| | | | | | |
| |
حبذا صفهی سرای کمال |
|
خوشتر از روی دلبران به جمال |
|
| |
طیره از زلف او ریاض بهشت |
|
خجل از ذوق او نعیم وصال |
|
| |
هفتمین طارم آستانهی او |
|
هشتمین بوستان صف نعال |
|
| |
هر یک از جام قبهی نورش |
|
جام گیتینما به استقلال |
|
| |
سایهی این سرای جانافزا |
|
سر بسر نور آفتاب مثل |
|
| |
خوان این مجلس جهان آرای |
|
مشتمل بر نعیم و جاه و جلال |
|
| |
بر در فیض این سراپرده |
|
آفرینش طفیل و خلق عیال |
|
| |
وز سر خوان این خزانهی نور |
|
دو جهان را همیشه برگ و نوال |
|
| |
نغمات صدای ایوانش |
|
عاشقان را محرک آمال |
|
| |
نفحات ریاض بستانش |
|
مرده زنده کنند در همه حال |
|
| |
در هوای درست او نبود |
|
هیچ بیمار جز نسیم شمال |
|
| |
در درون ریاض او نرود |
|
هیچ تر دامنی جز آب زلال |
|
| |
صورت سایهی درختانش |
|
هر چه بینی درین جهان اشکال |
|
| |
جنبش موج آب حیوانش |
|
هر چه یابی زمان زمان ز احوال |
|
| |
تا سرایی چنین بدید ملک |
|
میزند در هوای او پر و بال |
|
| |
تا صریر درش شنود فلک |
|
بر درش چرخ میزند همه سال |
|
| |
در نیابند نقش این خانه |
|
نقش بندان کارگاه خیال |
|
| |
عقل اگر چه ز خانه بیرون نیست |
|
هم نیابد درون خانه مجال |
|
| |
نام این خانه مینیارم گفت |
|
از پی عقل و العقول عقال |
|
| |
خود تو از پیش چشم خود برخیز |
|
تا ببینی عیان به دیدهی حال |
|
| |
خویشتن را درون این حضرت |
|
بر سریر سعادت و اقبال |
|
| |
مطرب آغاز کرد ساز طرب |
|
ساقی آورد جام مالامال |
|
| |
چون عراقی همه جان سرمست |
|
از می وصل و بیخبر ز وصال |
|
