این برگ همسنجی شدهاست.
ملحق دوم
خداوندان تفلیس
در این بخش و در بخش دومین داستان امیر جعفر، خداوند تفلیس را که در آغازهای قرن پنجم میزیسته و با ابو الحسن علی لشکری دوم همزمان بوده و قطران درباره او قصیدهها دارد نگاشته[۱] گفتهایم که جز در تاریخ جوانشیر نام او نیست.
فارقی که از بهترین تاریخنگاران اسلام است و خویشتن زمانی در سرای دیمتری پادشاه گرجستان بسر میبرده و از اینرو آگاهیهای بسیار سودمند درباره گرجیان و ارمنیان دارد در سال ۵۱۵ مینویسد:
مردم تفلیس پیش نجم الدین ایلغاری فرستاده خواستندش که تفلیس را بدو سپارند که چهل سال کمابیش به دست خود مردمانش بود. فرمانروایان آنان گروهی به نام «خاندان جعفر» (بنو جعفر) بودند که از دویست سال حکمرانی داشته و نابود شده بودند و رشته حکمرانی به دست خود مردم افتاده بود که هرماه یکی نابود
- ↑ بخش دومین، ص ۲۰۰ و بخش سومین ص ۲۷۷-۲۷۹ دیده شود.
