صائب تبریزی (غزلیات)/می‌کند یادش دل بیتاب و از خود می‌رود

by صائب تبریزی

	می‌کند یادش دل بیتاب و از خود می‌رود			می‌برد نام شراب ناب و از خود می‌رود
	هر که چون شبنم درین گلزار چشمی باز کرد			می‌شود از آتش گل آب و از خود می‌رود
	از محیط آفرینش هر که سر زد چون حباب			می‌زند یک دور چون گرداب و از خود می‌رود
	پای در گل ماندگان را قوت رفتار نیست			یاد دریا می‌کند سیلاب و از خود می‌رود
	زاهد خشک از هوای جلوه‌ی مستانه‌اش			می‌کشد خمیازه چون محراب و از خود می‌رود
	وصل نتواند عنان رفتن دل را گرفت			موج می‌غلتد به روی آب و از خود می‌رود
	نیست این پروانه را سامان شمع افروختن			می‌کند نظاره‌ی مهتاب و از خود می‌رود
	دست و پایی می‌زند هر کس درین دریا چو موج			بر امید گوهر نایاب و از خود می‌رود
	بی‌شرابی نیست صائب را حجاب از بیخودی			جای صهبا می‌کشد خوناب و از خود می‌رود