سنایی غزنوی (غزلیات)/بامدادان شاه خود را دیده‌ام بر مرکبش

by سنایی غزنوی

	بامدادان شاه خود را دیده‌ام بر مرکبش			مشک پاشان از دور زلف و بوسه باران از لبش
	صد هزاران جسم و جان افشان و حیران از قفاش			از برای بوسه چیدن گرد سایه‌ی مرکبش
	خنجری در دست و «من یرغب» کنان عیاروار			جسم و جان عاشقان تازان سوی «من برغبش»
	بهر دفع چشم زخم مستش را چو من			خیل خیل انجم همی کردند یارب یاربش
	سوی دیو و دیو مردم هر زمان چون آسمان			از دو ماه نو شهاب انداز نعل اشبهش
	کفر و دین و دیو مردم هر زمان چون آسمان			از دو ماه نو شهاب انداز، نعل اشبهش
	دستها بر سر چو عقرب روز و شب از بهر آنک			تا چرا بر می‌خورد پروین ز مشک عقربش
	درج یاقوتیش دیدم، پر ز کوکبهای سیم			یارب آن درجش نکوتر بود یا آن کوکبش
	جان همی بارید هر ساعت ز سر تا پای او			گوییا بودست آب زندگانی مشربش
	آفتابی بود گفتی متصل با شش هلال			چون بدیدم آن دو تا رخسار و شش تو غبغبش
	هر زمان از چشم و لعلش، غمزه‌ای و خنده‌ای			جان فزودن کیش دیدم دل ربودن مذهبش
	گر چه بودم با سنایی در جهان عافیت			هم بخوردم آخرالامر از پی حبش حبش