پروین اعتصامی (مثنویات و تمثیلات و مقطعات)/اشک طرف دیده را گردید و رفت

by پروین اعتصامی

	اشک طرف دیده را گردید و رفت			اوفتاد آهسته و غلتید و رفت
	بر سپهر تیره‌ی هستی دمی			چون ستاره روشنی بخشید و رفت
	گر چه دریای وجودش جای بود			عاقبت یکقطره خون نوشید و رفت
	گشت اندر چشمه‌ی خون ناپدید			قیمت هر قطره را سنجید و رفت
	من چو از جور فلک بگریستم			بر من و بر گریه‌ام خندید و رفت
	رنجشی ما را نبود اندر میان			کس نمیداند چرا رنجید و رفت
	تا دل از اندوه، گرد آلود گشت			دامن پاکیزه را بر چید و رفت
	موج و سیل و فتنه و آشوب خاست			بحر، طوفانی شد و ترسید و رفت
	همچو شبنم، در گلستان وجود			بر گل رخساره‌ای تابید و رفت
	مدتی در خانه‌ی دل کرد جای			مخزن اسرار جان را دید و رفت
	رمزهای زندگانی را نوشت			دفتر و طومار خود پیچید و رفت
	شد چو از پیچ و خم ره، با خبر			مقصد تحقیق را پرسید و رفت
	جلوه و رونق گرفت از قلب و چشم			میوه‌ای از هر درختی چید و رفت
	عقل دوراندیش، با دل هر چه گفت			گوش داد و جمله را بشنید و رفت
	تلخی و شیرینی هستی چشید			از حوادث با خبر گردید و رفت
	قاصد معشوق بود از کوی عشق			چهره‌ی عشاق را بوسید و رفت
	اوفتاد اندر ترازوی قضا			کاش میگفتند چند ارزید و رفت