| | | | | | |
| |
ای رخت مجمع جمال شده |
|
مطلع نور ذوالجلال شده |
|
| |
عاشق روت لمیزل گشته |
|
شاکر خوت لایزال شده |
|
| |
ذروهی عرش و قسوهی ملکوت |
|
زیر پای تو پایمال شده |
|
| |
در نوشته سرادق جبروت |
|
محرم پردهی وصال شده |
|
| |
با جمال قدم لقای تو را |
|
در ملاقات اتصال شده |
|
| |
هرچه او خواسته شده موجود |
|
وآنچه ناخواسته محال شده |
|
| |
بهر تو نیستی شده همه هست |
|
همه هست از تو با کمال شده |
|
| |
از پی جرعهدان مجلس تو |
|
طینت آدمی سفال شده |
|
| |
ساقی مجلس تو فیض قدم |
|
جرعهای خیر انتیال شده |
|
| |
کرده دعوی عقل کل باطل |
|
معجزاتت گواه حال شده |
|
| |
سایه از تاب آفتاب رخت |
|
در نهان خانهی زوال شده |
|
| |
از بیان تو شکل میم و دو نون |
|
حل کن مشکلات ضال شده |
|
| |
عقل در مکتب هدایت تو |
|
دیو بوده، ملک خصال شده |
|
| |
از شب و روز زلف و رخسارت |
|
عالم مهتری نکال شده |
|
| |
ز انعکاس شعاع طلعت تو |
|
آفتاب آینهی مثال شده |
|
| |
تا حکایت کند ز عکس رخت |
|
روی خورشید با جمال شده |
|
| |
تا نشانی دهد ز ابرویت |
|
ماه در هر مهی هلال شده |
|
| |
تا معطر ریاض قدس شود |
|
از سر کوی تو شمال شده |
|
| |
هر سحر مقبلان قدسی را |
|
روی خوبت خجسته فال شده |
|
| |
دل دیوانگان روحانی |
|
در سر آن دو زلف و خال شده |
|
| |
حلقهداران چرخ بر در تو |
|
حلقه در گوش چون هلال شده |
|
| |
ورد ارواح در جوانب قدس |
|
الف و حا و میم و دال شده |
|
| |
برده نامت مسیح در سر گور |
|
مرده در شور و وجد و حال شده |
|
| |
ز آب رویت خلیل را آتش |
|
گلشن و منبع زلال شده |
|
| |
حاجت سایل از در تو روا |
|
بیش از اندیشهی سال شده |
|
| |
ابرش عزم پیروان تو را |
|
ساحت لامکان مجال شده |
|
| |
صفهی آسمان و صدر بهشت |
|
چاکرت را صف نعال شده |
|
| |
از مدیح تو عاجز آمده عقل |
|
ناطقه در ثنات لال شده |
|
| |
قدر تو در جهان نگنجیده |
|
نعت تو برتر از خیال شده |
|
| |
نظری کن به مفلس عوری |
|
دل و دین رفته، جاه و مال شده |
|
| |
عمر در ناخوشی بسر برده |
|
عیس بیخوشدلی وبال شده |
|
| |
کرده در شرع تو شروع ولیک |
|
نفس بر پای او عقال شده |
|
| |
بر در قرب تو چگونه بود |
|
مرغکی پر شکسته بال شده؟ |
|
| |
راه ده بر درت عراقی را |
|
ای درت جمله را مل شده |
|
