کلیات سعدی/مواعظ/شرف نفس به جودست و کرامت به سجود

by سعدی

۲۳ – ط

	شرف نفس بجودست و کرامت بسجود			هر که این هر دو ندارد عدمش به که وجود
	ای که در نعمت و نازی بجهان غره مباش			که محالست در این مرحله امکان خلود
	وایکه در شدت فقری و پریشانی حال			صبر کن کاین دو سه روزی بسرآید معدود
	خاک راهی که برو میگذری ساکن باش			که عیونست و جفونست و خدودست و قدود
	این همان چشمهٔ خورشید جهان افروزست			که همی تافت بر آرامگه عاد و ثمود
	خاک مصر طرب انگیز نبینی که همان			خاک مصرست ولی بر سر فرعون و جنود
	دینی آن قدر ندارد که بدو رشک برند			ای برادر که نه محسود بماند نه حسود
	قیمت خود بمناهی و ملاهی مشکن			گرت ایمان درستست بروز موعود
	دست حاجت که[۱] بری پیش خداوندی بر			که کریمست و رحیمست و غفورست و ودود
	از ثری تا بثریا بعبودیت او			همه در ذکر و مناجات و قیامند و قعود
	کرمش نامتناهی نعمش بی‌پایان			هیچ خواهنده ازین در نرود بی‌مقصود
	پند سعدی که کلید در گنج سعد است			نتواند که بجای آورد الا مسعود

---

1. چو.