ولی نتیجه نداد، زیرا دولت بیزانس مشغول دفاع سرحدات خود و دفع هونها بود. این اقدام ارامنه ابواب صلح را با دولت ایران مسدود کرد. افواج ایرانی شکست یافتند و وزگ اسیر شد و جبرا به دیانت عیسی بازگشت. آنگاه یزدگرد، که در لشگرکشی خود به نواحی کیداریان چندان نصرتی نیافته بود، سپاه به ارمنستان کشید و به سال ۴۱۵ شورشیان را در جنگ سختی مغلوب کرد و رؤسای آنها را با روحانیون بزرگ به ایران آورد و وزگ که هم در نظر ایرانیان و هم در نظر ارمنیان خیانتکار محسوب میشد، زیرا که مرتکب قتل و نهب بسیار شده بود، از مرزبانی خلع گردید. دست او را از تمام املاکش کوتاه کردند. پادشاه به ویهدین شاهپور ایران انبارگذ (ش ۳۴) امرداد تا روحانیون عیسوی را، که محبوس بودند، هلاک کنند. معذلک مرزبانان ایرانی، که به حکومت ارمنستان منصوب میگردیدند؛ سعی وافر در بهبودی اوضاع آن کشور مبذول میداشتند. پس از مرگ یزدگرد آزادی مذهب مجدد در آنجا برقرار شد.
عیسویان سریانی هم از اختلافات مذهبی رنج بسیار دیدند. رویهمرفته زجر و آزار عیسویان بهاندازه عهد شاهپور عموم و شمول نیافت. یزدگرد در زمان جنگ با پادشاه چول، ظاهراً نسبت به سربازان عیسوی نظر خوشی پیدا نکرده بود، آنان را از لشکر براند و پس از بازگشت از تیسفون به بعضی از بزرگان فرمان داد، که معروفترین عیسویان ولایات مغرب را به زندان افکنند، تا انکار دین خود کنند. این بزرگان عبارت بودند از تهم یزدگرد مغان اندرزبذ،[۱] آذرافروزگرد، که در ولایت ارزنان منصب سروشورزداریگ.[۲] داشت، و سورن، که در اسقفنشین بیث گرمانی[۳] زاب صفیر،[۴] دارای مقام دستور همداذ بود. اکثر محبوسین از انکار
