برگه:KoliyatSaadiForoughi.pdf/۵۳۰

باب هفتم

— ۱۹۰ —

---

	دوم پرده بر بی حیایی متن			که خود میدرد پردهٔ خویشتن
	ز حوضش مدار ای برادر نگاه			که او[۱] می‌درافتد بگردن بچاه
	سوم کژ[۲] ترازوی ناراست خوی			ز فعل بدش هرچه دانی بگوی

حکایت

	شنیدم که دزدی درآمد ز دشت			بدروازهٔ سیستان برگذشت[۳]
	بدزدید بقال ازو نیمدانگ			برآورد دزد سیهکار بانگ
	خدایا تو شبرو بآتش مسوز			که ره میزند سیستانی بروز[۴]

حکایت

	یکی گفت با صوفیی در صفا			ندانی فلانت چگفت از قفا؟
	بگفتا خموش ای برادر بخفت[۵]			ندانسته بهتر که دشمن چه گفت؟
	کسانی که پیغام دشمن برند			ز دشمن همانا که دشمن ترند
	کسی قول دشمن نیارد بدوست			جز آنکس که در دشمنی یار اوست

---

1. خود.
2. کم.
3. در بعضی از نسخه‌ها این بیت نیز هست:

   	چو چیزی خرید او ز بقال کوی			ز ماکول و طعمی که بایستش اوی

   و در بعضی از نسخه‌های متأخر:

   	ز بقال آن کوی چیزی خرید			وزان چیز بیچاره خیری ندید

4. در بعضی از نسخه‌های چاپی افزوده‌اند:

   	بشب هستم از فعل خود خوفناک			بروز این ندارد ز کس ترس و باک

   و در یک نسخهٔ قدیمی این بیت بی‌تناسب در اینجا هست:

   	چه نیکو زد این رمز مرد دلیر			ز خود وز خفتان نگشتیم سیر

5. نهفت.