برگه:Shahnameh-Jules Mohl-02.pdf/۳۰

باز آوردن رستم کاؤسرا

	همی کرد پوزش زکرده گناه			همی جست اورا زهر سو سپاه
	خبر یافت زو رستم وگیو وطوس			برفتند با لشکر وپیل وکوس
	برستم چنین گفت گودرز پیر			که تا کرد مادر مرا سیر شیر
	همی بینم اندر جهان تاج وتخت			کیان وبزرگان بیدار بخت		۴۹۰
	چو کاؤس خود کامه اندر جهان			ندیدم کسی از کهان ومهان
	خرد نیست اورا نه دانش نه رای			نه هوشش بجایست ونه دل بجای
	تو گوئی بسرش اندرون مغز نیست			یک اندیشهٔ او همی نغز نیست
	کس از نامداران پیشین زمان			نکردند آهنگ زی آسمان
	چو دیوانگانست بی ره ورای			بهر باد کآید برآید زپای		۴۹۵
	رسیدند پس پهلوانان بدوی			نگوهش کن وتیز وپرخاشجوی
	بدو گفت گودرز بیمارسان			ترا جای زیباتر از شارسان
	بدشمن دهی هر زمان جای خویش			نگوئی بکس بیهده رای خویش
	سه باره چنین رنج وسختی فتاد			سرت زآزمایش نگشت اوستاد
	کشیدی سپهرا بمازندران			نگر تا چه سختی رسید اندر آن		۵۰۰
	دگر باره مهمان دشمن شدی			صنم بودی اورا برهمن شدی
	بجز پاک یزدان بگیتی نماند			که منشور تیغ ترا بر نخواند
	بجنگ زمین سر بسر تاختی			کنون بآسمان نیز پرداختی
	بیک دست چون برتر آئی همی			برابر بجنگ اندر آئی همی
	نگه کن که تا چند گونه بلا			به پیش آمدت یافتی زو رها		۵۰۵
	پس از تو برین داستانها زنند			که شاهی برآمد بچرخ بلند
	که تا ماه وخورشید را بنگرد			ستاره همه یک بیک بشمرد
	چنان کن که بیدار شاهان کنند			ستاینده ونیکخواهان کنند
	جز از بندگی ناتوانی مجوی			مزن دست در نیک وبد جز بدوی

۲۴