مثنوی معنوی/معشوق را زیر چادر پنهان کردن جهت تلبیس و بهانه گفتن زن کی ان کید کن عظیم

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دفتر چهارم مثنوی  از مولوی
(معشوق را زیر چادر پنهان کردن جهت تلبیس و بهانه گفتن زن کی ان کید کن عظیم)
'


 چادر خود را برو افکند زودمرد را زن ساخت و در را بر گشود 
 زیر چادر مرد رسوا و عیانسخت پیدا چون شتر بر نردبان 
 گفت خاتونیست از اعیان شهرمر ورا از مال و اقبالست بهر 
 در ببستم تا کسی بیگانه‌ایدر نیاید زود نادانانه‌ای 
 گفت صوفی چیستش هین خدمتیتا بر آرم بی‌سپاس و منتی 
 گفت میلش خویشی و پیوستگیستنیک خاتونیست حق داند که کیست 
 خواست دختر را ببیند زیر دستاتفاقا دختر اندر مکتبست 
 باز گفت ار آرد باشد یا سبوسمی‌کنم او را به جان و دل عروس 
 یک پسر دارد که اندر شهر نیستخوب و زیرک چابک و مکسب کنیست 
 گفت صوفی ما فقیر و زار و کمقوم خاتون مال‌دار و محتشم 
 کی بود این کفو ایشان در زواجیک در از چوب و دری دیگر ز عاج 
 کفو باید هر دو جفت اندر نکاحورنه تنگ آید نماند ارتیاح