مثنوی معنوی/بیان این خبر کی کلموا الناس علی قدر عقولهم لا علی قدر عقولکم حتی لا یکذبوا الله و رسوله

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دفتر چهارم مثنوی  از مولوی
(بیان این خبر کی کلموا الناس علی قدر عقولهم لا علی قدر عقولکم حتی لا یکذبوا الله و رسوله)
'


چونک با کودک سر و کارم فتادهم زبان کودکان باید گشاد
که برو کتاب تا مرغت خرمیا مویز و جوز و فستق آورم
جز شباب تن نمی‌دانی به کیراین جوانی را بگیر ای خر شعیر
هیچ آژنگی نیفتد بر رختتازه ماند آن شباب فرخت
نه نژند پیریت آید برونه قد چون سرو تو گردد دوتو
نه شود زور جوانی از تو کمنه به دندانها خللها یا الم
نه کمی در شهوت و طمث و بعالکه زنان را آید از ضعفت ملال
آنچنان بگشایدت فر شبابکه گشود آن مژده‌ی عکاشه باب