مثنوی معنوی/جمع آمدن عمران به مادر موسی و حامله شدن مادر موسی علیهالسلام
ظاهر
| شب برفت و او بر آن درگاه خفت | نیمشب آمد پی دیدنش جفت | |||||
| زن برو افتاد و بوسید آن لبش | بر جهانیدش ز خواب اندر شبش | |||||
| گشت بیدار او و زن را دید خوش | بوسه باران کرده از لب بر لبش | |||||
| گفت عمران این زمان چون آمدی | گفت از شوق و قضای ایزدی | |||||
| در کشیدش در کنار از مهر مرد | بر نیامد با خود آن دم در نبرد | |||||
| جفت شد با او امانت را سپرد | پس بگفت ای زن نه این کاریست خرد | |||||
| آهنی بر سنگ زد زاد آتشی | آتشی از شاه و ملکش کینکشی | |||||
| من چو ابرم تو زمین موسی نبات | حق شه شطرنج و ما ماتیم مات | |||||
| مات و برد از شاه میدان ای عروس | آن مدان از ما مکن بر ما فسوس | |||||
| آنچ این فرعون میترسد ازو | هست شد این دم که گشتم جفت تو | |||||