این برگ همسنجی شدهاست.
— ۹۹ —
| اکادُ اطیرُ فی الجوِ اشتیاقاً | اِذا ما اَهتزَ باناتُ القدود | |||||
| لَقد فَتنتنی بسوادِ شَعر | و حُمرة عارض و بیاض جید | |||||
| و اسفرتِ البراقعُ عن خُدود | اَقُول تَحمرّت بَدَمِ الکبود | |||||
| و غِربیبُ العقائص مُرسلات | یَطلن کَلیلةِ الدِّنف الوحید | |||||
| غدائرُ کالصوالج لاویات | قد التفت علی اُکر النهود | |||||
| لَیالی بَعدَهُن مساءُ موت | وَ یوم وصالهن صباحُ عید | |||||
| الا انّی شغفتُ بِهن حقاً | و کیف الحق استر بالجحود | |||||
| و لو انکرتُ ما بی لیس یخفی | تغیر ظاهری ادنی شُهودی | |||||
| تَشابه بالقیامة سوءُ حالی | و الّا لم تکن شهدت جُلودی | |||||
| لقد حملت صُروُفُ الدهر عزمی | عَلی جَوب القفار و قطع بید | |||||
| نهضتُ اسیرُ فی الدنیا انطلاقاً | فاوثَقنیَ المودةّ بِالقیود | |||||
| وَ لازَمَنی لِزامَ الصبر حَتی | سعدتُ بطلعة الملک السعید | |||||
| مَن استحمی بجاه جلیل قدر | لقد آوی الی رکن شَدید | |||||
ایضاً فیالغزل
| امطلعُ شمس بابُ دارک ام بدر؟ | اقدک ام غُصن من البان لا ادری؟ | |||||
| تمیسُ ولم تُحسن الی بنظرة | ملکت غنی لاتکبرن علی فقری | |||||
| اکادُ اذا تمشی لَدّی تَبختراً | اموتُ، و احیی ان مررت علی قبری | |||||
| تواریت عنی بالحجاب مغاضباً | و هل یتواری نور وجهک بالخدر؟ | |||||
| الم ترنی احدی یدی مبسطاً | الیک، و اخری من یدی علی صدری؟ | |||||