مصوبات دوره دوم قانونگذاری مجلس شورای ملی/قانون طبابت
قانون طبابت[۱]
مصوب ۳ جمادیالاخری ۱۳۲۹ قمری
مادهٔ ۱ - هیچکس در هیچ نقطه ایران حق اشتغال بهیچ یک از فنون طبابت و دندانسازی ندارد مگر آنکه از وزارت معارف اجازهنامه گرفته و بثبت وزارت داخله رسانیده باشد.
مادهٔ ۲ - در آتیه اسنادیکه وزارت معارف آنرا رسماً شناخته و بصاحب آن اجازهنامه خواهد داد از این قرار است:
- اولاً - تصدیقنامههائی که در مملکت ایران بتوسط مدارس طبی دولت داده میشود.
- ثانیاً - تصدیقنامههای طبی دولتی ممالک خارجه.
ماده ۳ - گیرنده اجازهنامه طبابت مبلغ پنج تومان بصندوق وزارت معارف باید کارسازی نماید.
مادهٔ ۴ - اشخاصی که هیچیک از تصدیقنامههای مذکوره در مادهٔ دویم این قانون را ندارند و در تاریخ نشر این قانون از پنجسال کمتر در طهران مشغول طبابت بوده اجازهنامه بآنها داده نمیشود و از مداومت بشغل مزبوره ممنوع خواهند بود.
مادهٔ ۵ - اشخاصی که دارای هیچیک از تصدیقنامههای مذکور در مادهٔ دوم این قانون نیستند و بیش از پنج سال و کمتر از ده سال در طهران طبابت کردهاند اجازهنامه طبابت میتوانند بگیرند مشروط بر اینکه از تاریخ انتشار این قانون تا انقضاء مدت سه سال حاضر شوند که در حضور کمیسیون مخصوصی که بر طبق مادهٔ هشتم این قانون در وزارت معارف منعقد میشود امتحان دهند یا آنکه تا مدت چهار ماه یکی از اسناد ذیل را بوزارت معارف ارائه دهند:
اولاً - تصدیق تحصیل و تلمذ در مطب یکی از اطبای معروف مشروط بر اینکه در آن تصدیقنامه ذکر شده باشد که دارندهٔ آن لااقل پنجسال بالاستمرار از تلامذه او بوده است.
ثانیاً - تصدیقنامهٔ اطبای مریضخانه دولتی و آمریکائی.
توضیح - تصدیقنامههای مذکور فقط تا چهار ماه بعد از نشر این قانون اعتبار خواهد داشت و وزارت معارف بر طبق آن اجازهنامه طبابت خواهد داد بعد از انقضاء آن مدت آن تصدیقنامهها از اعتبار خواهد افتاد و فقط اسناد مذکور در مادهٔ دویم این قانون برای تحصیل اجازهنامه طبابت معتبر خواهد بود.
مادهٔ ۶ - اشخاصی که بیش از دهسال در طهران استمراراً مشغول طبابت بودهاند بهر حال حق دارند اجازهنامه طبابت بگیرند.
مادهٔ ۷ - برای آنکه اشخاص مذکوره در ماده پنجم و شش این قانون بوزارت معارف معرفی شده اجازهنامه بگیرند از تاریخ نشر این قانون تا مدت چهار ماه کمیسیونی در وزارت معارف منعقد خواهد بود که اشخاص مزبور میتوانند خودشانرا بآن کمیسیون معرفی نمایند و کمیسیون مزبور مرکب خواهد بود:
اولاً - از یکنفر از معلمین طب مدرسه دارالفنون.
ثانیاً - از یکنفر از اطبای مریضخانهٔ دولتی.
ثالثاً - از یکنفر از اطبای مریضخانه آمریکائی.
رابعاً - از یکنفر از اطبای معروف ایرانی.
خامساً - از دو نفر نمایندهٔ وزارت معارف که یکی از آنان رئیس کمیسیون خواهد بود اشخاص مزبور را وزیر معارف تعیین خواهد نمود.
مادهٔ ۸ - از تاریخ نشر این قانون تا مدت سه سال هر سال دو نوبت در بهار و پائیز یک کمیسیون در وزارت معارف منعقد خواهد شد برای اینکه مطابق مادهٔ پنجم این قانون اشخاصی را که بیش از پنجسال و کمتر از دهسال در طهران طبابت کرده و هیچ نوع تصدیقی ندارند و خود را بکمیسیون مذکور در ماده قبل معرفی نمودهاند بمعرض امتحان در آورند کمیسیون مزبور مرکب خواهد بود:
اولا - از معلمین رسمی طبی دارالفنون.
ثانیاً - از چهار نفر از اطبای معروف.
ثالثاً - از یکنفر نمایندهٔ وزارت معارف که رئیس کمیسیون خواهد بود.
تعیین اشخاص مذکور با وزارت معارف است.
مادهٔ ۹ - اشخاصیکه تا تاریخ نشر این قانون در ولایت مشغول طبابت بوده یا در طهران و ولایات داندانسازی میکردند باید تا یکسال بعد از نشراین قانون خود را بوزارت معارف معرفی کرده برای مداومت بشغل مزبور اجازهنامه تحصیل نمایند لیکن پس از انقضای یکسال در هیچیک از نقاط ایران بهیچکس اجازه نامه طبابت و دندانسازی داده نخواهد شد مگر بموجب اسناد مذکور در مادهٔ دوم این قانون.
مادهٔ ۱۰ - هر کس بر خلاف مقررات مواد فوق بشغل طبابت مشغول شود در نوبت اول اخطار میشود و در نوبت دوم چهار ماه محبوس و در نوبت سوم یکسال محبوس خواهد شد.
مادهٔ ۱۱ - بعد از انتشار این قانون هیچ طبیبی برای امور صحیه و طبیه در ادارات دولتی مستخدم و اجیر نخواهد شد مگر اینکه بموجب اسناد مذکور در مادهٔ دوم دارای اجازهنامهٔ طبابت باشد.
مادهٔ ۱۲ - نسخهٔ رمز کلیتاً ممنوع است و هر طبیبی که نسخهٔ رمز بدهد مجازات او چهار ماه حبس خواهد بود.
مادهٔ ۱۳ - وزارت داخله مراقب خواهد بود که مدلول مادهٔ اول این قانون از چهار ماه بعد از نشر آن در طهران و از یکسال بعد از نشر آن در ولایات بموقع اجرا گذاشته شود.
- ↑ در تاریخ ۲۸ شهریورماه ۱۳۰۶ قانونی راجع به اجازهنامه طبابت و در تاریخ دوم آذرماه ۱۳۰۶ ماده الحاقیه بقانون مذکور تصویب شده است.