برگه:KoliyatSaadiForoughi.pdf/۷۵۷

---

۲۷۴– ب

چه سروست آنکه بالا مینمایدعنان از دست دلها میرباید که زاد این صورت منظور محبوب^[۱]؟ازین صورت ندانم تا چه زاید اگر صد نوبتش چون قرص خورشیدببینم آب در چشم من آید کس اندر عهد ما مانند وی نیستولی ترسم بعهد ما نپاید فراغت زآنطرف چندانکه خواهیوزین جانب محبت می‌فزاید حدیث عشق جانان گفتنی نیستو گر گوئی کسی همدرد باید درازای شب از ناخفتگان پرسکه خواب آلوده را کوته نماید مرا پای گریز از دست او نیستاگر می‌بنددم وَر می‌گشاید رها کن تا بیفتد ناتوانیکه با سرپنجگان زور آزماید نشاید خون سعدی بی سبب ریختولیکن چون مراد اوست شاید

۲۷۵– ب

نگفتم روزه بسیاری نپایدریاضت بگذرد سختی سر آید؟ پس از دشواری آسانیست ناچارولیکن آدمی را صبر باید رخ از ما تا بکی پنهان کند عیدهلال آنک بابرو^[۲] مینماید سرابستان درین موسم چه بندی؟درش بگشای تا دل برگشاید غلامانرا بگو تا عود سوزندکنیزک را بگو تا مشک ساید که پندارم نگار سروبالادرین دم تهنیت گویان درآید سواران حلقه بربودند و آنشوخهنوز از حلقه‌ها دل میرباید چو یار اندر حدیث آید بمجلسمغنی را بگو تا کم سراید که شعر اندر چنین مجلس نگنجدبلی گر گفتهٔ سعدیست شاید

---

1. پاکیزه رخسار.
2. که ابرو.