ماحوزا را بمعنی تمام ناحیه سلوکیه استعمال کردهاند. ویه اردشیر شهر بزرگی، بود که کوچههای سنگفرش داشت. در کنار خانههای آن محوطهای برای چارپایان موجود بود، زیرا اهالی ثروتمند آن شهر، گلههایی داشتند، که روزها بدره مطولی در نزدیکی ماحوزا به چرا میفرستادند، و آن دره را «عقبه ماحوزا» نام داده بودند. بازار این شهر خیلی بزرگ بود، و تجار یهودی شرابفروش و همه نوع سوداگران دستفروش در آن شهر اقامت داشتند و بسیار فعال بودند. تجارت رونق بسیار گرفت و این شهر ثروتمند شد، چنانکه زنجیرها و بازوبندهای زرین در آنجا چندان ارزشی نداشت. زنان مقدار کثیری از آن را تبرعا به فقرا میدادند، و صدقهگیران آنها را بجای پول نقد قبول میکردند، لکن اهالی این شهر بامور معنوی چندان علاقۀ نداشتند و و بهمین مناسبت بجهت افراط در شرابخواری و عدم عفافشان مورد طعن و ملامت میشدند؛ «زنان آنجا تنپرور بودند و کار نمیکردند». از خصوصیات شهر (سلوکیه- ماحوزا) ساختن کیسه و یک قسم حصیری بود، که بر روی آن خرما خشک میکردند[۱].
شهر ویه اردشیر مرکز عیسویان ایران و مقر جاثلیق محسوب میشد. کلیسای بزرگ سلوکیه در آنجا بود. هنگام تعقیب نصاری در زمان شاپور دوم این کلیسا ویران شد، و پس از مرگ این پادشاه آن را از نو ساختند، و پس از آن چند بار با کمک مالی دربار قسطنطنیه تعمیر شد. ابنیه متبرکه دیگری مثل کلیسای سننرکس[۲]نرسیس و مکتب روحانیان، که در قرن ششم تأسیس شده بود، در این شهر دیده میشد.
صومعه پثیون در تیسفون خاص واقع بود. در ازمنۀ بعد دو کلیسا یکی بنام مریم مقدس و دیگری باسم سنسرژ[۳]بفرمان خسرو دوم بنا کردند[۴].
