برگه:KoliyatSaadiForoughi.pdf/۱۲۵۱

— ۲۰۱ —

---

---

	ای یار کجائی که در آغوش نهٔ			و امشب بَرِ ما نشسته چون دوش نهٔ
	ایسر روان و راحت نفس و روان			هر چند که غایبی فراموش نهٔ

---

	گر کان فضائلی وگر دریائی			بی‌راحت خلق باد می‌پیمائی
	ور با همه عیبها کریم آسائی			عیبت هنرست و زشتیت زیبائی

---

	گر سنگ همه لعل بدخشان بودی			پس قیمت سنگ و لعل یکسان بودی
	گر در همه چاهی آب حیوان بودی			دریافتنش بر همه آسان بودی

---

	فردا که بنامهٔ سیه درنگری			بس دست تحسر که بدندان ببری
	بفروخته دین بدنیی از بیخبری			یوسف که بده درم فروشی چه خری؟

---

	گویند که دوش شحنگان تتری			دزدی بگرفتند بصد حیله‌گری
	امروز بآویختنش میبردند			میگفت رها کن که گریبان ندری

---

	آئین برادری و شرط یاری			آن نیست که عیب من هنر پنداری
	آنست که گر خلاف شایسته روم			از غایت دوستیم دشمن داری

---

	تا کی بجمال و مال دنیا نازی			آمد گه آنکه راه عقبی سازی
	ای دیر نشسته وقت آنست که جای			یکچند بنوخاستگان پردازی

---

	ای غایب چشم و حاضر دل چونی؟			وی شاخ گل شکفته در گل چونی؟
	یکبار نگوئی برفیقان وداع			کاخر تو در آن اول منزل چونی؟[۱]

---

1. این رباعی در مرثیه است و چون در قدیمترین نسخه، رباعی اول همین صفحه (ای یار کجائی..) بعد ازین رباعی آمده ظاهراً آن نیز در مرثیه است.