا قوم را، که دست خود را برای تغییر این امر و خرابی این خانهٔ خدا که در اورشلیم است دراز کند، هلاک سازد. من داریوش این حکم را صادر فرمودم، پس این عمل بلاتأخیر انجام شود» . بعد عزرا گوید، که این معبد در سوّم آزار، سال ششم سلطنت داریوش، به انجام رسید و کاهنان و لاویان و آنهائی که از اسارت برگشته بودند این خانهٔ خدا را با شادی تبریک گفتند. از اینجا معلوم است، که فرمان کوروش بزرگ بواسطه مخالفت یهودیها با یکدیگر
