کلیات سعدی/غزلیات/هزار جهد بکردم که سر عشق بپوشم

by سعدی

۴۰۵– ط

	هزار جهد بکردم که سرّ عشق بپوشم			نبود بر سر آتش میسرم که نجوشم
	بهوش بودم از اول که دل بکس نسپارم			شمایل تو بدیدم نه صبر[۱] ماند و نه هوشم
	حکایتی ز دهانت بگوش جان من آمد			دگر نصیحت مردم حکایتست بگوشم
	مگر تو روی بپوشی و فتنه بازنشانی			که من قرار ندارم که دیده از تو بپوشم
	من رمیده‌دل آن به که در سماع نیایم			که گر بپای[۲] درآیم بدر برند بدوشم
	بیا بصلح من امروز در کنار من امشب			که دیده خواب نکردست از انتظار تو دوشم[۳]
	مرا بهیچ بدادی و من هنوز بر آنم			که از وجود تو موئی بعالمی نفروشم
	بزخم خورده حکایت کنم ز دست[۴] جراحت			که تندرست ملامتکند چو من بخروشم
	مرا مگوی که سعدی طریق عشق رها کن			سخن چه فایده گفتن چو پند می ننیوشم؟[۵]
	براه بادیه رفتن[۶] به از نشستن باطل			و گر مراد نیابم بقدر وسع بکوشم[۷]

---

1. عقل.
2. اگر ز پای.
3. تجدیدنظر: که دیده خواب نبردست از انتظار تو دوشم
4. ز درد.

5. 	مکن نصیحت سعدی که گوش فهم ندارد			چسود مجلس واعظ چو پند می ننیوشم؟

6. مردن.
7. این بیت در بعضی از نسخ نیست.