| | | | | | |
| |
فرستاد دریای فضل و هنر |
|
بدین خشک لب بحری از شعر تر |
|
| |
روان کرد جویی ز بحر روان |
|
که دارد همی ز آب کوثر اثر |
|
| |
روانی لفظ روانبخش او |
|
ببرد آبروی نسیم سحر |
|
| |
دل ناتوانم همانا بدید |
|
فرستاد بهر دل من شکر |
|
| |
چو بر جانم از فضل زیور نیافت |
|
بیاراست جانم به فضل درر |
|
| |
اگر دیدی اشعار جان پرورش |
|
خضر آب حیوان نجستی دگر |
|
| |
اگر چه بسی مادر فضل زاد |
|
به گیتی نیاورد زو به پسر |
|
| |
چو بر فضل صدگونه برهان نمود |
|
به برهان شد اندر جهان نامور |
|
| |
فرستاد بحری که غواص طبع |
|
برو بر نیارست کردن گذر |
|
| |
در آن بحر کو گشت غواص، من |
|
چه به زانکه باشم ازو بر حذر؟ |
|
| |
چو کشتی دانش نباشد مرا |
|
نیفتم به نادانی اندر خطر |
|
| |
مسلم شد آن بحر آن را که او |
|
شناسای بحر است و دانای بر |
|
| |
جهان هنر دایمآباد باد |
|
از آن معدن فضل و کان هنر |
|
