عبید زاکانی (غزلیات)/رمید صبر و دل از من چو دلنواز برفت

by عبید زاکانی

	رمید صبر و دل از من چو دلنواز برفت			چه چاره سازم از این پس چو چاره‌ساز برفت
	سوار گشته و عمدا گرفته باز به دست			نموده روی به بیچارگان و باز برفت
	به گریه چشمه‌ی چشم بریخت چندان خون			که کهنه خرقه‌ی سالوسم از نماز برفت
	جز از خیال قد و زلف یار و غصه‌ی شوق			دگر ز خاطرم اندیشه‌ی دراز برفت
	ز منع خلق از این بیش محترز بودم			کنون حدیث من از حد احتراز برفت
	دریغ و درد که در هجر یار و غصه‌ی دهر			برفت عمر و حقیقت که بر مجاز برفت
	عبید چون جرست ناله سود می‌نکند			چو کاروان جرس جمله بیجواز برفت