برگه:KoliyatSaadiForoughi.pdf/۱۲۵۱

---

---

ای یار کجائی که در آغوش نهٔو امشب بَرِ ما نشسته چون دوش نهٔ ایسر روان و راحت نفس و روانهر چند که غایبی فراموش نهٔ

---

گر کان فضائلی وگر دریائیبی‌راحت خلق باد می‌پیمائی ور با همه عیبها کریم آسائیعیبت هنرست و زشتیت زیبائی

---

گر سنگ همه لعل بدخشان بودیپس قیمت سنگ و لعل یکسان بودی گر در همه چاهی آب حیوان بودیدریافتنش بر همه آسان بودی

---

فردا که بنامهٔ سیه درنگریبس دست تحسر که بدندان ببری بفروخته دین بدنیی از بیخبرییوسف که بده درم فروشی چه خری؟

---

گویند که دوش شحنگان تتریدزدی بگرفتند بصد حیله‌گری امروز بآویختنش میبردندمیگفت رها کن که گریبان ندری

---

آئین برادری و شرط یاریآن نیست که عیب من هنر پنداری آنست که گر خلاف شایسته روماز غایت دوستیم دشمن داری

---

تا کی بجمال و مال دنیا نازیآمد گه آنکه راه عقبی سازی ای دیر نشسته وقت آنست که جاییکچند بنوخاستگان پردازی

---

ای غایب چشم و حاضر دل چونی؟وی شاخ گل شکفته در گل چونی؟ یکبار نگوئی برفیقان وداعکاخر تو در آن اول منزل چونی؟^[۱]

---

1. این رباعی در مرثیه است و چون در قدیمترین نسخه، رباعی اول همین صفحه (ای یار کجائی..) بعد ازین رباعی آمده ظاهراً آن نیز در مرثیه است.