مثنوی معنوی/افتادن شغال در خم رنگ و رنگین شدن و دعوی طاوسی کردن میان شغالان
ظاهر
| آن شغالی رفت اندر خم رنگ | اندر آن خم کرد یک ساعت درنگ | |||||
| پس بر آمد پوستش رنگین شده | که منم طاووس علیین شده | |||||
| پشم رنگین رونق خوش یافته | آفتاب آن رنگها بر تافته | |||||
| دید خود را سبز و سرخ و فور و زرد | خویشتن را بر شغالان عرضه کرد | |||||
| جمله گفتند ای شغالک حال چیست | که ترا در سر نشاطی ملتویست | |||||
| از نشاط از ما کرانه کردهای | این تکبر از کجا آوردهای | |||||
| یک شغالی پیش او شد کای فلان | شید کردی یا شدی از خوشدلان | |||||
| شید کردی تا به منبر بر جهی | تا ز لاف این خلق را حسرت دهی | |||||
| بس بکوشیدی ندیدی گرمیی | پس ز شید آوردهای بیشرمیی | |||||
| گرمی آن اولیا و انبیاست | باز بیشرمی پناه هر دغاست | |||||
| که التفات خلق سوی خود کشند | که خوشیم و از درون بس ناخوشند | |||||