مثنوی معنوی/شنیدن دقوقی در میان نماز افغان آن کشتی کی غرق خواست شدن
ظاهر
| آن دقوقی در امامت کرد ساز | اندر آن ساحل در آمد در نماز | |||||
| و آن جماعت در پی او در قیام | اینت زیبا قوم و بگزیده امام | |||||
| ناگهان چشمش سوی دریا فتاد | چون شنید از سوی دریا داد داد | |||||
| در میان موج دید او کشتیی | در قضا و در بلا و زشتیی | |||||
| هم شب و هم ابر و هم موج عظیم | این سه تاریکی و از غرقاب بیم | |||||
| تند بادی همچو عزراییل خاست | موجها آشوفت اندر چپ و راست | |||||
| اهل کشتی از مهابت کاسته | نعره وا ویلها برخاسته | |||||
| دستها در نوحه بر سر میزدند | کافر و ملحد همه مخلص شدند | |||||
| با خدا با صد تضرع آن زمان | عهدها و نذرها کرده بجان | |||||
| سر برهنه در سجود آنها که هیچ | رویشان قبله ندید از پیچ پیچ | |||||
| گفته که بیفایدهست این بندگی | آن زمان دیده در آن صد زندگی | |||||
| از همه اومید ببریده تمام | دوستان و خال و عم بابا و مام | |||||
| زاهد و فاسق شد آن دم متقی | همچو در هنگام جان کندن شقی | |||||
| نه ز چپشان چاره بود و نه ز راست | حیلهها چون مرد هنگام دعاست | |||||
| در دعا ایشان و در زاری و آه | بر فلک زیشان شده دود سیاه | |||||
| دیو آن دم از عداوت بین بین | بانگ زد کای سگپرستان علتین | |||||
| مرگ و جسک ای اهل انکار و نفاق | عاقبت خواهد بدن این اتفاق | |||||
| چشمتان تر باشد از بعد خلاص | که شوید از بهر شهوت دیو خاص | |||||
| یادتان ناید که روزی در خطر | دستتان بگرفت یزدان از قدر | |||||
| این همیآمد ندا از دیو لیک | این سخن را نشنود جز گوش نیک | |||||
| راست فرمودست با ما مصطفی | قطب و شاهنشاه و دریای صفا | |||||
| کانچ جاهل دید خواهد عاقبت | عاقلان بینند ز اول مرتبت | |||||
| کارها ز آغاز اگر غیبست و سر | عاقل اول دید و آخر آن مصر | |||||
| اولش پوشیده باشد و آخر آن | عاقل و جاهل ببیند در عیان | |||||
| گر نبینی واقعهی غیب ای عنود | حزم را سیلاب کی اندر ربود | |||||
| حزم چه بود بدگمانی بر جهان | دم بدم بیند بلای ناگهان | |||||