مثنوی معنوی/مهمان آمدن در آن مسجد

by مولوی

	تا یکی مهمان در آمد وقت شب			کو شنیده بود آن صیت عجب
	از برای آزمون می‌آزمود			زانک بس مردانه و جان سیر بود
	گفت کم گیرم سر و اشکمبه‌ای			رفته گیر از گنج جان یک حبه‌ای
	صورت تن گو برو من کیستم			نقش کم ناید چو من باقیستم
	چون نفخت بودم از لطف خدا			نفخ حق باشم ز نای تن جدا
	تا نیفتد بانگ نفخش این طرف			تا رهد آن گوهر از تنگین صدف
	چون تمنوا موت گفت ای صادقین			صادقم جان را برافشانم برین