باباطاهر (قصاید)/بتا تا زار چون تو دلبرستم

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' بتا تا زار چون تو دلبرستم  از باباطاهر '
برگرفته از کتاب‌خانهٔ دیجیتال ری‌را


 بتا تا زار چون تو دلبرستمبتن عود و بسینه مجمرستم 
 اگر جز مهر تو اندر دلم بیبه هفتاد و دو ملت کافرستم 
 اگر روزی دو صد بارت بوینمهمی مشتاق بار دیگرستم 
 فراق لاله رویان سوته دیلموز ایشان در رگ جان نشترستم 
 منم آن شاخه بر نخل محبتکه حسرت سایه و محنت برستم 
 نه کار آخرت کردم نه دنیایکی بی سایه نخل بی‌برستم 
 نه خور نه خواب بیتو گوییبه پیکر هر سر مو خنجرستم 
 جدا از تو به حور و خلد و طوبیاگر خورسند گردم کافرستم 
 چو شمعم گر سراندازند صدبارفروزنده‌تر و روشن ترستم 
 مرا از آتش دوزخ چه غم بیکه دوزخ جزوی از خاکسترستم 
 سمندر وش میان آتش هجرپریشان مرغ بی‌بال و پرستم 
 درین دیرم چنان مظلوم و مغمومچو طفل بی پدر بی مادرستم 
 نمی‌گیرد کسم هرگز به چیزیدرین عالم ز هر کس کمترستم 
 بیک ناله بسوجم هر دو عالمکه از سوز جگر خنیاگرستم 
 ببالینم همه الماس سودههمه خار و خسک در بسترستم 
 مثال کافرم در مومنستانچو ممن در میان کافرستم 
 همه سوجم همه سوجم همه سوجبگرمی چون فروزان اخگرستم 
 رخ تو آفتاب و مو چو حرباو یا پژمان گل نیلوفرستم 
 بملک عشق روح بی‌نشانمبشهر دل یکی صورت پرستم 
 رخش تا کرده در دل جلوه از مهربخوبی آفتاب خاورستم 
 بمیر ای دل که آسایش بیابیکه مو تا جان ندادم وانرستم 
 من از روز ازل طاهر بزادمازین رو نام بابا طاهرستم