کلیات سعدی/غزلیات/گر ماه من برافکند از رخ نقاب را

by سعدی

۹– ب

	گر ماه من برافکند از رخ نقاب را			برقع فرو هلد بجمال آفتاب را
	گوئی دو چشم جادوی عابد فریب او			بر چشم من بسحر ببستند خواب را
	اول نظر ز دست برفتم[۱] عنان عقل			وآنرا که عقل رفت چه داند صواب را؟
	گفتم مگر بوصل رهائی بود ز عشق			بیحاصلست خوردن مستسقی آب را
	دعوی درست نیست گر از دست نازنین			چون شربت شکر نخوری زهر ناب را
	عشق آدمیتست گرین ذوق در تو نیست			همشرکتی بخوردن و خفتن دواب را
	آتش بیار و خرمن آزادگان بسوز			تا پادشه خراج نخواهد خراب را
	قوم از شراب مست و ز منظور بی‌نصیب[۲]			من مست ازو چنانکه نخواهم شراب را
	سعدی نگفتمت که مرو در کمند عشق؟			تیر نظر بیفکند افراسیاب را

---

1. ببرد ز دستم.
2. خبر.