| | | | | | |
| |
آن غریبان منزل دنیی |
|
آن عزیزان جنتالماوی |
|
| |
محرمان سراچهی قدسی |
|
لوح خوانان سر نه کرسی |
|
| |
سالکان طریقهی علیا |
|
راهداران جادهی سفلا |
|
| |
زنده جانان مرده در غم یار |
|
مست حالان جان و دل هشیار |
|
| |
پادشاهان تخت روحانی |
|
غوطهخواران بحر نورانی |
|
| |
شاهبازان در قفس مانده |
|
پیش بینان بازپس مانده |
|
| |
از حدود وجود گم گشته |
|
وز عقول و نفوس بگذشته |
|
| |
به کسی شان، ز دوست پروا، نه |
|
سوخته، چون ز شمع، پروانه |
|
| |
همچو پروانه ز اشتیاق رخش |
|
خویشتن را فگنده در آتش |
|
| |
در ره دوست پا ز سر کرده |
|
ابجد عشق را ز بر کرده |
|
| |
چون ز کتاب دهر جیفه شده |
|
بر سریر صفا خلیفه شده |
|
| |
یار خود دیده در پس پرده |
|
تن به جان مانده، جان فدا کرده |
|
| |
می نخورده شده به بویی مست |
|
دوست نادیده دل بداده ز دست |
|
| |
بر ره یار منتظر مانده |
|
نمک شوق بر دل افشانده |
|
| |
بار محنت کشیده چون ایوب |
|
زهر فرقت چشیده چون یعقوب |
|
| |
نظر جان ز جسم بگسسته |
|
صدق «میعاد» باز دانسته |
|
| |
کرده از جان بسوی کوش چوروی |
|
«لیس فی جبتی سوی الله» گوی |
|
| |
جان «اناالحق» زنان و تن بردار |
|
فارغ از جنت و گذشته ز نار |
|
| |
علم اتحاد بر بسته |
|
لشکر خشم و آز بشکسته |
|
| |
بن و بیخ خیال برکنده |
|
گشته آزاد و هم چنان بنده |
|
