محتشم کاشانی (غزلیات از رساله‌ی جلالیه)/دو روزی شد که با هجران جانان صحبتی دارم

by محتشم کاشانی

	دو روزی شد که با هجران جانان صحبتی دارم			درین کار آزمودم خویش را خوش طاقتی دارم
	به حال مرگ باشد هرکه دور افتد ز غمخواری			من از دلدار دور افتاده‌ام خوش حالتی دارم
	از آن کو رخت بستم وز سگ او خواستم همت			کنون چون سگ پشیمان نیستم چون همتی دارم
	شبم بی‌زلف او صد نیش عقرب نیست در بستر			چو چشم دیر خواب خویش مهد راحتی دارم
	نبرد اسباب عیشم مو به مو باد پریشانی			جدا زانطره و کاکل عجب جمعیتی دارم
	نمی‌سازم کمال عجز خود پیش سگش ظاهر			تعالی الله بر استغنا چه کامل قدرتی دارم
	سخن در پرده گفتن محتشم تاکی زبان درکش			که پر بیهوده میگوئی و من بد کلفتی دارم
	هان ای دل هجران گزین در جلوه است آن مه دگر			تشریف استغنا مکن بر قد من کوته دگر
	ای فتنه می‌انگیزی از رفتار او گرد بلا			خوش میکشی میل فسون در چشم این گمره دگر
	چاه ز نخدانش ببین ای دیده و کاری مکن			کاندر ته آن چه فتدجان من بی ته دگر
	دزدیده می‌بینی دلا رخسار طاقت سوز او			این آتش رخشان شرر می‌سوزدت باالله دگر
	خوش مستعد محنتی ای دل ازین اندیشه کن			گر فتنه انگیزی کسی غم را کند آگه دگر
	شد خیمه صبرم نگون از دیده‌ی او چون کنم			گر شاه غیرت از دلم بیرون زند خرگه دگر
	پیش سگ او محتشم ظاهر مکن بیگانگی			با آن وفادار آشنا کارت فتد ناگه دگر