صائب تبریزی (غزلیات)/پیش از خزان به خاک فشاندم بهار خویش

by صائب تبریزی

	پیش از خزان به خاک فشاندم بهار خویش			مردان به دیگری نگذارند کار خویش
	چون شیشه‌ی شکسته و تاک بریده‌ام			عاجز به دست گریه‌ی بی‌اختیار خویش
	از وقت تنگ، چون گل رعنا درین چمن			یک کاسه کرده‌ایم خزان و بهار خویش
	انجم به آفتاب شب تیره را رساند			دارم امیدها به دل داغدار خویش
	سنگ تمام در کف اطفال هم نماند			آخر جنون ناقص ما کرد کار خویش !
	دایم میانه‌ی دو بلا سیر می‌کند			هر کس شناخته است یمین و یسار خویش
	صائب چه فارغ است ز بی‌برگی خزان			مرغی که در قفس گذراند بهار خویش