کلیات سعدی/غزلیات/ایا نسیم سحر بوی زلف یار بیار
ظاهر
۶۵۲
| ایا نسیم سحر بوی زلف یار بیار | قرار دل ز سر زلف بیقرار بیار | |||||
| سلامی از من مسکین بدان صنوبر بر | پیامی از آن مهروی گلعذار بیار | |||||
| حکایت از لب فرهاد ناتوان برسان | سلامی از من مسکین غمگسار بیار | |||||
| نهان بگوی بآن دوستدار یکدل من | جواب بشنو و آنگه بآشکار بیار | |||||
| دوای جان من و مرهم روان بوئی | از آن دو زلف زرهوار مشکبار بیار | |||||
| بهار دیدهٔ من نیست جز که عکس[۱] رخش | تلطفی بکن و عکس آن بهار بیار | |||||
| ز بهر روشنی چشم کز رخش دورست | غبار ازان طرف و گرد از آن دیار بیار | |||||
| ز من درود فراوان ببر بدلبر من | بلطف مژدهٔ از وصل آن نگار بیار | |||||
| من آن حدیث که گفتم نگاه دار و ببر | هر آن جواب که گوید بیاد دار و بیار | |||||
| در انتظار تو سعدی همیشه میگوید | که ای نسیم سحر بوی زلف یار بیار | |||||
- ↑ عیش.