| | | | | | |
| |
دو قبیله کاوس و خزرج نام داشت |
|
یک ز دیگر جان خونآشام داشت |
|
| |
کینههای کهنهشان از مصطفی |
|
محو شد در نور اسلام و صفا |
|
| |
اولا اخوان شدند آن دشمنان |
|
همچو اعداد عنب در بوستان |
|
| |
وز دم الممنون اخوه بپند |
|
در شکستند و تن واحد شدند |
|
| |
صورت انگورها اخوان بود |
|
چون فشردی شیرهی واحد شود |
|
| |
غوره و انگور ضدانند لیک |
|
چونک غوره پخته شد شد یار نیک |
|
| |
غورهای کو سنگبست و خام ماند |
|
در ازل حق کافر اصلیش خواند |
|
| |
نه اخی نه نفس واحد باشد او |
|
در شقاوت نحس ملحد باشد او |
|
| |
گر بگویم آنچ او دارد نهان |
|
فتنهی افهام خیزد در جهان |
|
| |
سر گبر کور نامذکور به |
|
دود دوزخ از ارم مهجور به |
|
| |
غورههای نیک کایشان قابلند |
|
از دم اهل دل آخر یک دلند |
|
| |
سوی انگوری همیرانند تیز |
|
تا دوی بر خیزد و کین و ستیز |
|
| |
پس در انگوری همیدرند پوست |
|
تا یکی گردند و وحدت وصف اوست |
|
| |
دوست دشمن گردد ایرا هم دواست |
|
هیچ یک با خویش جنگی در نبست |
|
| |
آفرین بر عشق کل اوستاد |
|
صد هزاران ذره را داد اتحاد |
|
| |
همچو خاک مفترق در رهگذر |
|
یک سبوشان کرد دست کوزهگر |
|
| |
که اتحاد جسمهای آب و طین |
|
هست ناقص جان نمیماند بدین |
|
| |
گر نظایر گویم اینجا در مثال |
|
فهم را ترسم که آرد اختلال |
|
| |
هم سلیمان هست اکنون لیک ما |
|
از نشاط دوربینی در عمی |
|
| |
دوربینی کور دارد مرد را |
|
همچو خفته در سرا کور از سرا |
|
| |
مولعیم اندر سخنهای دقیق |
|
در گره ها باز کردن ما عشیق |
|
| |
تا گره بندیم و بگشاییم ما |
|
در شکال و در جواب آیینفزا |
|
| |
همچو مرغی کو گشاید بند دام |
|
گاه بندد تا شود در فن تمام |
|
| |
او بود محروم از صحرا و مرج |
|
عمر او اندر گره کاریست خرج |
|
| |
خود زبون او نگردد هیچ دام |
|
لیک پرش در شکست افتد مدام |
|
| |
با گره کم کوش تا بال و پرت |
|
نسکلد یک یک ازین کر و فرت |
|
| |
صد هزاران مرغ پرهاشان شکست |
|
و آن کمینگاه عمارض را نبست |
|
| |
حال ایشان از نبی خوان ای حریص |
|
نقبوا فیها ببین هل من محیص |
|
| |
از نزاع ترک و رومی و عرب |
|
حل نشد اشکال انگور و عنب |
|
| |
تا سلیمان لسین معنوی |
|
در نیاید بر نخیزد این دوی |
|
| |
جمله مرغان منازع بازوار |
|
بشنوید این طبل باز شهریار |
|
| |
ز اختلاف خویش سوی اتحاد |
|
هین ز هر جانب روان گردید شاد |
|
| |
حیث ما کنتم فولوا وجهکم |
|
نحوه هذا الذی لم ینهکم |
|
| |
کور مرغانیم و بس ناساختیم |
|
کان سلیمان را دمی نشناختیم |
|
| |
همچو جغدان دشمن بازان شدیم |
|
لاجرم وا ماندهی ویران شدیم |
|
| |
میکنیم از غایت جهل و عما |
|
قصد آزار عزیزان خدا |
|
| |
جمع مرغان کز سلیمان روشنند |
|
پر و بال بی گنه کی برکنند |
|
| |
بلک سوی عاجزان چینه کشند |
|
بی خلاف و کینه آن مرغان خوشند |
|
| |
هدهد ایشان پی تقدیس را |
|
میگشاید راه صد بلقیس را |
|
| |
زاغ ایشان گر بصورت زاغ بود |
|
باز همت آمد و مازاغ بود |
|
| |
لکلک ایشان که لکلک میزند |
|
آتش توحید در شک میزند |
|
| |
و آن کبوترشان ز بازان نشکهد |
|
باز سر پیش کبوترشان نهد |
|
| |
بلبل ایشان که حالت آرد او |
|
در درون خویش گلشن دارد او |
|
| |
طوطی ایشان ز قند آزاد بود |
|
کز درون قند ابد رویش نمود |
|
| |
پای طاووسان ایشان در نظر |
|
بهتر از طاووسپران دگر |
|
| |
منطق الطیر آن خاقانی صداست |
|
منطق الطیر سلیمانی کجاست |
|
| |
تو چه دانی بانگ مرغان را همی |
|
چون ندیدستی سلیمان را دمی |
|
| |
پر آن مرغی که بانگش مطربست |
|
از برون مشرقست و مغربست |
|
| |
هر یک آهنگش ز کرسی تا ثریست |
|
وز ثری تا عرش در کر و فریست |
|
| |
مرغ کو بی این سلیمان میرود |
|
عاشق ظلمت چو خفاشی بود |
|
| |
با سلیمان خو کن ای خفاش رد |
|
تا که در ظلمت نمانی تا ابد |
|
| |
یک گزی ره که بدان سو میروی |
|
همچو گز قطب مساحت میشوی |
|
| |
وانک لنگ و لوک آن سو میجهی |
|
از همه لنگی و لوکی میرهی |
|
