| | | | | | |
| |
بود گبری در زمان بایزید |
|
گفت او را یک مسلمان سعید |
|
| |
که چه باشد گر تو اسلام آوری |
|
تا بیابی صد نجات و سروری |
|
| |
گفت این ایمان اگر هست ای مرید |
|
آنک دارد شیخ عالم بایزید |
|
| |
من ندارم طاقت آن تاب آن |
|
که آن فزون آمد ز کوششهای جان |
|
| |
گرچه در ایمان و دین ناموقنم |
|
لیک در ایمان او بس ممنم |
|
| |
دارم ایمان که آن ز جمله برترست |
|
بس لطیف و با فروغ و با فرست |
|
| |
ممن ایمان اویم در نهان |
|
گرچه مهرم هست محکم بر دهان |
|
| |
باز ایمان خود گر ایمان شماست |
|
نه بدان میلستم و نه مشتهاست |
|
| |
آنک صد میلش سوی ایمان بود |
|
چون شما را دید آن فاتر شود |
|
| |
زانک نامی بیند و معنیش نی |
|
چون بیابان را مفازه گفتنی |
|
| |
عشق او ز آورد ایمان بفسرد |
|
چون به ایمان شما او بنگرد |
|
