برگه:Shahname-Turner Macan-01.pdf/۱۹۵

۱۰۹

	شب و روز بودند باوی و بهم			زدندی همی رای بر بیش و کم
	چنان گشت زال از پس آموختن			که گفتی ستاره است ز افروختن
	برای و بدانش بجای رسید			که چون خویشتن در جهان کس ندید
	سواریش چونان بدی در جهان			کزو داستانها زدندی مهان
	ز خوبیش خیره شدی مرد و زن			چو دیدی شدندی برو انجمن
	هر آنکس که نزدیک یا دور بود			گمان مشک بردند و کافور بود
	چنین هم همیگشت گردان سپهر			ابر سام و بر زال گسترده مهر
	چنان بُد که روزی چنان کررای			که در پادشاهی بجنبد ز جای
	برون رفت با ویژه گردان خویش			که با وی یکی بودشان رای و کیش
	سوی کشور هندوان کرد رای			سوی کابل و دنبر و مرغ و مای
	بهر جای گاهی بیاراستی			می و رود و رامشگران خواستی
	کشاده در گنج و افگنده رنج			بر آئین و رسم سرای سپنج
	ز زابل بکابل رسید آن زمان			گرازان و خندان دل و شادمان

سرگذشت زال با مهراب کابلی و عاشق شدنش

بر رودابه دخت مهراب

	یکی بادشا بود مهراب نام			زبر دست و با گنج و گسترده کام
	ببالا بکردار آزاده سرو			برخ چون بهار و برفتن تدرو
	دل بخردان داشت مغز ردان			دو کفت پلان و هُش موبدان
	ز ضحاک تازی گهر داشتی			ز کابل همه بوم و بر داشتی
	همیداد هر سال با سام ساو			که با وی برزمش نبود ایچ تاو
	چو آگه شد از کار دستان سام			ز کابل بیامد بهنگام بام
	ابا گنج و اسپان آراسته			غلامان و هر گونهٔ خواسته
	ز دینار و یاقوت و مشک و عبیر			ز دیبای و زربفت و خز و حریر
	یکی تاج پر گوهر شاهوار			یکی طوق زرین زبرجد نگار