امیر خسرو دهلوی (از آیینه سکندری)/سرم خاک مستان فرخنده پی

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' امیر خسرو دهلوی (از آیینه سکندری)  از امیر خسرو دهلوی
(سرم خاک مستان فرخنده پی)
'


 سرم خاک مستان فرخنده پیکه شویند نقش خرد را به می 
 فروشم چو من مست باشم خرابجهان خرد را به جام شراب 
 چو فتنه است فرهنگ فرزانگیخوشا وقت مستی و دیوانگی 
 هر آبی کز اندازه بیرون خورینیاری که یک شربه افزون خوری 
 وگر شربت زندگانی بودهم از خوردن پر گرانی بود 
 بجز می که بر بوی بیهوشیشنی سیر چندان که می‌نوشیش 
 بیا ساقی اندر قدح پی به پیبه عاشق نوازی فرو ریز می 
 می کوبه عشق آشنایی دهدز تشویش خویشم رهایی دهد 
 بیا مطرب آن پرده‌های حکیمکزو گشت پوسیده عقل سلیم 
 نوازش چنان کن که جان نژندشود رسته زین عقل ناسودمند 
 بیا ساقیا درده آن خون خامکه شد قرة العین مستانش نام 
 چنان گوش من پر کن از بانگ نوشکه بیرون رود پند دانا ز گوش 
 بیا مطرب آن جره‌ی طفل وشچو طفلان ببر گیر و به نواز خوش 
 نوایی که تعلیم کرد از نخستبزن چوب تا باز گوید درست 
 بیا ساقی آن جام شادی فزایکه بنیاد غم را در آرد ز پای 
 به من ده که راحت به جانم دهدز خونابه‌ی دهر امانم دهد 
 بیا مطرب آن بر بط خوش نواکه بی مغزیش مغز را شد دوا 
 بزن تا که بر باید از مغز هوشبه دل جان نوریزد از راه گوش 
 بیا ساقی آن باده‌ی تلخ فامکه شیرینی عیش ریزد به کام 
 بده تا به شیرینی آرم به کارکه تلخی بسی دیدم از روزگار 
 بیا مطر با برکش آواز تردماغ مرا تر کن از ساز تر 
 روان کن که خشک است رود رباباز آن دست چون ابر باران آب 
 بیا ساقی آن شربت خوش گوارکزو بزم گردد چو خرم بهار 
 بده تا چو در تن در آرد توانگل زرد من زو شود ارغوان 
 بیا مطرب اسباب می کن تمامبدان ار غنون ساز طنبور نام 
 که گر چون عروسانش در بر نهیمی پر دهد از کدوی تهی 
 بیا ساقی آن باده‌ی چون عقیقکه هم کوثرش نام شد هم رحیق 
 فرو ریز تا چون بکشتی شودخراباتی از وی بهشتی شود 
 بیا مطرب آن چاشنی بخش روحکه هم صبح ازو خوش شود هم صبوح 
 فرو گوی و مجلس پر آوازه کندل و جان می خوارگان تازه کن 
 به جام طرب زنده کن جان پاککه محتاج جرعه است مرده به خاک 
 بیا ساقی آن گنج دان نشاطکه اندیشه را در نوردد بساط 
 بده تا نشاط سخن نو کنیمو زو مجلس آرای خسرو کنیم 
 بیا مطربا ساز کن چنگ رابه نالش درار آن پر آهنگ را 
 زهی گیر کز ذوق آواز ویحریفان نگردند محتاج می 
 بیا ساقی آن باده‌ی خوش گوارکه تا اندوه و غم نهم بر کنار 
 بیا ساقیا ارمغانی شرابکه محراب زرتشتیان شد ز باب 
 بده تا به مستی کنم خواب خوشکشم آتش غم بدان آب خوش 
 بیا مطرب آن چفته کز یک فغانکند زاهدان را به کوی مغان 
 چنان زن که آتش زند سینه راز سر نو کند داغ دیرینه را 
 بیا ساقی آن سلسبیل حیاتکه شوید همه تیرگیها ز ذات 
 بده تا چو منزل به خاکم کشدز آلایش خاک پاکم کشد 
 بیا مطرب آن علم باریک راکه روشن کند جان تاریک را 
 فرو گوی زانگونه سوزان و ترکه دستار عالم رباید زسر 
 بیا ساقی آن کیمیای وجودکه بی همتان را در آرد به جود 
 به من ده که تا شادمانی کنمز گنج سخن در فشانی کنم 
 بیا مطربا مو به مو باز جویز موی کمانچه نوایی چو موی 
 که تا چون به مستان رسد ساز اوگوارا شود می ز آواز او 
 بیا ساقی آن جام در یا درونکزو گوهر مردم آید برون 
 بده تا نشاطی برون آردمبرو سنگ و گوهر برون آردم 
 بیا مطرب آن مایه‌ی دل خوشیکه صوفی کند زو ملامت کشی 
 بگو تا دمی خرقه بازی کنمبه می دلق خود را نمازی کنم 
 بیا ساقی آن باده‌ی بی‌خمارفرو شوی زین جان خاکی غبار 
 که چون گم شود جان غمناک مننریزد کسی جرعه بر خاک من 
 بیا مطرب آواز بر کش بلندبرون بر غم از سینه‌های نژند 
 ز سر نو کن آیین عشاق رابه غلغل در آرا این کهن طاق را 
 بیا ساقی آن ساغر گرم خیزیکی جرعه بر خاک خسرو بریز 
 بیا ساقی آن می که کام من استبه من ده که در خورد جام من است 
 مرا با حریفان من نوش بادحریفان بد را فراموش باد 
 بیا مطربا ساز کن پرده رابسوز این دل عشق پرورده را 
 رسید از بتان جان خسرو به کامبه یک زخمه کن کار او را تمام