وحشی بافقی (غزلیات)/به سودای تو مشغولم ز غوغای جهان فارغ

by وحشی بافقی

	به سودای تو مشغولم ز غوغای جهان فارغ			ز هجر دائمی ایمن ز وصل جاودان فارغ
	بلند و پست و هجر و وصل یکسان ساخته بر خود			ورای نور و ظلمت از زمین و آسمان فارغ
	سخن را شسته دفتر بر سر آب فراموشی			چو گل از پای تا سر گوش اما از زبان فارغ
	کمان را زه بریده، تیر را پیکان و پرکنده			سپر افکنده خود را کرده از تیر وکمان فارغ
	عجب مرغی نه جایی در قفس نی از قفس بیرون			ز دام و دانه و پروازگاه و آشیان فارغ
	برون از مردن و از زیستن بس بلعجب جایی			که آنجا می‌توان بودن ز ننگ جسم و جان فارغ
	به شکلی بند و خرسندی به نامی تابه کی وحشی			بیا تا در نوردم گردم از نام و نشان فارغ