مثنوی معنوی/مثل ۹
(تغییرمسیر از مثنوی معنوی/مثل 9)
| گفت با درویش روزی یک خسی | که ترا اینجا نمیداند کسی | |||||
| گفت او گر مینداند عامیم | خویش را من نیک میدانم کیم | |||||
| وای اگر بر عکس بودی درد و ریش | او بدی بینای من من کور خویش | |||||
| احمقم گیر احمقم من نیکبخت | بخت بهتر از لجاج و روی سخت | |||||
| این سخن بر وفق ظنت میجهد | ورنه بختم داد عقلم هم دهد | |||||