این برگ نمونهخوانی شده ولی هنوز همسنجی نشدهاست.
فصل بیست و نهم
سیاست انگلیس در اوائل سلطنت ناصرالدینشاه یا در زمان میرزا تقیخان امیرنظام
محمدشاه در ششم ماه شوال ۱۲۶۴ در تهران وفات نمود. انگلیسها بوسیلهٔ دکتر معالج او اطلاع داشتند که شاه بیش از چند ساعت دیگر زنده نیست. این بود که توسط قاصد مخصوص خودشان جریانرا به تبریز نوشتند. وقتی که این خبر را به ناصرالدین میرزا دادند، هنوز از دربار طهران خبری نرسیده بود و چند ساعت بعد خبر فوت شاه رسید و ناصرالدین شاه در ۱۹ شوال حرکت نموده بطهران وارد شد و روز ۱۲ ذیقعده در طهران رسماً بتخت سلطنت جلوس نمود و حاجی میرزا آقاسی که در حضرت عبدالعظیم متحصن شده بود در ذیحجهٔ همین سال عازم عتبات شد.[۱]
- ↑ حاجی میرزا آقاسی که قریب چهارده سال شخص اول مملکت ایران نامیده میشد اسمش میرزا عباس پدرش میرزا مسلم از اهل ایروان است. تولد او در ایروان بوده. وقتی که بسن رشد رسیده به عتبات رفته و مدتی در آنجا تحصیل کرده. بعد بآذربایجان آمده است. نیای میرزا نایبالسلطنه او را برای معلمی تبیین کرده که شاهزاده محمد میرزا را که بعدها بنام محمد شاه معروف شد تعلیم دهد. از اینجا یکنوع آشنائی و الفت بین میرزا عباس و محمد میرزا پیدا میشود.
بقیه پاورقی در صفحه بعد
۵۹۰
