شاهنامه/در آفرینش ماه

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
گفتار اندر آفرینش آفتاب شاهنامه  از فردوسی
در آفرینش ماه
ستایش پیغمبر صلی الله علیه


در آفرینش ماه

 چراغیست مر تیره شب را بسیچببد تا توانی تو هرگز مپیچ 
 دو روز و دو شب روی ننمایداهمانا که گردش بفرسایدا 
 پدید آید آنگاه باریک و زردچو پشت کسی کو غمِ عشق خورد 
 چو بیننده دیدارش از دور دیدهم اندر زمان او شود ناپدید 
 دگر شب نمایش کند پیشترترا روشنائی دهد بیشتر 
 بدو هفته گردد تمام و درستبدآن باز گردد که بود از نخست 
 بود هر شبانگاه باریک تربخورشید تابنده نزدیکتر 
 بدینسان نهادش خداوند دادبود تا بود هم بدین یک نهاد