| | | | | | |
| |
شیر گفت آری ولیکن هم ببین |
|
جهدهای انبیا و ممنین |
|
| |
حق تعالی جهدشان را راست کرد |
|
آنچ دیدند از جفا و گرم و سرد |
|
| |
حیلههاشان جمله حال آمد لطیف |
|
کل شیء من ظریف هو ظریف |
|
| |
دامهاشان مرغ گردونی گرفت |
|
نقصهاشان جمله افزونی گرفت |
|
| |
جهد میکن تا توانی ای کیا |
|
در طریق انبیاء و اولیا |
|
| |
با قضا پنجه زدن نبود جهاد |
|
زانک این را هم قضا بر ما نهاد |
|
| |
کافرم من گر زیان کردست کس |
|
در ره ایمان و طاعت یک نفس |
|
| |
سر شکسته نیست این سر را مبند |
|
یک دو روزک جهد کن باقی بخند |
|
| |
بد محالی جست کو دنیا بجست |
|
نیک حالی جست کو عقبی بجست |
|
| |
مکرها در کسب دنیا باردست |
|
مکرها در ترک دنیا واردست |
|
| |
مکر آن باشد که زندان حفره کرد |
|
آنک حفره بست آن مکریست سرد |
|
| |
این جهان زندان و ما زندانیان |
|
حفرهکن زندان و خود را وا رهان |
|
| |
چیست دنیا از خدا غافل بدن |
|
نه قماش و نقده و میزان و زن |
|
| |
مال را کز بهر دین باشی حمول |
|
نعم مال صالح خواندش رسول |
|
| |
آب در کشتی هلاک کشتی است |
|
آب اندر زیر کشتی پشتی است |
|
| |
چونک مال و ملک را از دل براند |
|
زان سلیمان خویش جز مسکین نخواند |
|
| |
کوزهی سربسته اندر آب زفت |
|
از دل پر باد فوق آب رفت |
|
| |
باد درویشی چو در باطن بود |
|
بر سر آب جهان ساکن بود |
|
| |
گر چه جملهی این جهان ملک ویست |
|
ملک در چشم دل او لاشیست |
|
| |
پس دهان دل ببند و مهر کن |
|
پر کنش از باد کبر من لدن |
|
| |
جهد حقست و دوا حقست و درد |
|
منکر اندر نفی جهدش جهد کرد |
|
