شاهنامه (تصحیح ترنر ماکان)/بخواب دیدن سام زال را بار دویم و رفتن او بجستنش بکوه البرز

by فردوسی

بخواب دیدن سام زال را بار دویم و رفتن او بجستنش بکوه البرز

بران بد که روز دگر پهلوانسوی کوه البرز پوید نوان بجوید مگر باز یابد ورابدل شادکامی فزاید ورا چو شب تیره شد رای خواب آمدشکز اندیشهٔ دل شتاب آمدش چنان دید در خواب کز کوه هنددرفشی بر افراختندی بلند غلامی پدید آمدی خوب رویسپاهی گران از پس پشت اوی بدست چپش بر یکی مویدیسوی راستش نامور بخردی یکی پیش سام آهدی زین دو مردزبان برکشادی بگفتار سرد که ای مرد بی‌باک ناپاک رایز دیده بشستی تو شرم خدای ترا دایه کر مرغ شاید همیپس این پهلوانی چه باید همی گر آهوست بر مرد موی سپیدترا موی سرگشت چون مشک بید همان و همین ایزدت بهره دادهمی گُم کنی تو به بیداد داد پس از آفریننده بیزار شوکه در تنت هر روز رنگی است نو پسر کو به نزدیک تو بود خوارمر او هست پروردهٔ کردگار کزو مهربان تر بدو دایه نیستترا خود بمهر اندرون پایه نیست بخواب اندرون بر خروشید سامچو شیر ژیان کاندر آید بدامبترسید ازن خواب کز کردگارنباید که بیند بدِ روزگار چو بیدار شد بخردانرا بخواندسران سپه را همه بر نشاند بیامد دمان سوی آن کوهسارکه افکندهٔ خود کند خواستار سر اندر ثریا یکی کوه دیدکه گفتی ستاره بخواهد کشید نشیمی ازو بر کشیده بلندکه ناید ز کیوان برو بر گزند فرو برده از شیز و بندل عمودیک اندر دگر با فته چوب عود بدان سنگ خارا نگه کرد سامبدان هیبت مرغ و هول کنام یکی کاخ بد تارک اندر سماکنه از دست رنج و نه از آب و خاک ستاده جوانی بکردار سامبدیدش که می گشت گرد کنام ابر آفریننده کرد آفرینبمالید رخسارگان بر زمین کز انسان بدان کوه مرغ آفریدز خارا سر اندر ثریا کشید بدانست کو دادگر داور استتوانا و از برتران برتر است ره بر شدن جست و کی بود راهدد و دام را بر چنان جای گاه ستایش کنان گِرد آن کوه بربرآمد ز جای ندید او گذر همی گفت کای برتر از جایکاهز روشن روان و ز خورشید و ماه بپوزش بر تو سر افکنده‌امز ترس تو جان را پراگنده‌ام گر این کودک از پاک پشت منستنه از تخم بد گوهر اهرمن است برین بر شدن بنده را دستگیرمر این پر گنه را تو کن دل پذیر برحمت برافرازه این بنده رابمن باز ده پور افکنده را